II SA/Bk 504/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2011r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. K. z dnia [...] grudnia 2010r. zobowiązującą J. Z. do zwrotu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W dniu 29 czerwca 2011r. J. Z. złożył skargę na opisaną wyżej decyzję SKO w B. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl natomiast art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi, bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., 6. wydanie, Wyd. C.H. Beck, s. 518, teza 3). Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: kpa, w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w §1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W okolicznościach rozpoznanej sprawy organ II instancji prawidłowo, w sposób zgodny z treścią zacytowanego wyżej art. 44 kpa, doręczył zaskarżoną decyzję ze skutkiem na dzień 18 kwietnia 2011r. tj. z upływem czternastego dnia licząc od dnia pierwszego awiza, czyli 4 kwietnia 2011r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego rozpoczął, zatem swój bieg od dnia 19 kwietnia 2011r. Oznacza to, że skarga powinna zostać złożona najpóźniej w dniu 20 maja 2011r. Z kolei skarga J. Z. została złożona nadana dopiero w dniu 29 czerwca 2011r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. W konsekwencji, skoro skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i §3 p.p.s.a.