II SA/Bk 517/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Marek Leszczyński, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2022 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. Sp. k. w B. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2022 r. znak [...] P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. (dalej: PINB) z [...] marca 2022 r. nr [...] K o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec [...] w B. (dalej: skarżąca Spółka) na podstawie tytułu wykonawczego z [...] września 2021 r. nr [...] dotyczącego obowiązku likwidacji wykopu ziemnego wraz z demontażem utwardzenia z płyt betonowych i likwidacji zaplecza budowy – robót budowlanych wykonanych na nieruchomości nr ew. [...] przy ul. D. w B. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 2 marca 2022 r. skarżąca Spółka wystąpiła o umorzenie postępowania egzekucyjnego powołując się na art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479, dalej: u.p.e.a.). Wniosek umotywowała toczącym się sporem kompetencyjnym między PINB a Prezydentem Miasta B. w zakresie uznania za właściwy organ administracji do oceny realizacji inwestycji budowlanych na podstawie art. 12 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.; dalej: specustawa COVID). Odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego, w postanowieniu z [...] marca 2022 r. PINB wyjaśnił, że postępowanie to dotyczy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, polegających na likwidacji wykopu ziemnego wraz z demontażem utwardzenia z płyt betonowych i likwidacji zaplecza budowy wykonanych na działce nr [...] położonej przy ulicy D., w obrębie [...]-W. w B. – stanowiących rozpoczęcie budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędnymi budowlami tj. murkami, ścianami oporowymi, urządzeniami oraz obiektami małej architektury, a także wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną wewnętrzną i zewnętrzną infrastrukturą techniczną na części ww. działki. Zdaniem organu, w sprawie nie została spełniona przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego, bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja PINB z [...] kwietnia 2021 r. nr [...] (utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z [...] czerwca 2021 r. nr [...]) nakazująca likwidację wyżej opisanego wykopu ziemnego wraz z demontażem utwardzenia z płyty betonowej. W związku z powyższym sprawa administracyjna została ostatecznie załatwiona w drodze decyzji administracyjnej, która podlega wykonaniu. Na etapie postępowania egzekucyjnego brak jest podstaw do oceny zasadności rozstrzygnięcia stanowiącego podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Powołany zaś przez Spółkę powód nie może zostać uznany za ustawową przesłankę umorzenia postępowania egzekucyjnego. W złożonym na powyższe postanowienie zażaleniu, skarżąca Spółka zarzuciła, że inwestycja prowadzona jest na podstawie informacji złożonej organowi administracji architektoniczno-budowlanej w oparciu o art. 12 ust. 2 specustawy Covid, która to informacja zastąpiła prawomocną decyzję o pozwoleniu na budowę, czyniąc przedsięwzięcie w pełni legalnym. Wniosła o zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej złożonej od wyroku w sprawie ze skargi na decyzję PWINB z 10 czerwca 2021 r. o nakazie likwidacji wykopu ziemnego i demontażu utwardzenia z płyt betonowych i likwidacji zaplecza budowy, ewentualnie do czasu zakończenia merytorycznego rozpoznania sporu kompetencyjnego – sygn. akt II OW 14/22. W zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] maja 2022 r. znak [...] utrzymał w mocy postanowienie PINB z [...] marca 2022 r. Organ odwoławczy doprecyzował, że nakazany skarżącej Spółce do likwidacji wykop ziemny oraz demontaż utwardzenia z płyt betonowych i likwidacji zaplecza budowy stanowiły rozpoczęcie realizacji inwestycji pod nazwą: "Mieszkania z widokiem na Park A. Etap 1 ul. D." tj. budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z niezbędnymi budowlami tj: murkami, ścianami oporowymi, urządzeniami oraz obiektami małej architektury, a także wraz z zagospodarowaniem terenu oraz niezbędną wewnętrzną i zewnętrzną infrastrukturą techniczną na części ww. działki. Decyzja kończąca postępowanie przez organami nadzoru budowlanego została poddana, z inicjatywy Spółki oraz M. K., kontroli sądowej, która zakończyła się nieprawomocnym oddaleniem obu skarg (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bk 589/21). Obecnie sprawa ta zawisła przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Jednocześnie