II SA/Bk 525/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. w P. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Starosty A. nr [...] z dnia [...] lutego 2019 roku; 2. zasądza od Wojewody P. na rzecz skarżącego S. Sp. z o.o. w P. kwotę 997,00 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności. We wniosku z [...] stycznia 2018 r. O. S.A. z siedzibą w W. wystąpiła do Starosty A. o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "A.", w skład której wchodzą: wieża strunobetonowa o wysokości całkowitej 40,0 m n.p.t., wraz z konstrukcjami wsporczymi pod anteny sektorowe i mikrofalowe oraz fundamentem do posadowienia ramy stalowej i urządzeń sterujących w postaci szaf na działce nr ewid. [...] (obręb 1) przy ul. [...] w A. Organ pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę we wnioskowanym zakresie. Odwołanie od tej decyzji wniosła S. Sp. z o.o. z siedzibą w P., użytkownik wieczysty działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z planowaną stacją bazową. Zarzucono naruszenie: - art. 71 ust. 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, przez zaniechanie zobowiązania inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko; - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - § 2 pkt 9 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z [...] czerwca 2001 r nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w A. w rejonie ulicy [...], dopuszczających jedynie zabudowę administracyjną, zaplecza technicznego służb drogowych oraz stacji paliw bez dopuszczenia funkcji telekomunikacyjnej; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 2 i § 17 miejscowego planu, przez błędną ich wykładnię polegająca na przyjęciu, że zapisy planu umożliwiają realizację stacji bazowej telefonii komórkowej; - art. 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska, przez błędną interpretację miejsc dostępnych dla ludzi; - art. 80 K.p.a., przez nieprawidłowe ustalenie obszaru ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w szczególności błędne zinterpretowanie rys. 14 znajdującego na s. 22 Opracowania kwalifikacji środowiskowej z którego wynika, że również nieruchomość odwołującej Spółki znajduje się w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania większego od 0,1 W/m dla stacji telefonii komórkowej; - art. 84 § 1 K.p.a., przez niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i poprzestanie jedynie na powtarzaniu argumentów inwestora o braku wpływu tej inwestycji na środowisko; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Wojewoda P. decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Uznał, że materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, bowiem zostały spełnione wymogi zawarte w przepisach prawa. Zdaniem organu odwoławczego nie można zgodzić się z odwołującą Spółką, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo ustalił obszar ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji. Wskazano, że załączony do projektu budowlanego rys. 14 przedstawia rzut poziomy zasięgu ponadnormatywnego promieniowania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na podstawie którego określono obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Z projektu budowlanego wynika jednoznacznie, że na projektowanej wieży znajdować się będą anteny sektorowe, które będą nadawać z częstotliwością 800MHz, 900MHz, 1800MHz, 2100 MHz w kanałach przydzielonych przez Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty. Wskazano w nim wszystkie wymagane parametry planowanej inwestycji m.in. wysokość wieży strunobetonowej, wysokość zawieszenia środka anten, maksymalne EIRP na antenę, zakres nachylenia, przebieg głównej osi wiązki promieniowania. Następnie podano, że dla stwierdzenia czy projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, istotną kwestią jest ustalenie, czy inwestycja ta zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazanej kwalifikacji dokonuje się w oparciu o dwa kryteria określone w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, tj. równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Wskazano, że przez miejsca dostępne dla ludności należy rozumieć zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy - Prawo ochrony wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Przy wyznaczaniu odległości miejsc dostępnych dla ludności uwzględnić należy zarówno kierunek (azymut) głównej wiązki promieniowania anteny oraz jej pochylenie. Z projektu budowlanego w części dotyczącej, m.in. kwalifikacji przedsięwzięcia na środowisko wynika, że równoważna moc promieniowania izotropowo anten sektorowych wynosi nie mniej niż 5.000 W (wskazana w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wartość określa odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi, tj. 150-200 m) oraz nie mniej niż 10.000 W (wskazana