II SA/Bk 513/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi E. Z.P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oraz budowę budynku oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda P. utrzymał w mocy decyzję Starosty A. z dnia [...].10.2015 r. Nr [...] znak [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. C. i J. C. pozwolenia na rozbiórkę pawilonu handlowego oraz budowę budynku usługowo – mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą przyłącze wodociągowe, kanalizacji deszczowej, energetyczne, przebudowę kanalizacji deszczowej, sieci energetycznej i teleinformatycznej na działkach nr ewid. [...], [...] i [...] położonych przy ul. [...] w A. Decyzję tę organ podjął w następujących ustaleniach faktycznych i prawnych. A. C. i J. C. wystąpili w dniu [...].08.2015 r. do Starosty A. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na rozbiórkę pawilonu handlowego oraz budowę budynku usługowo – mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą przyłącze wodociągowe, kanalizacji deszczowej, energetyczne, przebudowę kanalizacji deszczowej, sieci energetycznej i teleinformatycznej na działkach o nr ewid. [...],[...] i [...] położonych przy ul. [...] Po przeprowadzeniu postępowania Starosta A. decyzją z dnia [...].10.2015 r. znak [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę pawilonu handlowego i budowę budynku usługowo mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na wskazanych działkach położonych w A. Organ po stwierdzeniu, że inwestorzy posiadają prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodę Burmistrza Miasta A. na prowadzenie robót instalacyjnych w pasie drogowym, inwestycja ma być realizowana na nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i nie narusza warunków zawartych w § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wskazując jako podstawę prawną art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 – Prawo budowlane. Decyzję tę w wyniku wniesionego odwołania przez E. P. Wojewoda P. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., Nr [...] uchylił z powołaniem się na naruszenie przez organ art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Dokonując kontroli powyższej decyzji w związku z wniesieniem skargi przez inwestorów A. C. i J. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku decyzję tę uchylił wskazując, że w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie było podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa. Ponownie rozpoznając odwołanie pana E. P. od decyzji organu I instancji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę Wojewoda P. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak [...] utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że projektowana inwestycja położona jest na terenie dla którego obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...].11.2011 r. określający szczegółowo ustalenia dotyczące przeznaczenia zagospodarowania i zabudowy dla terenów usługowo – mieszkaniowych oznaczonych symbolem UM. Przedmiotowy budynek został zaprojektowany w zabudowie pierzejowej tzn. usytuowany na granicy z działkami sąsiednimi oraz na granicy z ul. [...] w obowiązującej linii nakazowej zabudowy pierzejowej wypełniając szczelnie całą powierzchnię działki inwestorów. Teren planowanej inwestycji objęty został opieka prawną w oparciu o art. 7 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Projekt budowlany został pozytywnie uzgodniony przez p. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków- decyzją z dnia [...].05.2015 r., znak [...]. Inwestorzy posiadają prawo własności do działki i uzyskali zgodę Burmistrza na prowadzenie robót instalacyjnych w pasie drogowym drogi granicznej ul. [...]. Lokalizacja budynku jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu i jako mieszcząca się w graniach własnej działki nie narusza interesów osób trzecich w tym właściciela działki nr [...]. Szczelina jaka powstaje pomiędzy budynkiem inwestorów posadowionym w granicach własnej działki a budynkiem znajdującym się na działce [...] wynika z faktu, że budynek na tej działce jest odsunięty od granicy na odległość około 40 cm. W ocenie organu również zarzut zacieniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi na parterze budynku od strony południowej została należycie wyjaśniony co wynika z przeprowadzonej analizy zacienienia. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W skardze na powyższą decyzję skarżący E. P. zarzucił naruszenie: 1. art. 6 kpa – poprzez sprzeczność wydanej decyzji z przepisami art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Uchwały Nr [...] Rady Miasta A. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 7,8,75 i 77 kpa przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz poprzez prowadzenie postępowania wbrew zasadzie budzenia zaufania uczestników do władzy publicznej poprzez wydanie decyzji niezgodnej z prawem, kolejno przez niepodjęcie kroków zmierzających do zebrania całego materiału dowodowego jak tez poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; 3. art. 11 kpa i wynikającej z niego zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy poprzez brak jakichkolwiek wyjaśnień, dlaczego przesłanki wyrażenia zgody na budowę są na tyle wyjątkowe, że uzasadniają wydanie decyzji na budowę wbrew obowiązującym przepisom, a w szczególności zapisom miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, który nakazuje by sąsiadujące budynki stykały się ścianami; 4. art. 80 kpa przez poczynienie dokładnej oceny zebranego materiału dowodowego. Powołując się na wskazane naruszenia skarżący wskazał, że jedyną możliwą decyzją organu była decyzja o odmowie wydania pozwolenia na budowę czego organ nie uczynił i obszernie uzasadniając na czym polega zabudowa pierzejowa wskazał, że projektowany budynek nie będzie zrealizowany w ramach tej zabudowy ponieważ budynki projektowany i sąsiedni nie będą stykały się ścianami bocznymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje: Skarga jest nieuzasadniona albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa, które stanowiły podstawę jej wydania. W ustalonym stanie faktycznym, który Sąd uznaje za prawidłowy zarzuty podniesione w skardze nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane uprawnienia kontrolne organu prowadzącego postępowanie w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę są ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W ramach tych kompetencji organ dokonał kontroli przedstawionego projektu budowlanego i prawidłowo stwierdził, że jest on zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w A. z dnia [...] listopada 2011 roku. Zgodnie z postanowieniami tego planu działki na których ma być zlokalizowany przedmiotowy budynek jest przeznaczony pod zabudowę usługowo mieszkaniową, tego typu budynek został zaprojektowany. Zgodnie z planem budynek ma być zlokalizowany w zabudowie pierzejowej i jak wynika z projektu został usytuowany na granicy z działkami sąsiednimi wypełniając szczelnie całą powierzchnię działki, co spełnia wymogi takiej zabudowy. Kwestionując te ustalenia skarżący podnosi, że posadowienie budynku nie spełnia wymogów planu ponieważ ściana jego budynku na działce nr [...] nie styka się ze ścianą budynku inwestorów, a tym samym nie spełnia wymogów zabudowy pierzejowej. Szczelina pomiędzy budynkami wynika jednak z faktu, że budynek skarżącego jest odsunięty od granicy działki o 40 cm a nie z faktu niezgodnego z planem usytuowania budynku. Nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że usytuowanie budynku jest niezgodne z planem, plan bowiem obowiązuje od roku 2011 i od tej daty realizowane inwestycje muszą być zgodne z planem a nie dostosowane do istniejącego stanu sprzed obowiązywania planu. Odmowa wydania decyzji zatwierdzającej projekt i udzielenia pozwolenia na budowę w takiej sytuacji rażąco naruszałaby art. 35 ust. 1 Prawo budowlane, a także art. 35 ust. 4 tej ustawy. Nie ma także uzasadnienia zarzut naruszenia § 13 i 57 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W zatwierdzonym projekcie budowlanym na stronie 94 i 95 przedstawiona została analiza tzw. linijki słońca, z której nie wynika aby w związku z realizacją budynku w zabudowie pierzejowej naruszono warunki wynikające z tych przepisów. Ocenę zatem organów co do nieistnienia zacienienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt stały ludzi w sąsiednich budynkach Sąd uznaje za prawidłową. W toku postępowania organy nie naruszyły żadnych przepisów postępowania wskazywanych przez skarżącego, które mogłyby wpłynąć na rozstrzygnięcie i prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego stanowiące podstawę wydanej decyzji jak to wskazano powyżej. Z tego też względu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę Sąd oddalił.