II SA/Bk 497/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 roku nr [...] Wójt Gminy J. ustalił państwu A. K.-Ł. i H. M. Ł., właścicielom nieruchomości położonej w obrębie wsi O., jako działka o nr geod. [...], o pow. 776 m2 opłatę adiacencką w wysokości 2.056,50 zł z tytułu wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości spowodowaną wybudowaniem drogi utwardzonej o nawierzchni asfaltowej. W uzasadnieniu powołując się na przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.) organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia [...].04.2014r. nr [...] Wójt Gminy J. ustalił jednorazową opłatę adiacencką na skutek wzrostu wartości działki nr [...] o pow. 776 m2, której państwo A. K.-Ł. i H. M. Ł. są właścicielami. Organ I instancji ustalił, iż wzrost wartości nieruchomości jest spowodowany wybudowaniem drogi utwardzonej o nawierzchni asfaltowej, co zwiększyło wartość nieruchomości o kwotę 4.113 zł, wyliczoną według operatu szacunkowego rzeczoznawcy majątkowego. Zgodnie z uchwałą Rady Miejskiej, opłata adiacencką wyniosła 50 % wzrostu wartości. Z decyzją tą nie zgodzili się właściciele tej nieruchomości, składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. odwołanie. Decyzją z dnia [...].05.2014r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w uzasadnieniu swojej decyzji podniosło naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego spowodowane brakiem wyjaśnienia czy przedmiotowa droga została wybudowana czy też przebudowana. Organ odwoławczy podniósł także brak szczegółowego uzasadnienia wyboru nieruchomości do porównania w operacie szacunkowym. Mając na uwadze powyższe, organ odnosząc się do w/w zarzutów Samorządowego Kolegium Odwoławczego dokonał ponownie gruntownej analizy zgromadzonej dokumentacji dowodowej oraz poddał ocenie zapisy zawarte w operacie szacunkowym. W ocenie organu nie budzi wątpliwości sprawa uznania czy zakończono inwestycję budowy przedmiotowej drogi i czy zostały stworzone warunki do korzystania z wybudowanej drogi, bowiem w aktach sprawy znajduje się protokół odbioru końcowego wykonanej inwestycji z dnia 12.07.2011r. - co poświadcza, że ten odcinek budowy drogi został definitywnie zakończony. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...].08.2014r. nr [...] ustalił państwu A. K.-Ł. i H. M. Ł. opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, położonej we wsi O., gmina J., oznaczonej nr geod. [...] w kwocie 2.056,50zł. Na skutek odwołania państwa A. K.-Ł. i H. M. Ł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].11.2014r. nr [...] uchyliło ponownie zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie przed organem I instancji z uwagi na przekroczenie terminu określonego w art. 14 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższa decyzja organu odwoławczego została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...].03.2015r. nr [...] – poprzez stwierdzenie jej nieważności, bowiem organ uznał, że decyzja Wójta Gminy J. z dnia [...].08.2014r. nr [...] – została wydana przed upływem 3 lat od dnia wybudowania drogi. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...].05.2015r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...].08.2014r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku wskazało, że opłatę adiacencką w drodze decyzji może ustalić wójt, burmistrz albo prezydent miasta, każdorazowo po stworzeniu warunków podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi, a wydanie takiej decyzji może nastąpić w terminie 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo od dnia stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W ocenie organu odwoławczego właściciele gruntów obowiązani są uczestniczyć w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie opłat adiacenckich na rzecz gmin, w tym po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Organ podniósł, iż przez budowę drogi, o jakiej mowa w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami regulujących opłaty adiacenckie należy rozumieć nie tylko budowę nowej drogi od podstaw, ale także jej odbudowę, rozbudowę i nadbudowę. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku państwo A. K.