II SA/Bk 525/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant specjalista Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki rozbudowy budynku mieszkalno – gospodarczego oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Decyzją z [...] lutego 2021r. (nr [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nakazał J. S. – w oparciu o art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego – rozbiórkę rozbudowy budynku mieszkalno–gospodarczego o konstrukcji drewnianej i wymiarach 2,70x7,50m, zrealizowanej w S. przy ulicy [...] na działce o numerze geodezyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na następujące ustalenia. Postępowanie w sprawie zainicjowały we wrześniu 2019r. K. K. i M. B. - właścicielki sąsiednich nieruchomości. Sporna rozbudowa budynku mieszkalno-gospodarczego polegająca na połączeniu dwóch budynków gospodarczych drewnianego i murowanego (przy czym budynek murowany został nadbudowany z przeznaczeniem nadbudowy na funkcję mieszkalną i był w momencie rozbudowy budynkiem mieszkalno-gospodarczym) drewnianymi ścianami i dachem o wymiarach 2,70x7,50m miała miejsce w roku 2007 tj. wówczas, gdy nadbudowywany był gospodarczy budynek murowany o pomieszczenia mieszkalne. Inwestor nie przedstawił dokumentacji potwierdzającej legalne wykonanie rozbudowy ani nie odnaleziono jej w zasobach organu architektoniczno–budowlanego. Pierwotna decyzja nakazująca rozbiórkę rozbudowy o wymiarach 6,20x7,50m, wydana 9 stycznia 2020r. została uchylona w trybie odwoławczym a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji zalecił rozpoznanie sprawy samowolnego wzniesienia budynku drewnianego, wybudowanego w latach 80 - tych XX wieku przy zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. oraz przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego przewidzianego ustawą Prawo budowlane z 7 lipca 1994r. w odniesieniu do samej rozbudowy tj. wykonania łącznika między budynkiem murowanym i drewnianym. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji wydał w dniu [...] kwietnia 2020r. postanowienie nakazujące J. S. przedłożenie do [...] lipca 2020r. dokumentów koniecznych do zalegalizowania tj. zaświadczenia Burmistrza S. o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czterech egzemplarzy projektu budowlanego rozbudowy budynku mieszkalno- gospodarczego oraz oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu postanowienia, po przeliczeniu powierzchni zabudowy obiektów znajdujących się na działkach o numerach [...] i [...] (tworzących jedną nieruchomość) organ wskazał, że rozbudowa mieści się we wskaźniku zabudowy określonym w treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 31 marca 2006r. uchwalonego uchwałą nr XLII/319/06 Rady Miejskiej w S.. Postanowienie powyższe zostało uchylone przez organ odwoławczy postanowieniem z [...] maja 2020r. Organ odwoławczy ponownie przekazał sprawę do powtórnego rozpatrzenia zwracając uwagę na błędne ustalenie powierzchni zabudowanej nieruchomości, która – wbrew ustaleniu organu I instancji – przekracza dopuszczalne miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wskaźniki. Na kasacyjne postanowienie organu odwoławczego skargę do sądu administracyjnego wywiódł inwestor J. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu tejże skargi, wyrokiem z 4 września 2020r. sygn. II SA/Bk 447/20, orzekł o uchyleniu zarówno postanowienia kasacyjnego organu II instancji z 18 maja 2020r. jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z [...] kwietnia 2020r. Sąd wyraził stanowisko, że organy obu instancji błędnie odnosiły ustalenia dotyczące wskaźnika zabudowy nieruchomości do ustaleń nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2006r. podczas, gdy należało brać pod uwagę ustalenia wynikające z uchwały Rady Miejskiej w S. z 29 sierpnia 2013r. Nr XLVI/340/13w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2013r., poz. 3356). Nadto sąd zalecił jednoznaczne oznaczenie spornej inwestycji tj. przesądzenie czy stanowi rozbudowę budynku murowanego o przeznaczeniu gospodarczo-mieszkalnym czy rozbudowę drewnianego budynku gospodarczego Po zwrocie akt administracyjnych wraz z opisanym wyżej wyrokiem sądu do organ I instancji, organ ten podjął postępowanie (było zawieszone na okres