II SA/Bk 530/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi H. L. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego oraz nałożenia obowiązku uzyskania decyzji zezwalającej na użytkowanie budynku p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę H. L. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi tj. nienadesłanie siedmiu brakujących odpisów skargi. Od tego rozstrzygnięcia zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 10 października 2016 r. (k. 47) złożyła pełnomocnik skarżącej (k. 45 - 46) – postanowieniem z dnia 07 grudnia 2016 r., sygn. akt II OZ 1355/16 NSA oddalił zażalenie, wnosząc równocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz dołączając wymagane odpisy skargi (k. 49 i k. 52). Uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło bez winy H. L., na skutek nieprawidłowego zrozumienia wezwania do ich usunięcia. Siedmiodniowy termin złożenia wniosku o przywrócenie terminu został zachowany, bowiem skarżąca o fakcie odrzucenia skargi dowiedziała się od pełnomocnika dnia 04 października 2016 r., gdy ten zapoznał się z aktami sprawy (k. 49 - 50). H. L. oświadczyła, iż wezwanie do złożenia siedmiu brakujących odpisów skargi otrzymała wraz z urzędowym formularzem wniosku PPF. Skarżąca nie zrozumiała treści wezwania dlatego też, w odpowiedzi przesłała do Sądu siedem wypełnionych formularzy wniosku PPF (k. 51). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - powoływanej dalej jako p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a). Powyższe przesłanki zostały przez stronę spełnione. Pełnomocnik skarżącej dnia 04 października 2016 r. zapoznał się z aktami sprawy (k. 35) i poinformował skarżącą odrzuceniu skargi przez Sąd, dnia 10 października 2016 r. (data stempla pocztowego k. 52) został złożony wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi wraz z wymaganymi odpisami skargi (k. 49). Dodatkowo w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Uprawdopodobnienie tych okoliczności należy zawsze do strony, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Zarówno orzecznictwo, jak i piśmiennictwo są zgodne, że uprawdopodobnienie istnienia przesłanki braku winy jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Pojęcie uprawdopodobnienia sprowadza się do postępowania zmierzającego do stwierdzenia istnienia lub nieistnienia określonego zdarzenia, czynności podjętej w ramach postępowania, wyniku tego postępowania bądź wreszcie do zastępczego środka dowodowego. Konieczną, a jednocześnie podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej. Jest ona spełniona wtedy, gdy strona dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (postanowienia NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II FZ 477/12 i z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt I OZ 91/15, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe uwagi na grunt sprawy niniejszej, uznać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych, niezawinionych, na skutek okoliczności nagłych, czy niespodziewanych. Świadczy o tym fakt niedochowania należytej staranności przy zapoznawaniu się z treścią wezwań sądowych z dnia 10 sierpnia 2016 r. (k. 8 - 9) tj. dotyczących uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 8) oraz złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym urzędowym formularzu wniosku (k. 9), a także realizacji określonych w nich obowiązków. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż w obu wezwaniach precyzyjnie wskazano zarówno czego dotyczy nałożony na skarżącą obowiązek oraz określono rygor prawny niedopełnienia tego obowiązku. W konsekwencji nienadesłanie przez H. L. wymaganych odpisów skargi (zamiast tego skarżąca wysłała urzędowe formularze wniosku PPF) stanowi o niezachowaniu przez skarżącą odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw, a w konsekwencji uniemożliwia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Z tych względów działając na podstawie art. 86 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.