-Ł. i H. M. Ł. zarzucili zaskarżonej decyzji: - obrazę prawa materialnego w tym art. 143 § 2 u.g.n. w zw. z art. 4 pkt 17 u.d.p. poprzez obciążenie ich opłatą adiacencką z tytułu przebudowy istniejącej drogi pomimo, że przebudowa drogi nie stanowi podstawy do obciążenia ich oplata adiacencką, - obrazę prawa materialnego w tym art. 146 § 1 u.g.n. poprzez próbę obciążenie ich opłatą adiacencką z tytułu przebudowy drogi pomimo braku wiarygodnego dowodu na wzrost wartości ich nieruchomości, - naruszenie przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 78 § 1 kpa poprzez ignorowanie ich wniosków dowodowych i brak prawidłowego uzasadnienia motywów działania w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a w konsekwencji art. 77 § 1 kpa poprzez niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 80 kpa poprzez nieprawidłową ocenę dowodów na skutek pominięcia okoliczności i faktów przez nich wskazanych, - naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, 8, 11 kpa poprzez pominiecie ich wniosków zawartych w piśmie z dnia 12.09.2014r. oraz rozstrzygnięcie o obowiązku ponoszenia przez nich opłaty adiacenckiej pomimo braku wiarygodnych dowodów na wzrost wartości ich nieruchomości, - obrazę prawa materialnego w ty, art. 146 § 1a w zw. z art. 156 § 3 u.g.n. oraz w zw. z art. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego oraz powiązane z tym naruszenie prawa procesowego mający istotny wpływ na wynik postępowania, w tym art. 80 kpa w zw. z art. 7 kpa, poprzez przyjęcie w sprawie błędnego operatu szacunkowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. nie podzieliło zarzutów skarżących, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wnosząc o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę decyzji, postanowień, aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego oraz przepisami postępowania administracyjnego i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony tylko w aktach sprawy (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W świetle przytoczonych przepisów rozpoznanie skargi wymagało dokonania oceny zgodności zaskarżonej decyzji z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, stanowiącym podstawę prawną wydania tej decyzji. Sąd nie podziela poglądu skarżącego o braku podstaw prawnych do wydania zaskarżonej decyzji ustalającej opłatę adiacencką z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałej wskutek wybudowania drogi. W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż z art. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r. nr 46, poz. 543 ze zmianami) wynika, iż ustawa powyższa poza określeniem zasad gospodarowania nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego, określa także – między innymi – zasady udziału społeczeństwa w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej (art. 1 pkt 6 ustawy). Zasady te szczegółowo omawia rozdział siódmy działu III-go ustawy, odnoszący się do wszystkich nieruchomości – poza nieruchomościami przeznaczonymi w planie miejscowym na cele rolne i leśne – które mają możliwość korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej wybudowanych z udziałem środków Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego. Przepis art. 144 ust. 1 ustawy nakłada na właścicieli takich nieruchomości obowiązek uczestnictwa w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej przez wnoszenie na rzecz gminy opłat adiacenckich, przy czym przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych (vide: art. 143 ust. 2 ustawy). Z art. 145 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wynika dalej, iż ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi, przy czym decyzja ustalająca opłatę adiacencką może być wydana – jak stanowi ust. 2 art. 145 ustawy – w terminie 3 lat od dnia podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Stosownie do treści art. 146 ustawy o gospodarce nieruchomościami ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej, przy czym kwota opłaty adiacenckiej wynosić może nie więcej niż 50 % różnicy między wartością jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały. Wartość nieruchomości przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określają rzeczoznawcy majątkowi, według stanu i cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej. Przypomniane wyżej zasady partycypacji społeczeństwa w kosztach budowy urządzeń infrastruktury technicznej nie zostały w niniejszej sprawie naruszone. Bezspornym jest bowiem, że przedmiotowa drogę wybudowano na podstawie ostatecznej decyzji Starosty B. z dnia [...].06.2009r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu i pozwolenia na budowę. Roboty budowlane zostały odebrane protokołem końcowym w dniu 12.07.2011 r. Postępowanie w sprawie ustalenia opłat adiacenckich z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek budowy drogi, zostało wszczęte w dniu 6.02.2014r. Podstawę do jego wszczęcia stanowił operat szacunkowy sporządzony 23.01.2014r., z którego wynikało, iż wartość nieruchomości po przebudowie drogi wzrosła. Na podstawie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy organ I instancji zasadnie uznał, iż należna opłata adiacencka za nieruchomość oznaczoną numerem geodezyjnym [...] wynosi 2.056,50 zł i do jej uiszczenia zobligowani są skarżący A. K.