postępowania sądowo-administracyjnego) oznaczając jego przedmiot jako rozbudowę budynku mieszkalno-gospodarczego o część drewnianą o wymiarach 2,70x7,50m, wzniesioną na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ulicy [...] w S. i zwrócił się do Gminy S. o podanie, czy dla terenu inwestycji obowiązują ustalenia wynikające z uchwały Rady Miejskiej w S. z 29 sierpnia 2013r. Nr XLVI/340/13 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. Następnie po włączeniu w akta administracyjne części tekstowej i rysunkowej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 29 sierpnia 2013r. Nr XLVI/340/13 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. oraz postanowienia Burmistrza S. z [...] stycznia 2021r. o odmowie wydania J. S. zaświadczenia o zgodności dobudowy zadaszenia do budynku mieszkalno - gospodarczego usytuowanego na działkach o numerach [...] i [...] w S. (tworzących jedną nieruchomość) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 31 marca 2006r. objętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XLII/319/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S., organ I instancji wydał dnia [...] lutego 2021r. decyzję o numerze [...], orzekającą o obowiązku rozbiórki przez J. S. budynku mieszkalno-gospodarczego o część drewnianą o wymiarach 2,70x7,50m, wzniesioną na działce o numerze geodezyjnym [...] przy ulicy [...] w S.. W uzasadnieniu tejże decyzji organ wskazał, że samowolnej rozbudowy budynku mieszkalno – gospodarczego, zrealizowanej w 2007r., nie można zalegalizować albowiem legalizacja stałaby w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 31 marca 2006r. objętego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XLII/319/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. Organ stwierdził, że zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzona w 2013r. (uchwałą Rady Miejskiej w S. z 29 sierpnia 2013r. Nr XLVI/340/13 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S.) nie dotyczyła terenu inwestycji a terenów oddalonych od nieruchomości o numerach [...] i [...] o około 3 km. W konsekwencji uchwała z 2013r. nie wprowadzała zmian do zasad kształtowania zabudowy zawartych w par. 7 uchwały Rady Miejskiej w S. nr XLII/319/06 z 31 marca 2006r. W świetle obowiązującego planu z 2006r., teren inwestycji położony jest na obszarze oznaczonym symbolem 2MN i stanowi tereny zabudowy jednorodzinnej i budynków gospodarczych oraz usług nieuciążliwych, przy czym powierzchnia zabudowy nieruchomości nie powinna przekraczać 30% powierzchni działki. Zgodnie z zapisami par. 4 pkt 7 planu, przez wskaźnik intensywności zabudowy należy rozumieć stosunek powierzchni całkowitej budynków do powierzchni terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi. Organ stwierdził, że działki o numerach [...] i [...] (tworzące jedną nieruchomość) mają łączną powierzchnię 701m2 a zatem 30% powierzchni zabudowy obu działek stanowi 210,30m2. Tymczasem suma zabudowy wszystkich budynków usytuowanych na obu działkach wynosi 238,64m2. Dopuszczalna zatem powierzchnia zabudowana nieruchomości została przekroczona o 28,34m2. J. S. wniósł odwołanie od tej decyzji zarzucając sprzeczność stanowiska organu co do obwiązującego dla terenu inwestycji planu zagospodarowania przestrzennego z wyrokiem sądu administracyjnego wydanym w sprawie o sygn. II SA/Bk 447/20. Odwołanie nie zostało uwzględnione. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po jego rozpoznaniu decyzją z dnia [...] maja 2021r. (nr [...]) orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II instancji stwierdził, że – wbrew zarzutowi odwołującego się – prawidłowe jest przyjęcie, że dla terenu inwestycji obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 31 marca 2006r. nr XLII/319/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. Powyższe potwierdziły ustalenia organu I instancji, treść dołączonego do akt sprawy planu zagospodarowania przestrzennego z 2013r. oraz postanowienie Burmistrza S. z [...] stycznia 2021r. o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego z 2006r. dobudowy zadaszenia do budynku mieszkalno-gospodarczego usytuowanego na działkach [...] i [...] w S.. Nadto organ odwoławczy wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odstąpił od