w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisk wartość określa odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi, tj. 200-300 m). Dla określenia czy projektowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięcia mogącego zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, na załącznikach graficznych do powyższego opracowania przedstawiono rzuty poziome i pionowe przebiegu głównych osi promieniowania anten sektorowych w odległościach: 150 m, 200 m, 300 m od tych anten. W celu zakwalifikowania przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem istnieje konieczność wyznaczenia EIRP dla każdej anteny sektorowej, a następnie przeanalizowanie przebiegu odpowiedniego wektora wiązki głównej promieniowania dla każdej z tych anten. Zatem w celu kwalifikacji przedsięwzięcia należy zbadać czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy. Celem ustalenia czy planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach niezbędne jest wykazanie czy w miejscach dostępnych dla ludności - na skutek realizacji planowanego przedsięwzięcia – będzie występowało ponadnormatywne promieniowanie emitowane przez anteny będące przedmiotem planowanego przedsięwzięcia. Analiza materiału dowodowego dowodzi, że w przedmiotowej sprawie miejsca dostępne dla ludzi nie znajdują się w osiach głównych wiązek promieniowania projektowanych anten. Podniesiono przy tym, że orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, iż miejsca dostępne dla ludności należy wyznaczać biorąc pod uwagę istniejące zagospodarowanie terenu, a nie zagospodarowanie terenu jedynie potencjalnie możliwe, hipotetyczne (wyrok WSA w Krakowie 6 lipca 2015 r., II SA/Kr 641/15). Mając na uwadze powyższe stwierdzono, że w określonych w rozporządzeniu odległościach wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania dla każdej z projektowanych anten (przy uwzględnieniu jej azymutu i pochylenia) miejsca dostępne dla ludzi nie występują. Dlatego organ pierwszej instancji słusznie zakwalifikował planowaną inwestycję jako niewymagającą uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z analizy dokumentów wynika jednoznacznie, że wiązki promieniowania ponadnormatywnego emitowane przez anteny sektorowe umieszczone na projektowanej stacji bazowej będą promieniowały w wolną przestrzeń niedostępną dla ludzi. Jak już wyżej wyjaśniono wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego stanowią miejsca dostępne dla ludzi. Jednocześnie przyjmuje się, że miejsca dostępne dla ludności występują również w zakresie wysokości do 2 m nad tymi miejscami. Ponadto, analiza materiału dowodowego dowodzi, że wszystkie wymagane prawem parametry projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej zostały określone, zatem organy administracji architektoniczno-budowlanej posiadają wymagane dane, na podstawie których możliwe jest dokonanie oceny inwestycji pod kątem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec powyższego stwierdzono, że nie sposób przyznać racji odwołującej Spółce, która twierdzi, iż w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji błędnie zinterpretował definicję miejsc dostępnych dla ludzi. Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy wynika, że wyjaśniono kwestię oddziaływania wnioskowanej inwestycji na środowisko. Organ pierwszej instancji zwrócił się do Burmistrza A. jako organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z prośbą o informację czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odpowiedzi z [...] stycznia 2019 r. Burmistrz A. stwierdził, że żadna z przewidzianych planowaną inwestycją anten nie spełnia kryteriów kwalifikacji określonych w § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Z powyższym stanowiskiem zgodził się organ pierwszej instancji i stwierdził brak potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Analiza materiału dowodowego dowodzi, że organ pierwszej instancji słusznie przyjął, iż projektowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie należy do przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu. Mając na względzie powyższe, planowana inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowania. Abstrahując od kwestii kwalifikacji inwestycji pod kątem wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że inwestor w projekcie budowlanym zawarł rysunki obrazujące przewidywany rozkład pól ponadnormatywnego promieniowania o wartościach wyższych od dopuszczalnych, sporządzone przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Wysokość zawieszenia środka anten sektorowych wynosić będzie 30 m oraz 39 m, a zakres nachylenia anten wynosić będzie minimalnie 0° natomiast maksymalnie 6° oraz 8°. Z rysunków 3a oraz 3b znajdujących się w projekcie budowlanym (str. 23 i 24 projektu budowlanego) wynika, że anteny, które znajdować się