II SA/Bk 517/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący J. T. wniósł skargę na ostateczną decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2009 r.,znak:[....],w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi gminnej położonej w B. dla inwestycji polegającej na budowie ul. S. w B. (od ul. G. do ul. B.) wraz z budową infrastruktury, przebudową istniejącego uzbrojenia kolidującego z wnioskowaną inwestycją i zatwierdzeniem projektu podziału nieruchomości, na działkach nr ew. gruntów: – [...] - obręb [...]. Pismem z dnia 26 lutego 2010 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu, wskazując iż wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek jako niezasadny podlegał oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, iż podstawę wydania aktów w analizowanym postępowaniu administracyjnym stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.). Akt ten zwany potocznie "specustawą drogową" przewiduje szybszą procedurę pozyskiwania nieruchomości osób trzecich na potrzeby budowy dróg. Przejście na Skarb Państwa czy właściwych jednostek samorządu terytorialnego prawa własności gruntów położonych w pasie planowanej drogi publicznej następuje z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna (art. 12 ust. 4 ww. ustawy). Wniesienie skargi do sądu nie niweczy skutku przejścia na rzecz Gminy B. prawa własności gruntu wydzielonego pod budowę drogi. Analiza akt administracyjnych dowodzi, że decyzja o lokalizacji drogi gminnej, polegającej na budowie drogi dojazdowej ulicy drogi gminnej ul. S. w B. (od ul. G. do ul. B.) wraz z budową infrastruktury technicznej dotyka interesu prawnego skarżącego, jako właściciela dzielonej na potrzeby tej inwestycji nieruchomości. Powyższa, bezsporna okoliczność wkroczenia z planowaną inwestycją w uprawnienia właścicielskie skarżącego, sama w sobie nie uzasadnia jednak potrzeby orzekania o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że możliwość wstrzymania na wniosek skarżącego wykonania w całości lub w części zaskarżonych aktów organów administracji istnieje, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić jedynie w razie wykazania przez stronę skarżącą, że jej wykonanie wiąże się bezpośrednio z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 ustawy z 30.08.2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W przepisach ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie ma uregulowań wyłączających możliwość orzekania przez Sąd o wstrzymaniu wykonania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji (od 10 września 2008 r. decyzji o zezwoleniu realizacji inwestycji drogowej), tak więc jedyną przesłanką wstrzymania pozostaje ocena następstw wykonania skarżonej decyzji w zakresie ewentualnego "niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Przesłanka powyższa – zdaniem Sądu – jest nierozerwalnie związana z wykonalnością skarżonego aktu. Zaskarżona decyzja została wydana przy stosowaniu przepisów "specustawy" w brzmieniu przed nowelizacją wprowadzoną ustawą zmieniającą z 25 lipca 2008 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958) tj. w okresie obowiązywania dwuetapowej realizacji inwestycji drogowych, najpierw poprzez uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej, a potem poprzez uzyskanie odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę drogi. Dopiero powołana ustawa zmieniająca z mocą od 10 września 2008 r. zastąpiła dwuetapowy etap przedinwestycyjny jedną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dając inwestorowi prawo przystąpienia do robót budowlanych w oparciu o taką decyzję. Ustawa zmieniająca w przepisach przejściowych nadto stanowi w art. 6 ust. 1, iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Powyższe – w odniesieniu do sprawy niniejszej i wniosku skarżącego – oznacza, że w oparciu o zaskarżoną decyzję inwestor nie może rozpocząć robót budowlanych tj. fizycznie wkroczyć w nieruchomość skarżącego. Dopiero po uzyskaniu decyzji udzielającej pozwolenia na budowę drogi będzie mógł przystąpić do prac budowlanych. Tym samym skarżona decyzja nie stwarza bezpośrednich niebezpieczeństw, które mogłyby uzasadnić wstrzymanie wykonania decyzji. Reasumując, skarżący nie wykazał przesłanek do wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji, w szczególności nie uzasadnił, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do przezwyciężenia skutki lub, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Charakter prawny zaskarżonej decyzji także nie pozwala na wstrzymanie jego wykonalności, albowiem akt ten w zakresie prawa własności gruntów rodzi skutki z mocy prawa (ex lege) z chwilą uzyskania jego ostateczności i jako taki nie wpływa jeszcze na podjęcie prac budowlanych, czego obawia się skarżący. Dopiero w drugim etapie tej procedury, a mianowicie z chwilą uzyskania przez inwestora pozwolenia budowlanego będzie można podjąć roboty budowlane, przez co dopiero skutki wydania takiej decyzji można będzie rozpatrywać w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (przesłanek wstrzymania). Na marginesie wskazać także należy, iż zabezpieczeniu roszczeń i praw osób zainteresowanych, biorących udział w procesie realizowania inwestycji drogowej na podstawie wspomnianej "specustawy", służą jej przepisy. Przepisy te dają możliwość ubiegania się zarówno o odszkodowanie jak i wykup gruntu przez Skarb Państwa lub odpowiednie jednostki samorządu terytorialnego, czy też otrzymania od zarządcy drogi lokalu zamiennego. Odszkodowanie przewidziane za przejście nieruchomości na własność, m.in. Skarbu Państwa, wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji nie prowadzi do niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, co jest jednym z warunków udzielenia ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku.-