II SA/Bk 497/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 06 września 2007 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy prowadzenia uprawy leśnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Nr [...] Starosta H., powołując się na art. 155 i 104 Kpa zmienił, za zgodą stron, ostateczną, własną decyzję z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] o stwierdzeniu prowadzenia przez właściciela gruntu uprawy leśnej, w ten sposób, że stwierdził prowadzenie uprawy leśnej na działce nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie R., gmina N. będącej własnością Pana J. P., zam. [...] H. ul. L. [...] – bez prawa do ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzeniu uprawy leśnej. Jednocześnie wykreślił z pierwotnej decyzji ust. 2 pkt. 1 mówiący o obowiązku strony niezwłocznego poinformowania organu o nabyciu prawa do renty lub emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż S. P. złożył wniosek o zmianę decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r. w związku ze zmianą prawa własności działki [...] położonej w obrębie R., gmina N.. Aktem notarialnym z dnia [...] czerwca 2006 r. S. P. przekazał w drodze darowizny przedmiotową działkę na swego brata J. P. Zdaniem organu z literalnego brzmienia przepisu art. 7 ust. 6a ustawy o przeznaczeniu gruntów do zalesienia wynika, iż zmiana własności zalesionej nieruchomości w drodze darowizny a nie sprzedaży nie powoduje przejścia obowiązków związanych z prowadzeniem uprawy leśnej oraz ekwiwalentu na nabywcę gruntu. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. P. i złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Podniósł, iż przejmując od brata S. P. działkę rolną o powierzchni [...] ha zobowiązał się do prowadzenia uprawy leśnej zgodnie z zaleceniami Starosty Powiatowego w H.. Jednocześnie organ odmówił mu wypłaty ekwiwalentu, co w tej sytuacji jest niesprawiedliwe. Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji podkreślił, iż decyzja podlegała uchyleniu, albowiem została wydana w niewłaściwym trybie. Intencją wnioskodawcy było przeniesienie uprawnień i obowiązków na następcę prawnego gruntu w trybie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia (Dz.U. Nr 73, poz. 764 z późn. zm.), a nie zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa. Organ wyraził pogląd, iż nie jest dopuszczalna zmiana decyzji o prowadzeniu uprawy leśnej przez właściciela gruntu, o której mowa w powołanej ustawie o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia, w trybie art. 155 Kpa polegająca na zmianie osoby przejmującej uprawnienia i obowiązki. Omawiana ustawa normuje przypadki przekazania praw i obowiązków na następców prawnych w art. 7 ust. 6a i art. 11, zatem jedynie w trybie i na zasadach przewidzianych w tej ustawie dopuszczalne jest przeniesienie uprawnień wynikających z decyzji, z jednego podmiotu na inny. Z uwagi, iż organ I instancji prowadził postępowanie w niewłaściwym trybie, organ odwoławczy nie mógł orzec co do meritum i dlatego też przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. wywiódł J. P. wskazując, iż nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący nie sprecyzował żadnych zarzutów, wnosząc jedynie o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego w stopniu nakazującym jej uchylenie. Podkreślić należy, iż skarżący nie sprecyzował żadnych zarzutów dotyczących zaskarżonej decyzji, podnosząc jedynie, iż nie zgadza się z rozstrzygnięciem Kolegium. Fakt niezadowolenia skarżącego z podjętego rozstrzygnięcia nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wydając decyzję kasacyjną i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia nie naruszyło art. 138§2 Kpa. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż organ I instancji wydał decyzję w niewłaściwym trybie, bez należytej oceny złożonego przez S. P. wniosku. Z akt sprawy wynika, iż intencją wnioskodawcy było przeniesienie uprawnień i obowiązków na następcę prawnego gruntu w trybie przepisów ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia a nie zmiana decyzji w trybie art. 155 Kpa, jak przyjął to organ I instancji. Zatem niezbędnym było przeprowadzenie w tym zakresie postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, celem oceny wniosku strony w oparciu o przepisy ustawy o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia i wydania orzeczenia, co do istoty. Powyższe oznacza, iż organ odwoławczy słusznie przyjął, iż brak było podstaw do wydania merytorycznej decyzji w trybie art. 138§1 pkt. 2 Kpa. Końcowo podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie jest "trzecią" instancją administracyjną i do jego kompetencji nie należy ponowne rozpoznanie sprawy, jak żąda tego skarżący. To organ I instancji, na skutek zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. będzie ponownie zajmował się przedmiotową sprawą. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.