będą na azymucie 80° będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 22,3 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 120,5 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym 13,6 m (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 117,1 m od anten). Anteny na azymucie 210° oraz 320° będą emitowały ponadnormatywne promieniowanie w tilcie minimalnym na wysokości 31 m nad poziomem gruntu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 125,1 m od anten), natomiast w tilcie maksymalnym na wysokości 21,8 m nad poziomem terenu (maksymalny zasięg ponadnormatywnego oddziaływania - 121,9 m od anten). Analizując przebieg ponadnormatywnego promieniowania anten umieszczonych na azymucie 80° oraz 320° stwierdzono, że istniejąca w tym miejscu zabudowa wynosi maksymalnie 8 m. Natomiast analizując anteny umieszczone na azymucie 210° stwierdzono, że istniejąca w tym miejscu zabudowa wynosi 6 m. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy stwierdził, że istniejące zabudowania znajdują się w miejscach gdzie nie występuje ponadnormatywne oddziaływanie projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej. W niniejszej sprawie, na terenie inwestycji i obszarze jej oddziaływania obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta A. Działka inwestycyjna położona jest na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 9 UA,S tj. teren istniejącej zabudowy administracyjnej, zaplecza technicznego służb drogowych oraz stacji paliw, z możliwością dalszej rozbudowy. Ponadto na mocy art. 46 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów i ograniczeń (...). Zgodnie z powyższym lokalizacja planowanej inwestycji może zostać zrealizowana na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...] w A., gdyż lokalizacja ta jest zgodna z przepisami obowiązującego prawa. Podkreślono, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie planowanej inwestycji nie obowiązują żadne zakazy ani ograniczenia dotyczące sytuowania stacji bazowych telefonii komórkowych. Analiza hipotetycznej zabudowy na terenach znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji wykazała, że dopuszczalna wysokość przyszłej zabudowy regulowana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest niższa od wysokości, na której zasięg promieniowania emitowany przez anteny sektorowe będzie ponadnormatywny. Podkreślono, że na terenach dopuszczających zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zabudowę mieszkaniową maksymalna wysokość nowych obiektów wynosi 2,5 kondygnacji, a jak wcześniej wyjaśniono ponadnormatywne oddziaływanie planowanej inwestycji znajduje się na wysokości min. 13,6 m nad poziomem terenu. Organ odwoławczy odniósł się do kwestii aktualnie sporządzanych przez Burmistrza Miasta A. zmian planów miejscowych oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskazanych przez Burmistrza A. w piśmie z [...] stycznia 2019 r. Wskazano, że wymieniona w ww. piśmie działka o nr ewid. [...] (wobec której sporządzana jest zmiana planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem działki tej na usługi oświatowe) oraz działki o nr eiwd. [...] (które w projektowanej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowić będą działki do zabudowy wielorodzinnej), znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, dlatego też ewentualne zmiany funkcji ww. działek nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej decyzji. Odnosząc się do zarzutu braku ustalenia wpływu oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi i określenia czy efekty tego działania mają negatywny wpływ stwierdzono, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma kompetencji do ogólnego badania wpływu oddziaływania pól elektromagnetycznych na zdrowie ludzi. Organy administracji architektoniczno-budowlanej opierają się na przedłożonej dokumentacji zawartej w projekcie budowlanym dotyczącym konkretnej inwestycji. Jak już wspomniano wcześniej w niniejszej decyzji - w projektowanej stacji bazowej anteny zostaną umieszczone w taki sposób, że strefy ich promieniowania ponadnormatywnego pozostają w obszarach niedostępnych dla ludzi, co świadczy o braku negatywnego wpływu na przebywających ludzi. Stwierdzono także, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera § 2 pkt 9 UA.S, na którego naruszenie powołuje się odwołująca Spółka. Przepis § 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi, że celem regulacji prawnych zawartych w ustaleniach planu jest zmiana przeznaczenia gruntów na cele budowlane, określenie zasad zagospodarowania terenów, z jednoczesną minimalizacją skutków wpływu ustalenia planu na środowisko przyrodnicze. Natomiast § 17 określa ustalenia szczegółowe dla terenów 9 UA.S. Wbrew temu co twierdzi odwołująca Spółka miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera