II SA/Bk 528/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 października 2014 r. sprawy ze skargi T. K. i B. K. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę W dniu [...].07.2012r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. dokonał kontroli w terenie, obejmującej budynek zlokalizowany na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w H., wybudowanego na podstawie decyzji z dnia [...].10.1992r. nr [...] Kierownika Urzędu Rejonowego w H. o pozwoleniu na budowę. Organ I instancji stwierdził, że na nieruchomości istnieje budynek o wymiarach 5,0 x 5,0m i wysokości 3.30m, jednokondygnacyjny, na fundamencie betonowym, konstrukcji stalowej słupowej, kryty blachą stalową. Budynek od strony działki o nr geod. [...] posiada otwór okienny i drzwiowy. Analizując zgromadzony materiał dowodowy, w tym dokonując porównania budynku istniejącego na nieruchomości z obiektem projektowanym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. stwierdził, iż przedmiotowy obiekt został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Dokonano zmiany charakterystycznych parametrów budynku gospodarczego, tj, szerokości budynku, powierzchni zabudowy i kubatury, zmieniono także usytuowanie budynku na działce, tj. bryła budynku została obrócona o 180°. Ponadto w/w pozwolenie na budowę dotyczyło budynku gospodarczego, a inwestor wybudował i zawiadomił Urząd Rejonowy w H. w dniu [...].09.1993r. o zakończeniu budowy pawilonu handlowego, co może świadczyć o samowolnej zmianie sposobu użytkowania. Wymiary budynku objętego pozwoleniem na budowę z 1992 r. zostały sprostowane postanowieniem Starosty H. z dnia [...].10.2012 r., nr [...]. Prawomocną decyzją z dnia [...].11.2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zobowiązał państwa T. i B. K. (dalej powoływani także jako "Skarżący") , do przedłożenia, w terminie do dnia [...].01.2013r. dokumentów: a) 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku (gospodarczego) na działce o nr geod. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, sporządzonego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności; b) zaświadczeń o wpisie projektanta i osoby sprawdzającej projekt na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. W dniu [...].04.2013r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. wpłynął projekt zamienny budynku gospodarczego, użytkowanego jako kiosk handlowy. Organ I instancji stwierdził, iż projekt ten został sporządzony niezgodnie z przepisami, w związku z powyższym decyzją z dnia [...].07.2013r. nr [...] nakazał Skarżącym rozbiórkę przedmiotowego budynku. W wyniku złożenia odwołania, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...].08.2013r. nr [...] - uchylił w/w decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, iż konieczne jest umożliwienie Skarżącym uzupełnienie projektu zamiennego o rozwiązania projektowe, które spowodują doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Tutejszy organ zwrócił przy tym uwagę na następujące okoliczności niniejszej sprawy: dysponowanie przez inwestorów pozwoleniem na budowę oraz przyjęcie obiektu do użytkowania w obecnym stanie faktycznym i funkcji użytkowej oraz pozostawanie inwestorów przez 20 lat w przekonaniu, iż posiadają budynek nie naruszający przepisów prawa. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...].10.2013r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zobowiązał Skarżących do usunięcia, w terminie do dnia [...].11.2013r., określonych nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zamiennym kiosku handlowego o wymiarach 5,0 x 5,0 m, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...], w tym uwzględnienie warunków dotyczących korzystania z obiektu handlowego przez osoby niepełnosprawne. W odpowiedzi na ww. postanowienie Skarżący przywołali okoliczności faktyczne niniejszej sprawy i wskazali, że "dostosowanie obiektu do korzystania przez osoby niepełnosprawne i wykonanie podjazdu" nie jest czasowo możliwe, z uwagi na brak dojazdu i możliwości dojścia do kiosku. Następnie Skarżący, w wystąpieniu z dnia [...].12.2013 r., zakwestionowali konieczność uzupełnienia projektu zamiennego, z uwagi na powoływanie się przez organ I instancji na przepisy prawa, nieobowiązujące jeszcze w dacie budowy. Decyzją z dnia [...].02.2014r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał Skarżącym rozbiórkę kiosku handlowego o wymiarach 5,0 x 5,0 m, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] przy [...] w H. W uzasadnieniu przywołanej decyzji organ I instancji stwierdził, iż Skarżący nie wykonalni nałożonych obowiązków legalizacyjnych. Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...].03.2014 r., nr [...]) P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że stosownie do przepisu art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 07.07.1994r. Prawo budowlane, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 w/w ustawy, organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu, objętego wskazaną procedurą legalizacyjną, bądź wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w niniejszej sprawie administracyjnej nakaz rozbiórki jest uzasadniony. Żadne inne rozstrzygnięcie na podstawie w/w przepisu nie jest dopuszczalne, gdyż skoro roboty budowlane zostały zakończone w 1992 r., nie może być mowy o nakazie ich zaniechania. Natomiast przyjęcie obiektu do użytkowania wyklucza jego przywrócenie do stanu poprzedniego. Z akt sprawy niezbicie wynika, że Skarżący nie przedłożyli projektu budowlanego zamiennego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ wskazał że doprowadzenie obiektu do zgodności z prawem odbywa się obecnie, stąd konieczność dostosowania się do obecnie obowiązujących norm techniczno - budowlanych oraz regulujących zawartość projektu budowlanego, nie zaś tych obowiązujących w dacie budowy obiektu. Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska Skarżących, że postanowienie z dnia [...].10.2013r. nr [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. jest dotknięte nieważnością, czy też jest innymi wskazanymi przez strony naruszeniami prawa. Na powyższą decyzję, Skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika wywiedli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, zarzucając naruszenie: - art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez niezastosowanie z uwagi na zignorowanie pisma z dnia 2 grudnia 2013 r. w którym inwestorzy wnosili o podjęcie działań ustawowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. i dokonanie reasumpcji postanowienia z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie zamiennym kiosku handlowego; do dnia dzisiejszego PINB jak również P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nie ustosunkowali się do twierdzeń i argumentacji tam podniesionej, a tym bardziej nie zakreślił właściwych przepisów i warunków mających na celu doprowadzenie budowli do stanu zgodnego z projektem i pozwoleniem na budowę (z dnia [...].10.1992 r.); Skarżący mają świadomość, iż nie tylko ich obiekt nie spełnia wymogów nałożonych przez aktualnie obowiązujące przepisy w zakresie m.in. umożliwienia korzystania z budynku przez osoby niepełnosprawne a jednak (w ramach postępowania naprawczego mającego na celu doprowadzenie budowali do stanu zgodnego z prawem z uwagi na istotne odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę), organy nadzoru budowlanego chcą nałożyć większe obowiązki niż te do których byliby zobowiązani skarżący gdyby obiekt został wykonany zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym. Powyższe działanie ma charakter represyjny, bowiem nie ma na celu naprawienie wyłącznie tych uchybień/odstępstw powstałych ponad 20 lat temu a narzucenie przy okazji toczącego się postępowania o wykonanie projektu zamiennego, dodatkowych uciążliwości polegających na zwiększonych pracach i kosztach natury finansowej. Wobec powyższego oczywistym jest, iż zasada określona w art. 7 i art. 8 k.p.a. mająca na celu wyrównanie pozycji obywateli jak również pogłębianie zaufania obywateli do organów państwa, równe traktowanie, podejmowanie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, uwzględnianie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, udzielanie należytej i wyczerpującej informacji, wyjaśnianie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy - nie ma tutaj zastosowania; - art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyznanie przez WINB w B. prawidłowość zastosowania ww. przepisów przez PINB - w sytuacji gdy nakaz rozbiórki kiosku handlowego jest w tej sprawie