II SA/Bk 508/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 września 2012 r. sprawy ze skargi Ł. Ż. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i przekazania do ponownego rozpoznania sprawy zabezpieczenia wyrobów oddala skargę. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach: Decyzją z dnia [...] października 2010 r. znak: [...] Główny Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 27 ust. 1 i 2 oraz art. 31 "a" ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.) w związku z art. 104 i 108 § 1 Kodeks postępowania administracyjnego: 1. wycofał z obrotu na terenie całego kraju wyrób o nazwie "Tajfun" określony jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich oraz wszystkie podobne wyroby, mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, 2. nakazał zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu lub detalicznemu wyrobami, o których mowa w pkt 1, 3. decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu tej decyzji Główny Inspektor Sanitarny podał, że w związku ze stwierdzeniem przez Ministra Zdrowia wystąpienia na terenie całego kraju, bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia ludzi po użyciu wyrobu o nazwie handlowej "Tajfun" określonego jako przeznaczony do celów kolekcjonerskich i wyrobów jemu podobnych (tzw. "dopalaczy") oraz koniecznością natychmiastowego zaprzestania działalności obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu i detalicznemu tych wyrobów nakazał w drodze decyzji wycofanie z ich obrotu, w tym zamknięcie obiektów służących produkcji, obrotowi hurtowemu i detalicznemu. Wobec powyższego uznał za zasadne wydanie takiej decyzji wskazując jednocześnie, że strona po jej otrzymaniu, zobowiązana jest do natychmiastowego jej wykonania, a bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia ludzi uzasadnia nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia 3 października 2010 r. skierowanym do Ministra Zdrowia skarżący – Ł. Ż. wniósł o stwierdzenie nieważności w/w decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 157 § 2 K.p.a. Na podstawie w/w decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r., Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w A. decyzją z dnia [...] października 2010 r., wydaną na podstawie art. 12 ust. 1 w zw. z art. 29 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, postanowił zabezpieczyć znajdujące się w sklepie S. A. należącym do Ł. Ż. wyroby o nazwie (wykaz zawiera 37 wyrobów) jako mogące mieć wpływ na bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Zabezpieczenia dokonuje się poprzez odebranie w/w wyrobów i złożenie ich w magazynach podległych Izbie Celnej w B. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] października 2010 r. wniósł w dniu 18 października 2010 r. Ł. Ż., domagając się uchylenia w/w decyzji w całości. P. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., uwzględniając odwołanie Ł. Ż., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ powiatowy inspekcji sanitarnej, działając jako organ egzekucyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 z późn. zm.), nie powinien orzekać w formie decyzji administracyjnej, a rozstrzygnąć sprawę poprzez wydanie "zarządzenia zabezpieczenia". Pomimo uwzględnienia odwołania skarżący Ł. Ż. zaskarżył do Sądu administracyjnego decyzję kasacyjną P. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. domagając się jej uchylenia w całości oraz unieważnienia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] października 2010 r. Zdaniem skarżącego, decyzja kasacyjna wydana przez organ inspekcji sanitarnej II instancji narusza: - art. 156 § 1 pkt 3 w zw. z art. 157 § 1 i 2 K.p.a.; - art. 7 i 8 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego przy jednoznacznym braku pogłębienia do swoich działań. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Błędne jest stanowisko skarżącego, iż decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. dotknięta jest wadą, powodującą sankcję nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Zgodnie z wymienionym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio inną decyzją ostateczną. Na mocy art. 16 § 1 K.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu wydania decyzji przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. tj. w dniu [...] października 2010 r. decyzja Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] października 2010 r. nie była decyzją ostateczną, ponieważ toczyło się postępowanie odwoławcze zainicjowane przez skarżącego pismem z dnia 3 października 2010 r. skierowanym do Ministra Zdrowia. Nie zachodzi zatem przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. z dnia [...] października 2010 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Nadto nadmienić należy, iż zgodnie ze stanowiskiem doktryny i orzecznictwa sądowego, w przypadku gdy zostało wniesione odwołanie, w trakcie postępowania administracyjnego organ odwoławczy nie może orzekać na podstawie art. 156, z uwagi na inny zakres i charakter jego działań jako organu odwoławczego oraz jako organu nadzoru (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, 8. wydanie, s. 724). Z tego względu P. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. rozpoznając odwołanie Ł. Ż. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w A. mógł orzekać jedynie jako organ odwoławczy, wydając jedno z rozstrzygnięć przewidzianych w art, 138 K.p.a., a nie jako organ nadzoru. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-