II SA/Bk 513/12

II SA/Bk 513/12 POSTANOWIENIE Dnia 02 sierpnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 02 sierpnia 2012 r. w Białymstoku na posiedzeniu niejawnym wniosku G. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "K." G. C. w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "K." G. C. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] kwietnia 2012 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z [...].04.2012 r. Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...].02.2012 r., którą w części umorzono postępowanie, a w części nałożono na G. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "K." G. C. w G. karę pieniężną w kwocie 8.000 zł z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia. Ukarany złożył skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania w części dotyczącej orzeczonej kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł. Wskazał, że wykonanie decyzji naraża go na znaczną szkodę i spowoduje nieodwracalne skutki, bowiem jest on drobnym przedsiębiorcą i wykonanie decyzji wywoła zachwianie jego płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedmiotem orzeczenia o wstrzymaniu wykonania może być tylko taki akt, który wywołuje materialnoprawne skutki w postaci przyznania uprawnienia lub obowiązku. Inaczej rzecz ujmując udzielić skarżącemu ochrony tymczasowej można tylko wówczas, gdy kwestionuje akt nadający się do wykonania, posiadający przymiot wykonalności. Przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej są niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. W sprawie niniejszej wniosek zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z tytułu wykonywania przewozu na potrzeby własne bez wymaganego prawem zaświadczenia. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest przepis art. 92 "a" ust. 1 ustawy z 06.09.2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), zgodnie z którym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Zauważyć należy, na co trafnie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Celnej, że od 01.01.2012 r. obowiązuje przepis art. 93 ust. 2 ustawy transportowej w zmienionym brzmieniu, określający moment wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną na podstawie art. 93 "a" ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy transportowej, w jego wersji od 01.01.2012 r., decyzja ostateczna nakładająca karę pieniężną staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi, 2) cofnięcia skargi, lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Zgodnie natomiast z art. 94 ust. 2 ustawy transportowej, w której ustalono termin zapłaty kary pieniężnej jako 14 dni od dnia, w którym decyzja o jej nałożeniu stała się wykonalna. Wskazana regulacja oznacza, że decyzja nakładająca karę pieniężną na podstawie art. 93 "a" ust. 1 ustawy transportowej, od której wniesiono skargę do sądu (jak to ma miejsce w sprawie niniejszej), nie posiada przymiotu wykonalności do dnia zaistnienia wymienionych wyżej okoliczności. W stosunku do takiej decyzji nie można uwzględnić wniosku zgłoszonego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Inaczej rzecz ujmując, decyzja nakładająca karę pieniężną na podstawie art. 93 "a" ust. 1 ustawy transportowej, w stosunku do której nie zaszły okoliczności z art. 93 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 tej ustawy, nie ulega wstrzymaniu wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Powyższe uzasadnia w sprawie niniejszej odmowę udzielenia ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Tytułem wyjaśnienia zwrócić należy jeszcze uwagę, że nawet gdyby decyzja zaskarżona podlegała wykonaniu, a wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej mógł być badany z punktu widzenia wystąpienia merytorycznych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. – wstrzymanie jej wykonania nie byłoby usprawiedliwione. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem spoczywa przede wszystkim na stronie skarżącej. Brak we wniosku argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku. Zauważyć należy, że uzasadnienie złożonego w sprawie wniosku o wstrzymanie wykonania zawiera właściwie wyłącznie lakoniczne, ogólne zwroty odwołujące się do sformułowań ustawowych z art. 61 § 3 p.p.s.a., a jedynym stwierdzeniem występującym obok nich jest wskazanie na zachwianie płynności finansowej skarżącego. Nie wystarcza to do udzielenia przedmiotowej ochrony tymczasowej, bowiem sąd wobec tak lakonicznego uzasadnienia żądania nie ma możliwości jakiejkolwiek weryfikacji twierdzeń strony. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.