sądy obu instancji, odpowiednio postanowieniami z dnia [...] sierpnia 2021 r. i [...] października 2021 r. odmówiły wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. W ocenie PWINB, bez naruszenia prawa PINB przystąpił zatem do egzekucji nakazu likwidacji wykopu ziemnego, demontażu utwardzenia z płyt betonowych i likwidacji zaplecza budowy. PWINB podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw prawnych do umorzenia toczącego się przeciwko Spółce postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Powołując się na orzecznictwo NSA organ odwoławczy stwierdził, że odesłanie do innych ustaw zawarte w tym przepisie odnosi się tylko do takich sytuacji, gdy przepis innej ustawy zobowiązuje, bądź upoważnia organ egzekucyjny do umorzenia postępowania. Tymczasem żaden przepis prawa tego nie przewiduje we wskazywanych przez skarżącą Spółkę okolicznościach. PWINB wskazał, że wbrew twierdzeniu Spółki, w sprawie spornej inwestycji nie toczy się spór kompetencyjny, zaś w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca, że inwestycja nie jest realizowana na podstawie art. 12 specustawy COVID. Wykonanie tej decyzji nie zostało wstrzymane i podlega ona egzekucji. Dodatkowo organ drugiej instancji wskazał, że Spółka w toku postępowania egzekucyjnego podnosiła już argument o realizowaniu inwestycji "covidowej", którego to stanowiska organy nadzoru budowlanego nie podzieliły odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniami PINB z [...] października 2021 r. i PWINB z [...] listopada 2021 r. Nieprawomocnym wyrokiem z 3 marca 2022 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Bk 88/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Spółki na ww. postanowienia. Powoływanie się po raz kolejny na nieistniejące okoliczności nie może skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Skargę na postanowienie PWINB z [...] maja 2022 r. wywiodła do sądu administracyjnego skarżąca Spółka, zarzucając naruszenie prawa materialnego i procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. przez: a) błędne uznanie, że w stanie faktycznym przesłanka umorzenia postępowania egzekucyjnego nie została spełniona, mimo że zaistnienie sporu kompetencyjnego w zakresie uznania za właściwy organ administracyjny w ramach realizacji inwestycji budowlanych na podstawie art. 12 specustawy COVID oraz wysokie prawdopodobieństwo uznania, że właściwym organem w tychże sprawach jest wyłącznie organ architektoniczno-budowlany ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi tegoż stanu, powoduje brak przedmiotu niniejszego postępowania w wymiarze prawnym oraz faktycznym, a tym samym stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego; b) niedostrzeżenie bezprzedmiotowości postępowania egzekucyjnego, z uwagi na brak wyeliminowania z obrotu prawnego informacji o prowadzeniu robót budowlanych w związku z przeciwdziałaniem COVID-19, stanowiącej podstawę prowadzenia przedmiotowych robót budowlanych, czyniąc przedsięwzięcie w pełni legalnym; 2. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 126 K.p.a. i w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak ustalenia właściwego stanu faktycznego, a tym samym brak sporządzenia właściwego uzasadnienia w kwestii odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania postanowienia w sposób dowolny i uniemożliwiający dokonanie właściwej kontroli rozstrzygnięcia, czyniąc zasadę prawa do obrony wyłącznie nierespektowaną zasadą prawa. Wskazując na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonych postanowień i orzeczenie co do istoty sprawy przez umorzenie postępowania egzekucyjnego; zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) do czasu merytorycznego rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej w sprawie II SA/Bk 589/21 w przedmiocie nakazu likwidacji wykopu ziemnego wraz z rozbiórką płyty betonowej; dopuszczenie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci protokołu rozprawy z [...] maja 2022 r. w sprawie o wykroczenie prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Białymstoku XIII Wydział Karny, sygn. akt: [...] - przesłuchanie świadka M. B. - Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. - na fakt ukazania, że podjęcie działań przez PINB w sprawie administracyjnej na podstawie której wszczęto postępowanie egzekucyjne i wydano tytuł wykonawczy, wynikało wyłącznie z nacisków innych lokalnych organów administracyjnych, które po wymianie pism przekazały sprawę niewłaściwemu rzeczowo organowi wbrew jego pierwotnej