zakazu lokalizacji inwestycji polegających na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oraz nie zawiera postanowień, które uniemożliwiają jej posadowienie w miejscu określonym w załączonym przez inwestora projekcie budowlanym. Odwołująca nie przedstawiła jakiejkolwiek argumentacji dlaczego planowana inwestycja miałby wpłynąć na bezpieczeństwo i możliwość funkcjonowania stacji paliw położonej na działce o nr [...], a także nie uzasadniła dlaczego ograniczona będzie budowa i rozbudowa budynku biurowego. Analiza materiału dowodowego nie potwierdziła tych twierdzeń. Organ odwoławczy stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza jasną i precyzyjnie określoną funkcję terenu inwestycyjnego, ale nie sprzeciwia się przy tym lokalizowaniu inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Nieprawidłowe jest stanowisko odwołującej Spółki, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa przez niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Ustawodawca nie wprowadził bowiem obowiązku przeprowadzenia takiego dowodu nawet wówczas, gdy wyjaśnienie sprawy wymaga wiadomości szerszych niż przeciętne w danej dziedzinie. Projekt budowlany sporządzony został przez projektanta posiadającego uprawnienia budowlane i dysponującego wiedzą specjalistyczną, który w oświadczeniu (str. 48 projektu budowlanego) zaświadczył, iż projekt budowlany został wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Żaden przepis obowiązującego prawa budowlanego nie wymaga zgody sąsiada na realizację inwestycji na sąsiedniej nieruchomości. Uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę planowanego przedsięwzięcia, możliwe jest jedynie pod warunkiem przedłożenia dokumentów o których mowa w art. 32 ust. 4 ustawy – Prawo budowlane oraz spełnieniu przez planowaną inwestycję wymogów prawa budowlanego oraz ochrony środowiska. Podniesiona kwestia dotycząca obniżenia wartości nieruchomości z powodu lokalizacji planowanej inwestycji, nie może być brana pod uwagę w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, bowiem zagadnienie to wykracza poza przedmiot sprawy. Końcowo stwierdzono, że przeprowadzona analiza materiału dowodowego dowiodła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, a organ pierwszej instancji wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowody. Organ pierwszej instancji podjęte rozstrzygnięcie uzasadnił w sposób szczegółowy i zrozumiały. W związku z tym za nieuzasadnione należy uznać zarzut o naruszeniu art. 7, art. 11 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Skargę od tej decyzji złożyła Spółka i zarzuciła naruszenie: - art. 63 w zw. z art. 71 oraz art. 72 ustawy, przez zaniechanie zobowiązania inwestora do sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w związku z zatwierdzeniem projektu budowlanego i udzieleniem pozwolenia na budowę dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym zaniechanie sporządzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pomimo zagrożenia dla zdrowia ludzi w wyniku emisji ponadnormatywnego promieniowania izotropowego; - § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, gdyż jest to przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco lub mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; - art. 107 § 3 w zw. z art. 8 K.p.a. z uwagi nie niewyjaśnienie z jakich przyczyn uznano za w pełni miarodajny dowód w postaci dokumentu prywatnego zatytułowanego "Analiza i kwalifikacja środowiskowa przedsięwzięcia (...)"; - § 2 pkt 9 UA,S miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z [...] czerwca 2001 r nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów położonych w A. w rejonie ulicy [...] i ulicy [...], dopuszczających jedynie zabudowę administracyjną, zaplecza technicznego służb drogowych oraz stacji paliw bez dopuszczenia funkcji telekomunikacyjnej; - art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane w zw. z art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych w zw. z § 2 i § 17 miejscowego planu, przez błędną ich wykładnię polegająca na przyjęciu, że zapisy planu umożliwiają realizację stacji bazowej telefonii komórkowej; - art. 80 K.p.a. w zw. z 124 ust. 2 ustawy – Prawo ochrony środowiska przez błędną interpretację miejsc dostępnych dla ludzi; - art. 80 K.p.a., przez nieprawidłowe ustalenie obszaru ponadnormatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie w szczególności błędne zinterpretowanie rys. 14 znajdującego na s. 22 Opracowania kwalifikacji środowiskowej z którego wynika, że również nieruchomość odwołującej Spółki znajduje się w obszarze ponadnormatywnego oddziaływania promieniowania większego od 0,1 W/m dla stacji telefonii komórkowej; - art. 84 § 1 K.pa., przez niepowołanie biegłego posiadającego wiadomości specjalne w celu ustalenia