przedwczesny; nie dokonano prawidłowej analizy czy projekt zamienny został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami w dacie wydania pozwolenia na budowę w oparciu o którą inwestycja została zrealizowana w niezmienionym kształcie (tj. przed ponad 20 lat) pozostaje do dnia dzisiejszego; tym samym nie umożliwiono inwestorom uzupełnienie projektu zamiennego w oparciu o rozwiązania projektowe i stan prawny z chwili wydania pozwolenia na budowę; podkreślić należy, że Skarżący wykonując obiekt z istotnymi odstępstwami naruszyli tylko i wyłącznie przepisy obowiązujące w dacie sporządzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenie na budowę (tj. ustawę Prawo budowlane z 1974 r. oraz przepisy wykonawcze tejże ustawy); - § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie,. W związku z: zapisami Uchwały Nr [...] Rady Miasta H. z dnia [...].10.2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta H. Obszar 3 "H." gdzie dopuszcza się sytuowanie budynków bezpośrednio przy granicy działek z zachowaniem przepisów określonych ww. rozporządzeniu poprzez przyznanie przez WINB w B. prawidłowość zastosowania ww. przepisów w sytuacji gdy są to przepisy nieobowiązujące (a tym samym nie mają zastosowania w niniejszej sprawie) w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. (znak: [...]); - art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez przyznanie przez WINB w B. prawidłowość zastosowania ww. przepisu przez PINB w sytuacji gdy jest to przepis nieobowiązujący (a tym samym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie) w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. (znak: [...]); niezgodnym z prawem byłoby w ramach postępowania naprawczego zobowiązywać inwestora do zapewnienia rozwiązań technicznych umożliwiających korzystanie z budynku (wzniesionego i zgłoszonego do użytkowania [...].09.1993 r.) przez osoby niepełnosprawne; jest to dodatkowy nakład pracy i obowiązek na gruncie obecnie obowiązujących przepisów w związku z czym nie tylko budynek inwestorów ale również wiele innych (w tym sąsiadujących) powstałych pod rządami ustawy Prawa budowlanego z 1974 r. nie dysponuje rozwiązaniami projektowymi umożliwiającymi poruszanie się osobom niepełnosprawnym w tym na wózkach inwalidzkich; - § 11 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez przyznanie przez WINB w B. prawidłowość zastosowania ww. przepisów przez PINB w sytuacji gdy jest to przepis nieobowiązujący (a tym samym nie ma zastosowania w niniejszej sprawie) w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przez Kierownika Urzędu Rejonowego w H. (znak: [...]). Wskazując na powyższe, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji ora poprzedzającą ją wydanie decyzji organu I instancji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, WINB w B. podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniających jej uchylenie czy też stwierdzenie nieważności. Zasadniczy spór w sprawie pomiędzy Skarżącymi a organami nadzoru budowlanego sprowadzał się do zasadności nakazania rozbiórki kiosku handlowego, wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę (decyzja z 1992 r., budowa zakończona w 1993 r.), która to budowla nastąpiła z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i pozwolenia na budowę. Skarżący nie kwestionowali, że wybudowany obiekt odbiegał od wydanego pozwolenia na budowę, jednakże w ich ocenie, przeprowadzając procedurę legalizacyjną, organy nadzoru budowlanego powinny dążyć do doprowadzenia istniejącego obiektu do zgodności z prawem obowiązującym w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na budowę i rozpoczęcia użytkowania obiektu, a nie przepisów obecnie obowiązujących. Zdaniem Skarżących, wymaganie aby wybudowany ponad 20 lat temu obiekt budowlany spełniał obecnie obowiązujące normy techniczne jest nieporozumieniem i stanowi niczym nieuzasadnioną, dodatkową dolegliwość, chociażby poprzez wymaganie wybudowania podjazdu dla osób niepełnosprawnych. Z kolei zdaniem organów nadzoru budowlanego, skoro doprowadzenie do stanu zgodności z prawem odbywa się obecnie, to należy doprowadzić istniejący obiekt do obowiązujących norm techniczno-budowlanych. W ocenie Sądu, rację w powyższym sporze należy przyznać organom nadzoru budowlanego. Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Aktem prawnym regulującym m.in. zasady uzyskiwania pozwolenia na budowę oraz okoliczności, w których można nakazać rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej powoływana jako p.b.). Zgodnie z generalną zasadą wynikającą z art. 103 ust. 1 p.b., do wszystkich spraw, nawet tych wszczętych przed wejściem w życie ustawy Prawo budowlane z 1994 r. (1 stycznia 1995 r.) ale jeszcze nie zakończonych, stosujemy przepisy nowej ustawy, czyli wymienionej ustawy z 1994 r., którą uchylono ustawę Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Wyjątek, w postaci stosowania "starego" prawa budowlanego, zawarty został w art. 103 ust. 2 nowej ustawy, stanowiący, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Przepis art. 103 ust. 2 p.b. ma zatem zastosowanie wyłącznie do sytuacji, gdy obiekt budowlany został zbudowany przed 1 stycznia 1995 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Nie obejmuje pozostałych rodzajów samowoli budowlanej polegających na budowie (przed 1 stycznia 1995 r.) bez wymaganego prawem zgłoszenia lub na podstawie pozwolenia, od którego warunków w sposób istotny odstąpiono. Podkreślić trzeba, że omawiany przepis jest przepisem intertemporalnym i odnosi się do stanów zastanych w dacie wejścia w życie ustawy, które wypełniły hipotezę art. 48 p.b. czyli budowy bez wymaganego pozwolenia. Zatem nie można stosować wykładni rozszerzającej i obejmować treścią tej wyjątkowej regulacji innych sytuacji niż przewidział to ustawodawca (por. wyroki VIII SA/Wa 175/09 z 16 października 2009 r.; II SO/Ol 913/10 z 9 grudnia 2010 r.; II SA/Lu 467/10 z 18 listopada 2010 r., CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że Skarżący sporny obiekt tymczasowy wybudowali na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej pod rządami starej ustawy – Prawo budowlane z 1974 r., jednakże z istotnymi odstępstwami od jej treści oraz niezgodnie z przedłożonym wówczas projektem budowlanym. Skoro bezspornie zostało ustalone, że obiekt budowlany został wybudowany z istotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę, nie można uznać, że dokonane przez Skarżących w dniu [...] września 1993 r. zgłoszenie użytkowania wybudowanego obiektu sanowało te nieprawidłowości. Jak wskazał WSA w Poznaniu w wyroku z 28 kwietnia 2009 r., II SA/Po 857/08, prawnie skuteczne jest zawiadomienie właściwego organu o zakończeniu budowy tylko, co do obiektów wybudowanych zgodnie z projektem i warunkami pozwolenia na budowę, czyli budowy prowadzonej legalnie. Tym samym przyjęcie zawiadomienia nie legalizuje dokonanych istotnych odstępstw od projektu budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że do przeprowadzanego postepowania w sprawie, powinny znaleźć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1994 r., gdyż przepis art. 103 ust. 2 p.b. nie będzie miał w sprawie zastosowania. Konsekwencją powyższego jest to, że również w odniesieniu do trybu legalizacji wybudowanego niezgodnie z pozwoleniem obiektu budowlanego należy stosować przepisy nowe, obowiązujące nie w chwili wydawania pierwotnego pozwolenia na budowę, lecz obowiązujące z chwili wydawania decyzji w sprawie. Jak słusznie zaznaczył WINB doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z prawem odbywa się współcześnie, a zatem proces legalizacji budowli polega na jej dostosowaniu do norm techniczno-budowlanych i innych przepisów prawa, obowiązujących w dacie wydawania decyzji legalizacyjnej a nie dacie decyzji o pozwoleniu na budowę czy też samej realizacji inwestycji. Z akt sprawy wynika, że ostateczną i prawomocną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., Nr [...] P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B., Skarżący zostali zobowiązani do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych wraz z niezbędnymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Taki projekt Skarżący złożyli, jednakże nie był on kompletny, dlatego też PINB w B. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. zobowiązał Skarżących do usunięcia do [...] listopada 2013 r. określonych nieprawidłowości, w tym uwzględnienie warunków dotyczących korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne. Skarżący nie usunęli dostrzeżonych przez organ nieprawidłowości w złożonym projekcie, w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. wyrazili jedynie swoje stanowisko, że nie ma podstaw do żądania uzupełnienia projektu zamiennego w oparciu o przepisy, które nie obowiązywały w chwili budowy spornego obiektu. Nie ulega zatem wątpliwości, że Skarżący nie wykonali w terminie obowiązku o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., a zatem organ nadzoru budowlanego, stosownie do art. 51 ust. 5 p.b. miał obowiązek wydania zaskarżonej decyzji. Przepis ten stanowi, że w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W niniejszej sprawie, z uwagi na wybudowanie spornego obiektu w 1993 r., nie było podstawy do nakazania zaniechania dalszych robót (bo te nie były wykonywane w chwili wydawania decyzji) jak również doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego (gdyż budynek tymczasowy został zgłoszony do użytkowania). Dodatkowo należy wskazać, że ustawodawca nie wskazał przyczyn z powodu których inwestor byłby zwolniony od obowiązku złożenia dokumentów niezbędnych do pozytywnego przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Innymi słowy nie jest istotne z jakiego powodu Skarżący nie złożyli dokumentów wymaganych przez organ w toku postępowania legalizacyjnego. Przyjąć zatem należy, że jedyną możliwością, w sytuacji nie przedłożenia przez Skarżących prawidłowego zamiennego projektu budowlanego (art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b.) było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę istniejącego kiosku handlowego. Mając na uwadze powyższe rozważania za niezasadne należało uznać zarzuty podniesione w skardze. Nie można zgodzić się ze Skarżącymi, że organy dopuściły się naruszenia art. 7 i 8 k.p.a poprzez nie zajęcie stanowiska podniesionego przez Skarżących w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. Zarówno w decyzji organu I instancji jak i zaskarżonej decyzji organy wskazały, dlaczego w sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące obecnie, a nie te, obowiązujące w chwili realizacji inwestycji. Powyższe stanowisko, co zaprezentowane zostało powyżej jest słuszne, gdyż do postępowań legalizacyjnych, w sytuacji wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę przed 1 stycznia 1995 r., zastosowanie mają nowe przepisy. Dlatego też oceniając, jakie obiekt budowalny powinien spełniać normy techniczno-budowlane należy posiłkować się obecnie obowiązującymi przepisami, a nie tymi sprzed kilkudziesięciu lat. Z tych samych przyczyn za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 51 ust. 5 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., art. 5 ust. 1 pkt 4 p.b. oraz przepisów wykonawczych dotyczących warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Skarżący, jako inwestorzy będąc zobowiązani do przedłożenia zamiennego projektu budowlanego powinni go sporządzić według obecnie obowiązujących przepisów, a nie tych, obowiązujących w chwili realizacji inwestycji czyli 1993 r. Skarżący winni mieć świadomość, że realizując zamierzenie budowlane w sprzeczności z decyzją o pozwoleniu na budowę, działają w sprzeczności z prawem, a zatem będą zobowiązani do poniesienia konsekwencji prawnych swoich czynów. Zaznaczyć przy tym należy, że sporna inwestycja nie była pierwszą, którą Skarżący wybudowali niezgodnie z przepisami prawa budowlanego na działce nr [...] w H. W aktach sprawy znajduje się decyzja z [...] października 1992 r. nr [...] udzielająca pozwolenia na dwuletnie użytkowanie pawilonu handlowego z późniejszym nakazem rozbiórki pawilonu, bez prawa do ubiegania się o odszkodowanie. Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, że Skarżący wybudowali bez pozwolenia na budowę tymczasowy pawilon handlowy i następnie, po przedłożeniu niezbędnych dokumentów, wystąpili z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie. Tym samym, Skarżący mieli wiedzę i świadomość, że realizując zamierzenie budowlane niezgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę i przedłożonym projektem budowlanym, mogą być w późniejszym terminie zobowiązani do przedłożenia wymaganych prawem dokumentów, a sytuacji niewykonania tego obowiązku, zobowiązani do rozbiórki obiektu wybudowanego niezgodnie z przepisami. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).