II SA/Bk 501/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie Rektora Politechniki B. z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie uzupełnienia decyzji p o s t a n a w i a odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] Rektor Politechniki B. odmówił uzupełnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia A. Z. stypendium doktoranckiego i odmówił sprostowania zawartego w niej pouczenia. Od powyższego postanowienia A. Z. wywiodła skargę do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że z postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym zaskarżeniu do sądu mogą podlegać tylko takie, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie bądź rozstrzygające sprawę co do istoty. Do takich postanowień nie należy postanowienie kwestionowane skargą. Przepis art. 111 Kodeksu postępowania administracyjnego regulujący kwestię uzupełnienia decyzji nie przewiduje możliwości skarżenia zażaleniem takiego postanowienia, a ponieważ dopuszczalności zażalenia w postępowaniu regulowanym Kodeksem postępowania administracyjnego nie można domniemywać (zgodnie z art. 141 § 1 kpa przysługuje ono tylko wtedy, gdy kodeks tak stanowi) przyjąć należy, że od postanowienia związanego z uzupełnieniem decyzji nie służy zażalenie. Postanowienie takie też ani nie kończy postępowania administracyjnego w danej sprawie, ani nie rozstrzyga tej sprawy co do jej istoty. W doktrynie do postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty zalicza się postanowienie organu współdziałającego z organem załatwiającym sprawę wydane w oparciu o art. 106 kpa, czy postanowienie zatwierdzające ugodę, o którym mowa w art. 119 kpa (vide: Komentarz do ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata i M. Niezgódka- Medek, Zakamycze 2005r., str. 21). Postanowieniami kończącymi postępowanie administracyjne są zaś: postanowienie o niedopuszczalności odwołania i o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 134 kpa), czy postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 59 § 2 kpa). Oznacza to, że zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia może być skontrolowana przez sąd administracyjny wyłącznie na etapie kontroli ostatecznej decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Dostrzegając niedopuszczalność skargi, Sąd odrzucił ją na mocy art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).