-Ł. i H. M. Ł. – właściciele nieruchomości. Należy podkreślić, że jedynym dopuszczalnym przez prawo dowodem określającym wartość nieruchomości w postępowaniu zmierzającym do ustalenia opłaty adiacenckiej jest operat szacunkowy. W niniejszej sprawie był nim operat szacunkowy z dnia 23.01.2014r. sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego B. R., wskazujący na wzrost wartości nieruchomości spowodowany wybudowaniem drogi. W tym miejscu wyjaśnić należy, że szczegółowe zasady określania wartości nieruchomości zostały uregulowane w przepisach ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z treścią art. 154 ust. 1 ustawy, to rzeczoznawca dokonuje wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych (art. 154 ust. 1 tej ustawy). Opinię o wartości nieruchomości rzeczoznawca majątkowy sporządza na piśmie w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 ustawy). Nadto wskazać należy na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), określające między innymi rodzaje metod i technik wyceny nieruchomości oraz sposoby określania wartości nieruchomości przy zastosowaniu poszczególnych podejść, metod i technik wyceny oraz sposoby określania wartości nieruchomości dla różnych celów, jako przedmiotu różnych praw oraz w zależności od rodzaju nieruchomości i jej przeznaczenia, a także sposób sporządzania, formę i treść operatu szacunkowego. Stosownie do treści § 55 ust. 2 tegoż rozporządzenia operat szacunkowy zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń oraz wyniku końcowego. Jak już wyżej wskazano operat szacunkowy jest wyłącznym dowodem wzrostu wartości nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że nie podlega on ocenie organu administracji, prowadzącego postępowanie, w którym ma on być podstawą ustaleń faktycznych. Jak zasadnie bowiem podkreślono w odpowiedzi na skargę, do oceny operatu szacunkowego, tak jak każdego innego dowodu, mają zastosowanie art. 80 kpa, który nakazuje organowi administracji oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz art. 7 kpa, który nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a także art. 77 § 1 kpa, który nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z powołanych przepisów wynika, że organ administracji winien wyczerpująco ocenić operat szacunkowy, zaś w razie jakichkolwiek wątpliwości, co do jego prawidłowości podjąć działania zmierzające do usunięcia tych wątpliwości. Jedynym ograniczeniem w wyborze tych działań, stawianym przez ustawodawcę, jest zakaz zastąpienia innym dowodem dowodu z operatu szacunkowego w zakresie ustalenia wartości nieruchomości. Zarówno organy administracji, jak i sądy rozpoznające sprawę mają zatem obowiązek ocenić dowodową wartość operatu szacunkowego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej wskazać należy, że Kolegium dokonało ponownie wnikliwej analizy ww. operatu szacunkowego pod kątem jego zgodności z wymogami wynikającymi z przepisów prawa, a nadto ustosunkowało się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Organ ocenił dokonany przez biegłego wybór podejścia i metody wyceny, a także sposób uzasadnienia wyliczenia wzrostu wartości nieruchomości. Organ analizował także wyjaśnienia biegłego na zarzuty skarżących zawarte w jego pismach z dnia 10.07.2014r. i 7.08.2014r. W ocenie Sądu, organ odwoławczy dokonał rzetelnej oceny operatu szacunkowego, wyjaśnił wątpliwości zgłaszane przez stronę skarżącą, a stanowisko swoje uzasadnił w sposób odpowiadający standardom uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji administracyjnej. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2004 r. (sygn. akt IV SA/Wa 277/04) Sąd zajął stanowisko, iż przy ocenie dowodu z opinii biegłego organ administracji nie może ograniczyć się do powołania się na konkluzję zawartą w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły tę kwestie oparł i skontrolować prawidłowość tego rozumowania, zwłaszcza w przypadku zarzutów zgłaszanych do opinii. Zdaniem Sądu, ocena operatu szacunkowego dokonana przez organ odwoławczy odpowiada tak zakreślonym wymogom. Biorąc pod uwagę zarzuty skargi co do nieprawidłowości w sporządzeniu operatu szacunkowego przypomnieć należy, iż zastosowane w sprawie podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne do nieruchomości wycenionej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu. Podejście porównawcze stosuje się, jeżeli są znane ceny i cechy nieruchomości podobnych do nieruchomości wycenionej. Z przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości wynika nadto, iż w podejściu porównawczym stosuje się metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej albo metodę analizy statystycznej rynku (§ 4 ust. 2). Przy metodzie korygowania ceny średniej do porównań przyjmuje się z rynku właściwego ze względu na położenie wycenionej nieruchomości, co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Wartość nieruchomości będącej przedmiotem wyceny określa się w drodze korekty średniej ceny nieruchomości podobnych, współczynnikami korygującymi różnicę w poszczególnych cechach tych nieruchomości (§ 4 ust. 4 rozporządzenia). Wbrew twierdzeniom strony skarżącej nie można uznać, aby operat szacunkowy został sporządzony z naruszeniem ww. reguł wyceny nieruchomości metodą korygowania ceny średniej. Rzeczoznawca, do którego kompetencji należy wybór właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości (art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami), uzasadnił wybór podejścia i metody, wskazał na kryteria doboru wyselekcjonowanych porównywanych nieruchomości, dobrał odpowiednią ilość działek oraz określił czynniki korygujące wartość nieruchomości. Z treści operatu wynika, że rzeczoznawca dla potrzeb ustalenia wysokości wartości rynkowej nieruchomości przed i po wybudowaniu drogi, zastosował metodę podejścia porównawczego i metody korygowanej ceny średniej. Wartość określił poprzez korektę średniej ceny z przyjętego zbioru transakcji na podstawie oceny cech nieruchomości pomiędzy nieruchomością wycenianą i nieruchomościami podobnymi. W konkluzji biegły ustalił, że wartość nieruchomości przed wybudowaniem drogi została określona na 92.957zł. a wartość nieruchomości po wybudowaniu drogi została określona na 97.070zł.. Nastąpił zatem wzrost wartości nieruchomości powodowany wybudowaniem drogi, w konsekwencji spełniona została jedna z przesłanek upoważniająca organ do nałożenia opłaty. Zarzuty strony skarżącej w kwestii nieprawidłowości sporządzenia tego dowodu nie mają pokrycia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Samo zaś twierdzenie stron, które nie przedstawiły żadnych dowodów na okoliczność posiadania wiedzy specjalistycznej w tej dziedzinie, że w ich ocenie wykonane przez rzeczoznawcę szacunki są wadliwe, nie może być uznane za wystarczające, gdyż pociągnęłoby za sobą potrzebę prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, np. przez sporządzenie na koszt publiczny dodatkowych ekspertyz, co jest sprzeczne z zasadą ekonomii postępowania, wyrażoną w art. 12 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 listopada 2010 r., IV SA/Wa 1386/10, Lex nr 758771). W sytuacji gdy strona podważa prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, to na poparcie swoich zarzutów powinna zgodnie z treścią art. 157 u.g.n. przedstawić przeciwdowód z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych lub inny operat, do którego organ musiałby się ustosunkować (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 listopada 2013 r. sygn. akt IISA/Rz 703/13 LEX nr 1395520). Należy dodatkowo podkreślić, że zasadnie podnoszony przez stronę skarżąca fakt umieszczenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zapisu o nieruchomości położonej w B. przy ul. W. nie powinien mieć miejsca. jednak błąd ten nie ma, zdaniem Sądu, wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. W świetle całokształtu wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w rozstrzygnięciu zawarto podstawowe jego elementy, wskazano także uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne z przytoczeniem przepisów prawa. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo . W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.