woli; rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ponadto skarżąca Spółka wniosła na podstawie art. 193 Konstytucji RP o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego następującego pytania prawnego co do zgodności przepisów u.p.e.a. z przepisami Konstytucji RP: Czy w świetle konstytucyjnych zasad demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) oraz legalizmu (art. 7 Konstytucji) możliwe i zgodne z Konstytucją RP jest wszczęcie i skuteczne prowadzenie w pierwszej kolejności postępowania egzekucyjnego mającego na celu wyegzekwowanie na stronie zobowiązanej (skarżącej) wykonanie obowiązku likwidacji wykopu ziemnego wraz z rozbiórką płyty betonowej wykonanych na nieruchomości i zrealizowanych jako związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 w trybie art. 12 specustawy COVID (przy wyłączeniu obowiązywania przepisów Prawa budowlanego i wyłączeniu kompetencji organów nadzoru budowalnego), a następnie wydanie odmowy umorzenia tegoż postępowania, mimo braku prawomocnego wyroku w przedmiocie oceny legalności decyzji organu nadzoru budowlanego, nakazującej likwidację wykonanych robót budowlanych i bez uprzedniego uruchomienia procedury legalizacji poczynionych robót budowlanych? Z uwagi na powyższe, skarżąca Spółka wniosła o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia objętego pytaniem prawnym. Zdaniem skarżącej Spółki, niekonstytucyjne jest prowadzenie postępowania egzekucyjnego przed wydaniem prawomocnego wyroku w przedmiocie legalności decyzji administracyjnej, na podstawie której wystawiono tytuł wykonawczy. Ewentualne działania organów nadzoru budowanego powinny się ograniczyć do wstrzymania robót budowlanych. Natomiast w przypadku niezaakceptowania przez NSA stanowiska Spółki – powinno się umożliwić legalizację inwestycji. Podkreśliła, że postępowanie, w ramach którego został wydany tytuł wykonawczy, jest wynikiem bezprawnych działań organów administracji, podjętych bez umocowania ustawowego, mimo wyłączenia wszelkich uprawnień organów nadzoru budowlanego na mocy art. 12 ust. 1 specustawy COVID. Jej stanowisko potwierdza, jak wskazała, "zbiór stanowisk miast w Polsce załączonych do niniejszego pisma", z których wynika wyłączenie właściwości organów nadzoru budowlanego w sprawach inwestycji tzw. covidowych. Jednocześnie organy nadzoru budowlanego w Polsce nie kwestionowały robót budowlanych prowadzonych w tym trybie, na obszarze ich właściwości z uwagi na brak kompetencji. Powyższe znajduje potwierdzenie w protokole z dnia [...] maja 2022 r., z rozprawy odbytej przed Sądem Rejonowym w Białymstoku XIII Wydział Karny w sprawie [...], z którego wynika, że organy nadzoru budowlanego działały mimo braku kompetencji w tym zakresie. Spółka podkreśliła, że podstawą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a., a także wskazała, że w przypadku hipotetycznego uznania przez NSA (na skutek rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego), że w świetle art. 12 specustawy COVID wyłączną właściwość rzeczową w ramach realizacji inwestycji budowlanych na podstawie tej ustawy posiadał organ architektoniczno-budowlany, brak będzie podstaw do egzekwowania obowiązków wynikających z tytułu wykonawczego oraz nałożonej grzywny w celu przymuszenia. Wówczas też PWINB zmuszony będzie stwierdzić nieważność decyzji nakazującej likwidację wykopu ziemnego wraz z rozbiórką płyty betonowej, co spowoduje utratę bytu prawnego tytułu wykonawczego. To zaś jest prawdopodobne w świetle zeznań M. B. W konsekwencji, w ocenie Spółki, przy wyraźnej podstawie do umorzenia postępowania zachodzi również niewykonalność obowiązku określonego w tytule wykonawczym, która w żaden sposób nie została przez PINB oraz PWINB przeanalizowana. Skarżąca zakwestionowała też wystarczalność uzasadnienia przez organy braku podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, tj. wyłącznie wskazanie nieistnienia przepisu prawa będącego podstawą umorzenia, podczas gdy przepisem takim są art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzając bezzasadność wywiedzionych w skardze zarzutów. Postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. sygn. akt II OW 14/22 NSA odrzucił wniosek skarżącej Spółki o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpoznania sprawy realizacji inwestycji budowlanych na podstawie art. 12 specustawy COVID. Jednocześnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. WSA w Białymstoku na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oddalił wniosek skarżącej Spółki o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że