II SA/Bk 492/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta B. z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] orzekającą o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego w formie zasiłku celowego na dofinansowanie nierefundowanych produktów i substancji leczniczych oraz zasiłku celowego na zakup sprzętu medyczno – zdrowotno – leczniczego – inhalatora- Pani B. O. Decyzję tę organ podjął w następujących stanie faktycznym i prawnym. Na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego organ I instancji ustalił, że Pani B. O. jest osobą bezrobotną, prowadzi jednoosbowe gospodarstwo domowe, a jej łączny dochód w lutym 2016 r. wyniósł 329,59 zł. Zatem jej dochód nie przekracza kwoty 634 zł stanowiącej kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej wynikającej z § 1 pkt 1 lit a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1058). Zasiłek celowy nie jest świadczeniem o charakterze obligatoryjnym, organ przyznaje go stosownie do okoliczności sprawy i posiadanych przez organ pomocy społecznej możliwości finansowych. W toku postępowania Pani B. O. nie przedstawiła zaświadczenia lekarskiego, z którego by wynikała potrzeba stosowania sprzedawanych bez recepty nierefundowanych produktów i substancji leczniczych i stosowania sprzętu medyczno – zdrowotno – leczniczego – inhalatora. Ta okoliczność uniemożliwiała dokonanie pełnej oceny sytuacji życiowej Pani B. O. Oznacza to także brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym lub asystentem w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, o którym mowa w art. 12 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Jednocześnie organ wskazał, że w miarę posiadanych możliwości Pani B. O. przyznawana jest pomoc w formie zasiłków celowych. Powyżej wskazane okoliczności uzasadniały wydanie decyzji o odmowie przyznania wnioskowanego zasiłku celowego w oparciu o art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 4, art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 roku o pomocy społecznej (Dz.U. z 2015 r., poz. 163). W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego rozpoznającego odwołanie od decyzji organu I instancji decyzja ta jest prawidłowa w zaistniałym na dzień jej wydania stanie faktycznym i prawnym. Rozpoznając wniosek skarżącej, organ kierował się ogólnymi zasadami wyrażonymi w przepisach ustawy o pomocy społecznej i trafnie uznał, że udzielenie żądanej pomocy w okolicznościach sprawy nie było uzasadnione. Skarżąca bowiem pomimo poinformowania jej o konieczności przedstawienia stosownego zaświadczenia lekarskiego o konieczności korzystania z substancji leczniczych i inhalatora, zaświadczenia takiego nie przedstawiła. Uniemożliwiło to dokonanie oceny czy skarżąca faktycznie potrzebuje tego rodzaju sprzętu i produktów leczniczych. O tym decyduje lekarz specjalista, wobec czego nie przedstawienie zaświadczenia wskazuje na brak współdziałania z pracownikiem socjalnym i świadczy o niedostosowaniu się skarżącej do zasad ubiegania się o pomoc społeczną. Decyzji organu I instancji w takim wypadku nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego, organ bowiem szczegółowo wskazał czym kierował się przy jej podjęciu. We wniesionej skardze skarżąca podnosi, iż spełnia wymogi prawne do uzyskania pomocy społecznej na zakup inhalatora i innych substancji i suplementów diety, od wielu bowiem lat pozbawiona jest możliwości podjęcia zarobkowej pracy, także ze względu na zły stan zdrowia. Zarzuciła, iż skarżona decyzja podjęta została przedwcześnie i niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga jest niezasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa stanowiącego podstawę jej wydania. Skarżąca domagała się przyznania jej pomocy społecznej w formie zasiłku celowego na zakup inhalatora i nierefundowanych produktów leczniczych. Prawidłowo zatem organy po ustaleniu, że skarżąca spełnia kryterium finansowe od którego uzależnione jest przyznanie pomocy finansowej rozważyły kolejną przesłankę do jej przyznania, w formie zasiłku celowego, jaką jest w świetle art. 39 ust. 1 ustawy niezbędność zaspokojenia potrzeby życiowej jaką w tym wypadku w ocenie skarżącej był zakup inhalatora i nierefundowanych produktów leczniczych. Zasadnie organy przyjęły, iż do oceny niezbędności w takiej sytuacji należało przedstawić stosowane zaświadczenie lekarskie. Skarżąca została poinformowana o konieczności przedstawienia takiego zaświadczenia, jednakże go nie przedstawiła. Trafnie zatem organy przyjęły, że w tej sytuacji nie mogą ocenić w pełni sytuacji życiowej skarżącej, a w szczególności czy stan zdrowia skarżącej istotnie uzasadnia przyznanie wnioskowanej pomocy – zasiłku celowego na zakup sprzętu medycznego leczniczego. Nie jest bowiem wystarczające do takiej oceny samo oświadczenie skarżącej o potrzebie takiego zakupu ze względu na stan zdrowia, w tym przedmiocie winien wypowiedzieć się lekarz specjalista. Tym samym należy podzielić stanowisko organów o braku współdziałania skarżącej z pracownikiem socjalnym w zakresie wyjaśnienia jej stanu zdrowia niezbędnego do oceny zgłoszonego wniosku o przyznanie zasiłku celowego na zakup sprzętu medyczno – leczniczego. Odmawiając w tak ustalonym stanie faktycznym przyznania zasiłku celowego, którego przyznanie nie jest obligatoryjne także przy spełnieniu przesłanki do jego przyznania organy nie naruszyły przepisów prawa powołanych jako podstawa rozstrzygnięcia – art. 39 ust. 1 i 2, art. 4 ust 4 i art. 1 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlegała oddaleniu.