rzeczywistego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i poprzestanie jedynie na powtarzaniu argumentów inwestora o braku wpływu tej inwestycji na środowisko; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 127 § 3 w zw. z art. 28 K.p.a., przez brak całościowej oceny materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym i przyjęcie, że przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów skarżącej Spółki, ani że przedsięwzięcie nie będzie miało żadnego wpływu na jego dobra materialne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Wskazując na powyższe naruszenia strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowanie sądowego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie została wyjaśniona kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko. Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody P. utrzymująca w mocy decyzję Starosty A. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "A.", w skład której wchodzą: wieża strunobetonowa o wysokości całkowitej 40,0 m n.p.t., wraz z konstrukcjami wsporczymi pod anteny sektorowe i mikrofalowe oraz fundamentem do posadowienia ramy stalowej i urządzeń sterujących w postaci szaf na działce nr ewid. [...] (obręb 1) przy ul. [...] w A. Stosowanie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202, ze zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno – budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostepnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa środowiskowa). Z kolei przepis art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, nakazuje wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega zatem wątpliwości, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ ma obowiązek każdorazowo zbadać, czy objęte wnioskiem przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie jego oddziaływania na środowisko i uzyskania kończącej je, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego przedsięwzięcia. Istotne przy tym jest to, że art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, przewiduje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. A zatem dla stwierdzenia czy projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko istotną kwestią jest ustalenie, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zakresy znaczeniowe tych pojęć zostały z kolei unormowane w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 71 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie). I tak zgodnie z treścią § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei według § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się m.in. instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z powyższego wynika logiczna konsekwencja, że im większa moc promieniowana izotropowo tym większy obszar na którym bada się miejsca dostępne dla ludności. Przy czym dominujące w orzecznictwie stanowisko przyjmuje, że dla dokonania prawidłowej oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, niezbędne jest dokładne określenie parametrów, zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Istotne znaczenie może mieć bowiem w tym względzie wyjaśnienie kwestii czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne (vide: wyroki NSA: z 9 grudnia 2016 r., II OSK 708/15, z 1 grudnia 2015 r. II OSK 801/14; z 29 września 2015 r. II OSK 139/14, pub. CBOSA). Jak wskazał NSA w wyroku z 16 czerwca 2015 r. (II OSK 2706/13) przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziaływuje zawsze znacząco czy potencjalnie znacząco na środowisko, niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny, może doprowadzić do planowania takich niedopuszczalnych przedsięwzięć, które składać się będą z kilku czy kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną, co najmniej na linii nakładania lub przecinania, stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne (pub. CBOSA). Ponadto WSA w Gliwicach skonstatował w wyroku z dnia 29 listopada 2017 r. (II SA/Gl 781/17), że wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia prowadzi do wniosku, iż celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów jest ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja, a nie jej poszczególne elementy, wpłynie na środowisko (pub. CBOSA). Przenosząc te ogólne uwagi na grunt sprawy niniejszej podać należy, że w decyzji z [...] listopada 2018 r. Wojewoda P. uchylając pierwszą decyzję Starosty A. stwierdził, że w sprawie należy "przedstawić argumentację, przedstawiającą co przemawia za pewnością, iż zaprojektowana stacja bazowa telefonii komórkowej nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko i ludność". Organ odwoławczy słusznie przy tym wywiódł, że dla stwierdzenia czy projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko istotną kwestią jest ustalenie, czy inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast przedstawienie zasięgu rozkładu pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne (gęstość mocy 0,1 W/m2 zgodnie z rozporządzeniem z 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprowadzania dotrzymania tych poziomów – Dz.U. z 2003 r., nr 192, poz. 1883) w płaszczyźnie poziomej, wymagane jest przede wszystkim ze względu na ustalenie obszaru oddziaływania projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych - vide: wyrok WSA w Lublinie z 17 listopada 2011 r., II SA/Lu 89/11; wyrok WSA w Gliwicach z 6 grudnia 2010 r., II SA/Gl 537/10. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani tych mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza brak konieczności przeprowadzania procedury uzyskiwania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Powyższe zostało ustalone w oparciu o informację udzieloną przez Burmistrza A., czyli organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pismo z [...] stycznia 2019 r.). przy czym w piśmie tym oceniono promieniowanie pojedynczych anten. Następnie organ odwoławczy utrzymując w mocy tę decyzje stwierdził, że wyjaśniono kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko, albowiem organ pierwszej instancji zwrócił się do organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z prośbą o informację czy planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie sądu nie można przyjąć, że takie wyjaśnienie kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko jest wystarczające. Co prawda w aktach sprawy znajduje się analiza środowiskowa przedsięwzięcia, której celem była kwalifikacja środowiskowa inwestycji. W opracowaniu tym zawarty jest rozkład pól elektromagnetycznych, ale w opracowaniu tym dokonano oceny pod kątem tego czy obszary o gęstości mocy większej lub równej 0,1 W/m2 będą występowały w przestrzeni dostępnej dla ludzi. Nie dokonano natomiast oceny inwestycji z punktu widzenia czy oddziaływuje ona na środowisko. W tym celu należy dokonać oceny dwóch kryteriów, tj. mocy promieniowania izotropowego i odległości miejsc dostępnych dla ludności ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania. Dlatego też opracowanie to nie może stanowić podstawy dla ustaleń w kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Należy zatem uzupełnić materiał dowodowy w taki sposób, aby na jego podstawie możliwe było dokonanie ustaleń w powyższym zakresie. Sąd zwraca przy tym uwagę, że w sprawie powinno być w pierwszej kolejności ustalone czy zachodzi sumowanie promieniowania i dopiero w przypadku jednoznacznego wykluczenia takiej sytuacji, jako kryterium przyjąć promieniowanie określone tylko dla pojedynczej anteny. Zastrzeżenie to jest istotne, albowiem w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego mowa jest o promieniowaniu pojedynczych anten. Końcowo podnieść należy, że dopiero prawidłowe wyjaśnienie kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko pozwoli na dokonanie ustaleń w zakresie zgodności inwestycji z planem miejscowym. Co prawda w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że można lokalizować inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nawet gdy nie jest ona ujęta w planie miejscowym, ale pod warunkiem kiedy nie jest ona sprzeczna z przeznaczeniem terenu określonym w planie oraz nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń (vide: wyrok NSA z 17 maja 2019 r., II OSK 1663/17, pub. CBOSA). W sprawie niniejszej przyjęto, że realizacja inwestycji jest zgodna z planem miejscowym. W szczególności wskazano, że działka o nr ewid. 1966 (wobec której sporządzana jest zmiana planu zagospodarowania przestrzennego z przeznaczeniem działki tej na usługi oświatowe) oraz działki o nr eiwd. 1943/1 i 1943/3 (które w projektowanej zmianie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowić będą działki do zabudowy wielorodzinnej), znajdują się poza obszarem oddziaływania planowanej stacji bazowej telefonii komórkowej, dlatego też ewentualne zmiany funkcji ww. działek nie mają wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej decyzji. Stwierdzenie to nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w sprawie nie wyjaśniono w sposób prawidłowy kwestii oddziaływania inwestycji na środowisko. Dlatego też rozpoznając sprawę ponownie organy po pierwsze wyjaśnią kwestię oddziaływania inwestycji na środowisko a następnie ustalą czy inwestycja jest zgodna z planem miejscowym. Mając na uwadze powyższe, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U., z 2018 r., poz. 1302 ze zm.). W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego na rzecz skarżącej orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącą wpis sądowy w kwocie 500 zł; opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru (480 zł) - § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).