mimo wniosku skarżącej Spółki o przeprowadzenie rozprawy, sąd na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, z uwagi, że sprawa nie miała skomplikowanego charakteru, zaś zarzuty podniesione w skardze okazały się niezasadne. Dodatkowo wskazać należy, że przedmiotowa sprawa jest kolejną ze skargi skarżącej Spółki na postanowienie PWINB odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem Spółki, na podstawie zbliżonego stanu faktycznego i prawnego sprawy. We wcześniejszych wyrokach z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 511/22 i z dnia 22 września 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 512/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargi Spółki na postanowienia PWINB w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania administracyjnego. Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podtrzymuje wyrażone tam stanowisko i uznaje za własne. Przypomnieć zatem należy, że przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego uregulowane są w art. 59 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem postępowanie egzekucyjne umarza się w całości albo w części w przypadku: 1) niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym ze względu na zobowiązanego; 2) niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym; 3) niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27; 4) śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek: a) jest ściśle związany ze zobowiązanym, b) nie jest ściśle związany ze zobowiązanym, a egzekucja jest prowadzona wyłącznie z prawa majątkowego, które wygasło wskutek śmierci zobowiązanego; 5) gdy postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 6) gdy z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego wystąpi wierzyciel; 7) gdy odrębne ustawy tak stanowią. Zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a., postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku, gdy dalsza egzekucja administracyjna będzie bezskuteczna z powodu braku majątku lub źródła dochodu zobowiązanego, z których jest możliwe wyegzekwowanie środków pieniężnych przewyższających koszty egzekucyjne. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie postępowania egzekucyjnego, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Co do zasady umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza, że nie jest realizowany jego cel z powodu wystąpienia przyczyn niedopuszczalności prowadzenia (vide P. Pietrasz [w:] D. R. Kijowski (red.), Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, System Informacji Prawnej Lex, tezy do art. 59 u.p.e.a.). Skarżąca Spółka jako podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego wskazała przede wszystkim art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego "gdy odrębne ustawy tak stanowią" (art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a.) należy rozumieć w ten sposób, że następuje ono w przypadkach wprost wskazanych w przepisach ustawowych (odrębnych od u.p.e.a.). Nie mogą być to zatem jakiekolwiek okoliczności faktyczne wskazane przez zobowiązanego (wobec którego postępowanie egzekucyjne się toczy), ani okoliczności, które zobowiązany wyinterpretowuje z przepisów innych niż zamieszczone w u.p.e.a., co de facto ma miejsce w sprawie niniejszej. Regulacja art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. dotyczy przypadków, gdy przepis prawa zobowiązuje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego, jeśli zajdą określone okoliczności. Przykładowo P. Przybysz w komentarzu do art. 59 u.p.e.a. (System Informacji Prawnej Lex) jako przykład takiej sytuacji wymienia art. 146 ust. 1 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku wchodzącego w skład masy upadłości, wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości, umarza się z mocy prawa po uprawomocnieniu się postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Skarżąca Spółka w sprawie niniejszej nie wskazała podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego wobec niej prowadzonego, a wynikającej z odrębnych przepisów. Trafnie również nie stwierdziły takiej podstawy organy nadzoru budowlanego obydwu instancji w zaskarżonych postanowieniach. Z pewnością takiej podstawy nie stanowiło zawiśnięcie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym sprawy z wniosku skarżącej Spółki o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego między Prezydentem Miasta B. jako organem administracji architektoniczno-budowlanej a Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B., tj. sporu o