wyrażonego stanowiska w sprawie II SA/Bk 447/20 kiedy rozpatrywał skargę J. S. na inną decyzję organu nadzoru budowlanego tj. w sprawie rozbiórki zadaszenia do budynku mieszkalno-gospodarczego znajdującego się na działkach o numerach geodezyjnych [...]i [...] w S.. Mianowicie w uzasadnieniu wyroku z 2 lutego 2021r. sygn. II SA/Bk 882/20, skład orzekający (personalnie w 2/3 tożsamy ze składem orzekającym w sprawie II SA/Bk 447/20) stwierdził, że odstępuje od poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. II SA/Bk 447/20 w odniesieniu do oznaczenia obowiązującego dla terenu inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ odwoławczy podał, że w toku postępowania odwoławczego zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego o dokonanie na gruncie pomiarów terenu inwestycji dla jednoznacznego ustalenia powierzchni zabudowy wszystkich obiektów na działkach [...] i [...] (tworzących jedną nieruchomość), powierzchni biologicznie czynnej nieruchomości oraz powierzchni terenów utwardzonych. W oparciu o ustalenia organu I instancji, protokolarnie utrwalone, organ II instancji ustalił, że całkowita powierzchnia zabudowy działkę [...] i [...] wynosi 272,95m2, powierzchnia terenów utwardzonych kostką brukowa lub betonem – 147,90m2 a powierzchnia terenów biologicznie czynnych – 282,95m2. Mając na uwadze zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 31 marca 2006r., uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w S. nr XLII/319/06 oraz przy założeniu, że działki o numerach [...] i [...] stanowią jedną nieruchomość (tworzą jedną nieruchomość) o sumarycznej powierzchni 701m2, dopuszczalna maksymalna powierzchnia zabudowy obu działek powinna wynosić 210,30m2 (701m2x30%=210,3m2). Jednocześnie tyle samo powinna wynosić minimalna powierzchnia biologicznie czynna. Tymczasem, jak wykazała kontrola i jej wyniki, całkowita powierzchnia zabudowy dziatek o numerach [...] i [...] wynosi 272,95 m2 (różnica pomiędzy powierzchnią zabudowy obu działek przyjętą przez organ I instancji jako 238,64m2 a powierzchnią zabudowy przyjętą przez organ II instancji jako 272,95 m2, była następstwem wliczenia do powierzchni zabudowy również utwardzenia pod zadaszeniem budynku mieszkalno- gospodarczego, zaleconego przez sąd wyrokiem w sprawie o sygn. II SA/Bk 882/20). Ponieważ powierzchnia zabudowy obiektów znajdujących się na obu działkach znacznie przekracza wskaźniki określone miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie jest możliwa legalizacja rozbudowy murowanego budynku mieszkalno – gospodarczego. W skardze wniesionej na powyższą decyzję ostateczną J. S. podtrzymał zarzuty odwołania podnosząc, że w sprawie powinien być zastosowany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu zmienionym na mocy uchwały Rady Miejskiej w S. z 29 sierpnia 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w graniach administracyjnych i części obszaru gminy S. Wskazał na stanowiska sądów wyrażone wyrokami wydanymi w sprawach o sygn. II SA/Bk 447/20 i II SA/Bk 882/20 i stwierdził, że kwestia wielkości wskaźnika powierzchni zabudowanej do sumarycznej powierzchni działek nie została jednoznacznie wyjaśniona. Na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku pełnomocnik skarżącego podniósł zarzut błędnego przyjęcia, że powierzchnię zabudowaną należy odnosić do obszaru dwóch działek o numerach [...] i [...] podczas, gdy sporna rozbudowa w całości jest położona w granicach ewidencyjnych jednej działki o numerze [...]. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje; Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa materialnego i po przeprowadzeniu w sposób prawidłowy postępowania administracyjnego, w którym doszło do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd stwierdza, że organy nadzoru budowlanego obu instancji prawidłowo przyjęły, iż oceny robót budowlanych zrealizowanych na działce o numerze [...] położonej w S. a związanych z rozbudową budynku gospodarczo – mieszkalnego, należało dokonać przy zastosowaniu przepisów ustawy Prawo budowlane z 1994r. w brzmieniu obowiązującym przez 19 września 2020r. tj. przed wejściem w życie szerokiej nowelizacji ustawy Prawo budowlane wynikającej z ustawy z 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r., poz. 