II SA/Bk 512/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę Zaskarżoną decyzja z dnia [...] maja 2009 roku, nr[...] – Wojewoda P. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.) – utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...] w sprawie ograniczenia korzystania z nieruchomości poprzez udzielenie zezwolenia na wykonanie robót budowlanych, polegających na rozbiórce istniejącej linii energetycznej 110 KV N.– B. P. oraz budowie nowej linii napowietrznej 110 KV na działkach położonych na terenie miasta B. P. oznaczonych numerami geodezyjnymi: [...],[...] i [...], stanowiących własność Pana M. O., reprezentowanego przez ojca Pana J. O. U podstaw wyżej wymienionego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej zostało wszczęte wnioskiem z dnia 26 maja 2008 roku przez I.– P. Sp. z o. o. w Ł.– pełnomocnik Z. Sp. z o.o. w B.. Inwestor wystąpił o udzielenie zezwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejącej linii energetycznej 110KV N.– B. P. oraz budowie nowej linii napowietrznej 110 KV na działkach położonych na terenie miasta B. P. oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...] i [...], stanowiących własność Pana M. O. Wnioskodawca złożył także prawomocną decyzję Burmistrza Miasta B. P. nr [...] z dnia [...] listopada 2007 roku, nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego, dotyczącej rozbiórki linii energetycznej 110 KV relacji N.– B. P. i budowie nowej linii napowietrznej 110 KV między innymi na działkach oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...] i [...] będących własnością Pana M. O. W toku postępowania administracyjnego organ pismem z dnia 1 lipca 2008 roku poinformował strony o potrzebie przeprowadzenia rokowań w myśl art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. nr 261, poz. 2603 z 2004 roku ze zm.). W wyniku powyższej informacji inwestor zaproponował właścicielom działek ostateczną kwotę 27 600 złotych tytułem jednorazowego wynagrodzenia. Kwota powyższa była ustalona w oparciu o operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego Pana K. F. w grudniu 2008 roku. Strona skarżąca nie wyraziła zgody na proponowaną kwotę. W świetle powyższego Starosta B. P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr [...], na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami i art. 104 kpa – udzielił zezwolenia na ograniczenie korzystania z nieruchomości poprzez wykonanie robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejącej linii energetycznej 110 KV N.– B. P. oraz budowie nowej linii napowietrznej 110 KV na działkach położonych na terenie miasta B. P., oznaczonych numerami geodezyjnymi [...], [...]i [...], stanowiących własność Pana M. O. Z powyższą decyzją nie zgodził się pełnomocnik skarżącego i w złożonym odwołaniu zarzucił niezgodność art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami z art. 21 ust. 1 i 2 i art. 64 ust. 3 Konstytucji PR oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] maja 2009 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami – utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji, uznając, iż spełnia ona przesłanki wynikające z art. 124 cytowanej powyżej ustawy. Organ odwoławczy podkreślił także, iż art. 124 jest zgodny z Konstytucją RP, bowiem Trybunał Konstytucyjny nie orzekł o jego niezgodności z ustawą zasadniczą. Skargę no powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiódł pełnomocnik skarżącego – Pan J. O., zarzucając naruszenie prawa poprzez brak dobrej woli inwestora w przeprowadzeniu konkretnych negocjacji, bo zdaniem pełnomocnika – proponowana kwota 500 zł i 2000 złotych była "śmieszna" – zaś końcowa kwota 27 660 złotych jest czterokrotnie zaniżona w stosunku do wartości rynkowej nieruchomości wynoszącej 280 000 zł. o łącznej powierzchni 2500 m 2 . Pełnomocnik skarżącego podniósł również okoliczność zrealizowana przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda P., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd nie znalazł także żadnych uchybień, które jest obowiązany uwzględnić z urzędu na podstawie art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. nr 261, poz. 2603 z 2001 roku ze zm.), który stwierdza, że Starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych i innych inwestycji liniowych wymienionych w wyżej