właściwość w sprawie legalności inwestycji przy ulicy D. w B. na działce nr [...] (odnośnie której Spółka wniosła do Prezydenta Miasta w maju 2020 r., na podstawie art. 12 ust. 2 specustawy Covid, informację o zamiarze jej realizacji jako pozostającej w związku z przeciwdziałaniem Covid-19). Nie istnieją bowiem przepisy odrębne w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., traktujące o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony na podstawie decyzji nakazującej realizację obowiązków o charakterze niepieniężnym z prawa budowlanego – w sytuacji kwestionowania przez zobowiązanego właściwości organu nadzoru budowlanego do wydania ww. decyzji. Tym bardziej powyższa konkluzja jest uprawniona, bowiem postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. w sprawie II OW 14/22 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek Spółki o wszczęcie sporu kompetencyjnego w przedmiotowej sprawie i wskazał, że sprawa została już załatwiona przez organ nadzoru budowlanego decyzją administracyjną (nakładającą egzekwowane obowiązki o charakterze niepieniężnym), zatem nie może być mowy o istnieniu sporu kompetencyjnego. W ten sposób zdezaktualizowała się przesłanka umorzenia podawana przez skarżącą, niezależnie od jej bezzasadności. Jeszcze raz należy powtórzyć, co wielokrotnie było już sygnalizowane skarżącej Spółce w innych podobnych sprawach z jej udziałem, że zgodnie z art. 29 §1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (a więc i tego, czy o obowiązku orzekł właściwy organ). Jak wskazał NSA w wyroku w sprawie II FSK 2794/16, "Niezależnie od szerokiego nawet rozumienia kompetencji do badania istnienia obowiązku przez organ egzekucyjny, nie może on wkraczać w kompetencję organu administracji publicznej, który w postępowaniu rozpoznawczym (jurysdykcyjnym) w sposób władczy rozstrzygnął o prawach i obowiązkach strony, wynikających z przepisów prawa materialnego. [...] Weryfikacja decyzji ostatecznych w postępowaniu egzekucyjnym jest bezwzględnie niedopuszczalna, gdyż na jej przeszkodzie stoi zasada trwałości takich decyzji i wyraźne ograniczenie możliwości ich weryfikacji w przypadkach wskazanych w art. 128 O.p. (szerzej na ten temat: E. Komorowski, Zarzuty w egzekucji administracyjnej [w:] J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz /red./ System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 512 – 514 oraz powołane tam orzecznictwo)". Generalnie zatem jakiekolwiek zarzuty dotyczące orzeczenia w przedmiocie rozbiórki przez niewłaściwy organ nie mogą na obecnym etapie postępowania odnieść zamierzonego skutku. Podkreślenia wymaga, że decyzje PINB z [...] kwietnia 2021 r. oraz PWINB z [...] czerwca 2021 r. nakazujące likwidację wykopu ziemnego oraz demontaż utwardzenia z płyt betonowych i likwidacji zaplecza budowy – robót budowlanych wykonanych na nieruchomości nr ew. [...] przy ul. D. w B. nie zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a WSA w Białymstoku wyrokiem z 2 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 589/21 oddalił skargi od tych decyzji. Nie zostało również wstrzymane ich wykonanie, bowiem w obrocie prawnym pozostaje postanowienie NSA z 12 maja 2022 r. w sprawie II OSK 857/22 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji rozbiórkowej. Z kolei w sprawie II SA/Bk 88/22 wyrokiem z 3 marca 2022 r. tutejszy sąd oddalił skargę na odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego (skarżąca Spółka wskazała wówczas inne przesłanki umorzenia). Dodatkowo nie może ujść uwadze, że wyrokiem z 1 lipca 2022 r. w sprawie II OSK 1945/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku tutejszego sądu w sprawie II SA/Bk 253/21 oddalającego skargę od nakazu rozbiórki wydanego w zbliżonej sytuacji prawnej, tj. wobec inwestycji zgłoszonej organowi administracji architektoniczno-budowlanej w maju 2022 r. na podstawie art. 12 ust. 2 specustawy Covid, której legalność prowadzenia w oparciu o tę informację organy nadzoru budowlanego zakwestionowały. NSA podzielił stanowisko sądu pierwszej instancji i organów o braku podstaw do zastosowania specustawy Covid do inwestycji komercyjnych i potwierdził właściwość organów nadzoru budowlanego. Sąd stwierdza nadto w sprawie niniejszej, że skarżąca Spółka nie pierwszy raz wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, o czym świadczy wyrok w sprawie II SA/Bk 88/22, w której za podstawę umorzenia wskazywała niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym oraz niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów z art. 27 