II SA/Bk 491/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] orzekającą o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na dofinansowanie nierefundowanych produktów i substancji leczniczych oraz zasiłku celowego na zakup sprzętu medyczno – zdrowotno – leczniczego – do rehabilitacji narządu żucia – protezy zębowej Pani B. O. Decyzję tę organ podjął w następującym stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego organ I instancji ustalił, że Pani B. O. jest osobą bezrobotną, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jej łączny dochód w lutym 2016 r. wyniósł 329,59 zł. Zatem jej dochód nie przekracza kwoty 634 zł stanowiącej kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynikającej z § 1 pkt 1 lit a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058). Zasiłek celowy nie jest świadczeniem o charakterze obligatoryjnym, organ przyznaje go stosownie do okoliczności sprawy i posiadanych przez organ pomocy społecznej możliwości finansowych. Te zaś są ograniczone i niewystarczające do zaspokojenia potrzeb wszystkich podopiecznych ośrodka. Z posiadanych środków w pierwszej kolejności finansowane są świadczenia o charakterze obowiązkowym tj. obiady dzieciom w szkole, usługi opiekuńcze, zasiłki okresowe, a dopiero w dalszej kolejności świadczenia o charakterze fakultatywnym, tj. zasiłki celowe. Nie kwestionując trudnej sytuacji życiowej Pani B. O. z powodu bezrobocia, z powodu niewystarczającej ilości środków jakimi dysponuje, nie mógł przyznać zasiłku celowego na zakup sprzętu medyczno – zdrowotno – leczniczego do rehabilitacji narządu żucia – protezy zębowej. Ponadto w ocenie organu tego rodzaju sprzęt nie należy do katalogu niezbędnych potrzeb bytowych i może być zrealizowany w ramach dofinansowania przez Narodowy Fundusz Zdrowia. Organ wskazał też, że stosowanie do posiadanych środków przyznawał Pani B. O. wielokrotnie w roku 2016 pomoc w formie zasiłków celowych. Powyżej wskazane okoliczności uzasadniały wydanie decyzji o odmowie przyznania wnioskowanego zasiłku celowego w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozpoznającego odwołanie od decyzji organu I instancji decyzja ta jest prawidłowa w zaistniałym na dzień jej wydania stanie faktycznym i prawnym. Rozpoznając wniosek skarżącej organ kierował się ogólnymi zasadami wyrażonymi w przepisach ustawy o pomocy społecznej i trafnie uznał, że udzielenie żądanej pomocy w okolicznościach sprawy nie było uzasadnione. Skarżąca jako osoba bezrobotna podlega ubezpieczeniu zdrowotnemu i może korzystać ze świadczeń gwarantowanych, wyszczególnionych w oparciu o art. 31 d ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. Nr 210, poz. 2135) w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30.08.2009 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia stomatologicznego. W związku z powyższym organ I instancji w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego trafnie przyjął, że żądana przez skarżącą pomoc wykracza poza zakres niezbędnych potrzeb życiowych. Przyznawane do tej pory Pani B. O. zasiłki celowe wskazują, że potrzeby jej nie są lekceważone i w miarę posiadanych środków finansowych zaspokajane. Nie znajdując podstaw do przyjęcia, że granice uznania administracyjnego zostały przekroczone organ II instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa orzekł o utrzymaniu decyzji organu I instancji w mocy. We wniesionej skardze skarżąca B. O. kwestionuje rozstrzygnięcie organów wskazująca, że decyzja została podjęta przedwcześnie i niezgodnie z prawem i żąda wypłaty należnego jej zasiłku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa stanowiącego podstawę jej wydania. W ustalonym przez organy stanie faktycznym, który Sąd uznaje za prawidłowy brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o przyznanie zasiłku celowego na zakup sprzętu medyczno – leczniczego do rehabilitacji narządu żucia – protezy zębowej. Organy dokonały wszechstronnej oceny sytuacji życiowej skarżącej i trafnie uznały, że mimo iż skarżąca spełnia kryterium finansowe, to jednakże żądana przez nią pomoc wykracza poza zakres niezbędnych potrzeb życiowych, a nadto może być zrealizowana w ramach świadczeń zdrowotnych gwarantowanych w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W takiej sytuacji nie można uznać, aby organy podjęły rozstrzygnięcie z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, w sposób bowiem należyty rozważyły sytaucję życiową skarżącej, oceniły kwestię niezbędności zgłoszonej potrzeby jak i możliwości jej realizacji w ramach przysługujących świadczeń zdrowotnych, a także możliwości finansowych organu udzielającego pomoc. Z tego też względu skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.