II SA/Bk 53/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: , Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 lutego 2017 r. sprzeciwu radcy prawnego A. O. od postanowienia referendarza sądowego WSA w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi J. G. na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie samowolnej budowy stawu p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017 r. referendarz sądowy przyznał A. O. wynagrodzenie za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w zakresie sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 146, 60 zł. W uzasadnieniu podano, że w niniejszej sprawie stosownie do treści § 4 ust. 1 i 2 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805; dalej powoływane jako rozporządzenie), wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, zawiera się w granicach od 120 zł do 240 zł. Zdaniem referendarza opłata wynagrodzenia w wysokości 120 zł za sporządzenie skargi kasacyjnej jest adekwatna do udziału pełnomocnika w niniejszym postępowaniu. Stawkę tę zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia podwyższono o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności (23 %), co w konsekwencji dało kwotę 147,60 zł. Sprzeciw od tego postanowienia złożyła radca prawny – A. O. i wniosła o jego zmianę, poprzez przyznanie opłaty maksymalnej powiększonej o podatek VAT, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia. Zdaniem pełnomocnika niezasadnie uznano, że nakład jego pracy za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej do NSA uzasadniał przyznanie ½ stawki wynagrodzenia czyli 120 zł. Podniesiono, że skarga kasacyjna nie jest zwykłym pismem procesowym. Jest to nadzwyczajny środek zaskarżenia, którego sporządzenie wymaga wiedzy, umiejętności i fachowości, poświęcenia dużo czasu, nakładu pracy, jest obszernym i skomplikowanym pismem. Pełnomocnik podał, że w celu przygotowania pisma poświęcił 8 godzin zegarowych. Przyjmując za godzinę stawkę 60,25 zł z VAT (stawka wypłacana dla radców za udzielanie pomocy prawnej z urzędu w punktach nieodpłatnej pomocy) daje to kwotę 482 zł z VAT. Zatem przyznanie pełnego wynagrodzenia jest uzasadnione. Jest to stawka urzędowa co oznacza że jest adekwatna do nakładu pracy i czasu poświęconego na jej przygotowanie. Końcowo pełnomocnik podniósł, że koszty winny być przyznane na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., bowiem postępowanie rozpoczęto w danej instancji przed zmianą przepisów, tj. przed 3 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje. Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podać należy, że wynagrodzenie w sprawie niniejszej zostało przyznane, tak jak wnioskuje pełnomocnik, na podstawie przepisów rozporządzenia z 22 października 2015 r. Słusznie przyjął referendarz sądowy, że przepisy nowego rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715) nie mają w sprawie zastosowania, albowiem na mocy § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Nowe rozporządzenie weszło w życie w dniu 2 listopada 2016 r., sprawa zaś został wszczęta skargą z dnia 21 czerwca 2016 r. (a więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia) i na skutek postanowienia NSA z dnia [...] stycznia 2017 r., uchylającego postanowienie o odrzuceniu skargi, nie zakończyło się postępowanie przed sądem pierwszej instancji. Przechodząc do oceny merytorycznej kwestionowanego postanowienia wskazać należy, że stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji opłata maksymalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej, jeżeli sprawę prowadził ten sam radca prawny w drugiej instancji, wynosi 50 % opłaty maksymalnej określonej w pkt 1 (tj. w sprawie niniejszej 480 zł), nie mniej niż 240 zł. Zgodnie zaś z treścią § 4 ust. 1 rozporządzenia opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2 – 4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Mając na uwadze treść powyższej regulacji stwierdzić należy, że zasadnie referendarz sądowy przyjął, iż wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej, zawiera się w granicach od 120 zł do 240 zł. Słusznie również, zdaniem Sądu, referendarz sądowy uznał, że opłata wynagrodzenia w wysokości 120 zł jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika. Bez wątpienia skarga kasacyjna jest profesjonalnym pismem procesowym, którego sporządzenie wymaga odpowiedniej wiedzy. Dlatego też jej sporządzenie obarczone jest przymusem adwokacko – radcowskim. Niemniej jednak zdaniem Sądu, sporządzenie skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie nie wymagało od pełnomocnika specjalnego wkładu. Akta administracyjne nie są obszerne i właściwie ograniczają się do dwóch wniosków skarżącego i odpowiedzi organu na te wnioski. W sprawie póki co nie występuje zagadnienie merytoryczne, albowiem problemem jest ustalenie przedmiotu zaskarżenia. Problem ten został wygenerowany przez samego skarżącego, który w skardze sformułował kilka różnych zarzutów pod adresem organu nadzoru budowlanego. Sporządzenie skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej właściwie sprowadzało się do jej prawidłowego sformułowania pod względem formalnym, albowiem w sprawie nie ma sporu prawnego. Sporządzenie zaś skargi kasacyjnej formalnie poprawnej, zdaniem Sądu, nie wymaga od profesjonalnego pełnomocnika szczególnego nakładu pracy. W związku z tym należy stwierdzić, że kwota 147, 60 zł jest adekwatna do udziału pełnomocnika w postępowaniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) orzeczono jak w sentencji postanowienia.