cytowanym przepisie, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu – zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego. Przepis powyższy dopuszcza ograniczenie prawa własności lub prawa użytkowania wieczystego jedynie wówczas gdy plan miejscowy przewiduje na danej nieruchomości realizację celu publicznego lub wydana została ostateczna decyzja o lokalizacji celu publicznego na danej nieruchomości (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Z przytoczonego przepisu wynika także, ze udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym. Dopiero brak zgody powoduje przeprowadzenie postępowania administracyjnego z zakresu ograniczenia korzystania z nieruchomości. Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej należy uznać, że przesłanki zawarte w wyżej wymienionym przepisie zostały spełnione. W pierwszej kolejności trzeba podkreślić, że w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – inwestor przedstawił prawomocną decyzję Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...] listopada 2007 roku, nr [...] ([...]) o lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na rozbiórce linii energetycznej 110 KV relacji N.– B. P. i budowie nowej linii napowietrznej 110 KV na działkach między innymi [...], [...] i [...] będących własnością skarżącego położonych w B. P. przy ulicy B. (art. 124 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami). Zezwolenie zostało wydane na wniosek inwestora I. Sp. z o.o. w Ł. z dnia [...] maja 2008 roku (art. 124 ust. 2 cytowanej powyżej ustawy). Udzielenie zezwolenia zostało poprzedzone rokowaniami z właścicielem przedmiotowych działek (art. 124 ust. 3 wymienionej wyżej ustawy). Z dokumentacji dołączonej do akt sprawy wynika, że inwestor proponował początkowo 500, potem 2000 złotych (wyjaśnienie skarżącego zawarte w skardze), następnie po uzyskaniu operatu szacunkowego (sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. w opracowaniu z 2008 roku) zaproponowano ostatecznie skarżącemu kwotę 27 660 złotych – wynikającą z powyższego operatu. Skarżący jednak nie wyraził zgody na wyżej wymienioną sumę uznając ją za czterokrotnie zaniżoną (stwierdzenie zawarte w skardze). W świetle powyższych ustaleń trudno podzielić stanowisko strony skarżącej wyrażone sformułowaniem tezy o nieprzeprowadzeniu rokowań (k. 67 – protokół rozprawy z dnia 9 lutego 2010 roku) strona skarżąca bowiem mylnie interpretuje pojęcie rokowań jako spełnienie przez inwestora jej żądań w całości. Natomiast unormowania dotyczące rokowań zawarte w art. 124 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami należy interpretować tak samo jak przy wywłaszczeniu. Tak więc w sytuacji, gdy strony mimo prób nie doszły do wspólnych uzgodnień – organ musi prowadzić postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Sąd nie stwierdził także naruszeń przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 roku w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 z 2004 roku ze zm.), które legły u podstaw sporządzonego operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego K. F. Należy również podkreślić, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie potwierdził się zarzut strony skarżącej o zrealizowaniu inwestycji przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Z uwagi na fakt, iż wydanie przedmiotowej decyzji ex post w trybie art. 124 cytowanej wyżej ustawy – jest niedopuszczalne – Sąd poświęcił wyjaśnieniu tej kwestii szczególną uwagę. Jednak z dokumentacji przedstawionej przez inwestora (k. 76 – 81 akt sądowych) wynika, że inwestycja określona w decyzji nr [...] Burmistrza Miasta B. P. z dnia [...] listopada 2007 roku ([...]) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została zrealizowana na działkach stanowiących własność skarżącego. Podnoszone przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące rzekomego ułożenia na terenie jego nieruchomości światłowodów czy też instalacji odgromowej nie stanowią przedmiotu rozpatrywanej sprawy. Mogą być jedynie rozpatrywane przez organy nadzoru budowlanego po ewentualnym zgłoszeniu wniosku w tym zakresie przez właściciela przedmiotowych nieruchomości w odrębnym postępowaniu administracyjnym. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U nr 153, poz. 1270 z 2002 r. z zm.) – skargę oddalił.