471). Jak wynika bowiem z art. 25 ustawy nowelizującej, do spraw uregulowanych przepisami Prawa budowlanego, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, przepisy ustawy zmienianej stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Zważywszy, że wszczęcie postępowania w sprawie spornych robót budowlanych nastąpiło we wrześniu 2019r., w sprawie miały zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu dotychczasowym. Obowiązkiem zatem organu nadzoru budowlanego było poczynienie dokładnych wyjaśnień, kiedy i jakie roboty budowlane poczynił inwestor, zakwalifikowania robót według definicji Prawa budowlanego obowiązujących w dacie wykonania robót, sprawdzenia spełnienia jakich formalności prawnych wymagało przystąpienie do realizacji robót budowlanych, ustalenia, czy formalności tych dopełnił inwestor a następnie przyporządkowania ustaleń pod konsekwencje prawne, przewidziane w art. 48 – 51 Prawa budowlanego w brzmieniu ustawy Prawo budowlane obowiązującym przed 19 września 2020r. W postępowaniu administracyjnym kontynuowanym po wyroku WSA w Białymstoku w sprawie o sygn. II SA/Bk 447/20, organ nadzoru budowlanego I instancji w wykonaniu jednego z zaleceń sądu, dokonał określenia rodzajowego spornych robót budowlanych i zakwalifikował je jako rozbudowę budynku gospodarczo – mieszkalnego. Taka kwalifikacja spornych robót budowlanych nie została objęta zarzutem skargi i nie nasuwa wątpliwości co do jej prawidłowości. Z ustaleń organu wynika bowiem (w tym zakresie ustalenia także nie zostały podważone ani nie były kwestionowane), że łącznik między budynkiem gospodarczo-mieszkalnym murowanym a budynkiem gospodarczym drewnianym jest połączony z budynkiem murowanym konstrukcją więźby dachowej (krokwie osadzone są na ścianie murowanej budynku mieszkalno – gospodarczego) i nie stanowi obiektu wolnostojącego, mogącego samodzielnie funkcjonować. Zawiera przy tym elementy charakterystyczne dla budynku wymienione w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. Rozbudowa jest trwale związana z gruntem, wydzielona w przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiada dach, własną powierzchnie zabudowy, powierzchnię użytkową i kubaturę. Stanowiąc rozbudowę budynku kwalifikowaną jako budowę (vide: słownik Prawa budowlanego – art. 3 pkt 6) wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Zasadą prawa budowlanego jest, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31 ustawy, których to wyjątków nie obejmuje charakter spornej inwestycji, stanowiącej rozbudowę innego budynku. (vide: treść art. 28 Prawa budowlanego). Prawidłowo organy nadzoru budowlanego ustaliły przedział czasowy zrealizowania spornej rozbudowy. Skoro ani projekt zagospodarowania terenu dołączony do pozwolenia na nadbudowę poddasza murowanego budynku gospodarczego z dnia [...] marca 2007r. nie wykazywał istnienia w tym czasie spornego łącznika między budynkiem gospodarczym murowanym a drewnianym ani rozwiązania projektu architektoniczno – budowlanego nadbudowy budynku gospodarczego murowanego (inwentaryzacja stanu budynku murowanego gospodarczego z 2007r.) nie wskazywały na powiązanie zrealizowanej rozbudowy z wymiarami budynku gospodarczego murowanego przed jego nadbudową, logicznym było przyjęcie, że sporna rozbudowa musiała być zrealizowana przy okazji wykonywanej legalnie nadbudowy budynku gospodarczego murowanego a więc w roku 2007. Bezspornym jest także fakt braku wykazania się przez inwestora pozwoleniem na rozbudowę budynku gospodarczo – mieszkalnego (w nadbudowanym poddaszu zmienione zostało przeznaczenie z gospodarczego na mieszkalne). Po sprawdzeniu, że inwestor nie wystąpił do organu architektoniczno – budowlanego o udzielenia pozwolenia na realizację opisanej wyżej rozbudowy organy nadzoru budowlanego zbadały, czy w świetle stosowanych przepisów Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym przed 19 września 2020r., istniała możliwość zalegalizowania samowolnie zrealizowanych robót budowlanych. Wdrożenie procedury legalizacji robót budowlanych prowadzonych bez wymaganego pozwolenia jest zaś dopuszczalne - w świetle mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 48 Prawa budowlanego – tylko wtedy, jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowo organu