u.p.e.a. (podstawy wymienione w art. 59 § 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.e.a.). Należy zaakceptować wyczerpującą argumentację sformułowaną przez sąd w tamtej sprawie, a jednocześnie zaznaczyć, że wniosek w sprawie niniejszej był oparty na innej podstawie umorzenia – z punktu 7. Nie zasługiwały na uwzględnienie wnioski skarżącej o zawieszenie postępowania sądowego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Nie stanowi tej podstawy oczekiwanie na rozpoznanie skargi kasacyjnej w sprawie II SA/Bk 589/21 ze skargi Spółki na decyzję PWINB z [...] czerwca 2021 r. nakazującą rozbiórkę obiektów stanowiących rozpoczęcie przedmiotowej inwestycji (spornego wykopu, płyty betonowej i zaplecza budowy) – a to wobec pozostawania w obrocie prawnym decyzji nakazującej, której wykonanie nie zostało wstrzymane. Brak podstaw do zawieszenia jest tym bardziej uzasadniony wobec wyżej przywoływanego wyroku w sprawie II OSK 1945/21 wydanego w identycznym stanie prawnym. Sąd nie stwierdził podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o treści wskazanej w skardze, bowiem wątpliwości co do konstytucyjności przepisów u.p.e.a. zastosowanych w sprawie niniejszej nie powziął. Stanowisko skarżącej wynika z jej subiektywnego przekonania co do wystąpienia niezgodności norm ustawowych z konstytucyjnymi, co nie jest wystarczające do sformułowania pytania prawnego przez sąd, który działa w tym zakresie na zasadzie uznaniowości. Zawnioskowane w skardze dowody nie podważają również konkluzji o legalności zaskarżonych postanowień. Do skargi co prawda nie dołączono wskazywanego w niej "zbioru stanowisk miast w Polsce", jednak nie ma to wpływu na wynik sprawy, gdyż nie jest to zbiór ocen czy norm wiążących dla sądu. Natomiast w aktach administracyjnych znajduje się plik dokumentów obrazujących stanowiska różnych organów w Polsce odnośnie spornych w sprawie niniejszej kwestii, co ma wyłącznie znaczenie poglądowe. Dołączony zaś do skargi protokół przesłuchania świadka M. B. dowodzi jedynie działań podejmowanych w 2020 r. przez nadzór budowlany i treści korespondencji z organem administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast nie podważa wniosków sformułowanych w niniejszym uzasadnieniu na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a. Wątpliwości organów i wymiana stanowisk między nimi również mają dla sądu wyłącznie charakter poglądowy i nie przesądzają o wyniku kontroli legalności konkretnych decyzji i orzeczeń wydanych w sprawie. W ocenie sądu, uzasadnienie zaskarżonych postanowień nie jest także dotknięte wadami zarzuconymi w skardze, w szczególności naruszeniem art. 107 § 3 w związku z art. 124 § 2 i art. 126 K.p.a. oraz w związku z art. 18 u.p.e.a. Wyjaśnienia organów co do stanu faktycznego i prawnego są wyczerpujące i zdecydowanie wystarczające dla wydania zaskarżonych rozstrzygnięć, jak również zostały oparte na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, bez naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. W istocie bowiem ustalenie okoliczności faktycznych niezbędnych do przesądzenia, czy wystąpiły podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o art. 59 §1 pkt 7 u.p.e.a. nie było w sprawie niniejszej skomplikowane. Nie ulega też wątpliwości, że "przepisami odrębnymi" w rozumieniu ostatnio wskazanej regulacji nie mogą być art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. Przepis art. 105 § 1 K.p.a. dotyczy postępowania administracyjnego jurysdykcyjnego, którego przesłanką umorzenia jest bezprzedmiotowość. Z kolei art. 59 u.p.e.a. wskazuje na konkretne przypadki obligatoryjnego i fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, uwzględniające specyfikę tego postępowania. Obydwa te przepisy dotyczą więc podstaw do umorzenia zupełnie innych procedur i nie mogą być dowolnie i wymiennie stosowane. Natomiast znacząca ilość zagadnień sygnalizowanych przez skarżącą Spółkę, poza wskazywanym sporem kompetencyjnym jako przesłanką faktyczną umorzenia postępowania egzekucyjnego, była już przedmiotem ocen i rozważań w kilku poprzednio prowadzonych postępowaniach wobec skarżącej Spółki. Reasumując, zdaniem sądu, postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo, zaś zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający do podjęcia właściwego rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast chodzi o ocenę prawną wydanego rozstrzygnięcia, to należy stwierdzić, że mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych postanowień. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.