nadzoru budowlanego stwierdziły w sprawie, że na przeszkodzie wdrożeniu procedury legalizacyjnej z art. 48 ustawy Prawo budowlane, stoi sprzeczność zrealizowanej rozbudowy budynku mieszkalno - gospodarczego z przepisami obowiązującego prawa miejscowego. Dla terenu inwestycji obowiązują bowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego objętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia 31 marca 2006r. nr XLII/319/06 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S., które wprowadziły dla terenu inwestycji (obszaru o symbolu 2MN) zasady kształtowania zabudowy przewidujące, że powierzchnia zabudowy nieruchomości nie powinna przekraczać 30% powierzchni działki. Zgodnie z zapisami par. 4 pkt 7 planu, przez wskaźnik intensywności zabudowy należy rozumieć stosunek powierzchni całkowitej budynków do powierzchni terenu wyznaczonego liniami rozgraniczającymi. Organ I instancji stwierdził, że działki o numerach [...] i [...] (tworzące jedną nieruchomość) mają łączną powierzchnię 701m2 a zatem 30% powierzchni zabudowy obu działek stanowi 210,30m2. Tymczasem suma zabudowy wszystkich budynków usytuowanych na obu działkach wynosi 238,64m2. Dopuszczalna zatem powierzchnia zabudowana nieruchomości została przekroczona o 28,34m2. Organ II instancji różnicę między powierzchnią zabudowaną a nieprzekraczalną powierzchnią zabudowy terenu inwestycji określił na jeszcze większą bo wynoszącą 62,65m2 (przyjmując powierzchnię zabudowaną jako 272,95m2 a nieprzekraczalną powierzchnię zabudowy obu działkę jako 210,30m2). Skarżący w swojej skardze nie kwestionował wyliczeń powierzchni zabudowanej działek o numerach [...] i [...], dokonanych w postepowaniu odwoławczym a opartych na kontrolnym pomiarze na gruncie wszystkich powierzchni zabudowanych obu działek i odniesieniu tego pomiaru do dopuszczalnej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powierzchni zabudowy. Sąd zauważa przy tym, że niezależnie od tego, czy do powierzchni zabudowy wliczyłoby się utwardzenie pod zadaszeniem (zalecenie wliczenia również tej powierzchni wynikało z prawomocnego wyroku w sprawie II SA/Bk 882/20), czy nie, przekroczenie wskaźnika powierzchni zabudowanej nieruchomości w stosunku do dopuszczalnej wynikającej z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ma miejsce. Skład orzekający zgadza się z założeniem organów obu instancji, że przy wyliczaniu stosunku powierzchni zabudowanej względem dopuszczalnej powierzchni zabudowy należało brać pod uwagę obszar obu działek o numerach [...] i [...]. Obie te działki bowiem funkcjonalnie tworzą jedną nieruchomość a sporna rozbudowa, mimo iż jest położona w granicach ewidencyjnych jednej działki o numerze [...], to stanowi rozbudowę budynku mieszkalno – gospodarczego usytuowanego na obu działkach geodezyjnych o numerach [...] i [...]. Również w wyroku o sygn. II SA/Bk 882/20 (wydanym na tle kontroli legalności nakazu rozbiórki zadaszenia budynku mieszkalno – gospodarczego na usytuowanego działkach o numerach [...] i [...]) sąd stwierdził, że obie działki, na których posadowiony jest budynek gospodarczo – mieszkalny stanowią w istocie jedną posesję, stanowiącą funkcjonalno- gospodarczą całość, stąd punktem wyjścia dla oceny spełnienia warunków planistycznych, powinna być brana pod uwagę łączna powierzchnia obu działek. Kwestia właściwego prawa miejscowego, którym jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z 31 marca 2006r. uchwalony uchwałą nr XLII/319/06 Rady Miejskiej w S., jest oczywista. Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzona w 2013r. (uchwałą Rady Miejskiej w S. z 29 sierpnia 2013r. Nr XLVI/340/13 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S.) nie dotyczyła bowiem terenu inwestycji a terenów oddalonych od nieruchomości o numerach [...] i [...] o około 3 km. WSA w Białymstoku w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Bk 882/20 jednoznacznie odstąpił od stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu wcześniejszego wyroku w sprawie II SA/Bk 447/20 o obowiązującej dla terenu inwestycji mocy ustaleń planu z 2013r. Powoływanie się zatem na ocenę prawną wyrażoną w tym względzie w wyroku sądu w sprawie II SA/Bk 447/20, jest nieaktualne. Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).