II SA/Bk 536/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 listopada 2010 r. sprawy ze skargi I. W. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, zezwolenia na wznowienie robót budowlanych oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku - oddala skargę.- P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2010r. nr [...], na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust.4 i art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U., Nr 156, poz. 1118 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. z dnia [...] maja 2010r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany zamienny, zezwalającą na wznowienie robót budowlanych oraz nakładającą na I. W. obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku letniskowego usytuowanego na działce nr geod. [...] w m. P. W., gm. S. Podstawą wydania zaskarżonej decyzji były następujące ustalenia faktyczne: Decyzją z dnia [...] stycznia 1992r. Kierownik Urzędu Rejonowego w S. udzielił I. W. pozwolenia na budowę opisanego wyżej budynku. W dniu 22 stycznia 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. przeprowadził kontrolę przedmiotowej inwestycji, w trakcie której ustalił, że inwestor dokonał istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, zwiększając powierzchnię zabudowy i kubaturę, zabudowując loggie w szczytach budynku w projekcie nazwaną balkonami i wykonując w elewacji ogrodowej balkon przykryty lukarną z dachem dwuspadowym. Na podstawie tych ustaleń PINB postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy budowie przedmiotowego budynku, a następnie decyzją z dnia [...] maja 2010r. (nr [...]) zobowiązał inwestora do przedłożenia projektu budowlanego zamiennego budynku letniskowego, realizowanego na działce o nr geod. [...] w m. P. W., gm. S. W związku z przedłożeniem przez inwestora wymaganej dokumentacji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Ziemskiego S. decyzją z dnia [...] maja 2010r. zatwierdził projekt budowlany zamienny realizowanego budynku letniskowego, zezwolił inwestorowi na wznowienie robót budowlanych prowadzonych przy budowie tego obiektu i nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie po zakończeniu wszystkich robót budowlanych. Z decyzją tą nie zgodził się I. W. i w dniu 10 czerwca 2010r. złożył odwołanie do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. żądając zmiany rozstrzygnięcia w części dotyczącej sposobu użytkowania budynku z letniskowego na budynek mieszkalny. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lipca 2010r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji, argumentując, że postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo, materiał dowodowy został zebrany i oceniony właściwe, przy odpowiednim zastosowaniu przepisów prawa materialnego. Odpowiadając na zarzuty odwołania organ wyjaśnił, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest legalność (zgodność z prawem) wykonanych robót budowlanych, a nie sposób użytkowania obiektu. Stąd też zmiana użytkowania, o którą wnioskuje skarżący, może być dokonana jedynie w odrębnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez organ administracji architektoniczno – budowlanej, po uprzednim uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie budynku letniskowego. Końcowo organ odwoławczy wyjaśnił, że do przyjęcia przez właściwy organ ewentualnego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, przedmiotowy budynek pozostaje budynkiem letniskowym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdyż tak został określony w pierwotnym pozwoleniu na budowę i kwalifikacja ta wiąże organy nadzoru budowlanego, pomimo, że decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona. Przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zaskarżył I. W. wnosząc o zmianę funkcji wybudowanego budynku z letniskowej na mieszkalną. W ocenie skarżącego z chwilą uchylenia przez organ nadzoru budowlanego decyzji o pozwoleniu na budowę przedmiotowy budynek stracił funkcję budynku letniskowego i w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany zamienny stał się budynkiem mieszkalnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie odwołując się do stanowiska i argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej p.p.s.a. sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu prawnego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 p.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie takie wady i uchybienia nie występują, dlatego też skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm). Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 tej ustawy w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – organ nadzoru budowlanego nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wydanie decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane aktualizuje obowiązek, wydania, na podstawie art. 36a ust. 2 powyższej ustawy, decyzji o uchyleniu decyzji o pozwoleniu na budowę. W konsekwencji przedłożenie przez inwestora projektu budowlanego zamiennego powoduje, że niejako wchodzi on w miejsce uchylonego projektu budowlanego. Następnie (co jest przedmiotem kontrolowanego postępowania) organ w myśl art. 51 ust. 4 tej ustawy zatwierdza projekt budowlany zamienny i udziela pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. Zatwierdzony zaś projekt zamienny stanowi podstawę do dalszego prowadzenia robót budowlanych oraz uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowania. Jak wynika z powyższego zaskarżona decyzja została wydana w ramach postępowania legalizacyjnego (naprawczego). Postępowanie to, mające na celu doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodności z prawem, jest, czego zdaje się nie dostrzegać autor skargi, postępowaniem odrębnym od przewidzianego w art. 71 prawa budowlanego postępowania dotyczącego zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bądź jego części. Dlatego też, jak słusznie zauważa organ odwoławczy, w prowadzonym postępowaniu legalizacyjnym nie jest możliwa jednoczesna zmiana sposobu użytkowania budynku. W kwestii zmiany sposobu użytkowania właściwy będzie, bowiem organ administracji architektoniczno – budowlanej (Starosta S.), a nie organy nadzoru budowlanego. Zatem do dnia przyjęcia przez wskazany organ ewentualnego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania, przedmiotowy budynek pozostaje budynkiem letniskowym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, gdyż tak został określony w pierwotnym pozwoleniu na budowę i taka kwalifikacja jest wiążąca dla organów nadzoru budowlanego, pomimo, że pozwolenie na budowę zostało uchylone. Rację ma też organ odwoławczy twierdząc, że stosowne zgłoszenie w zakresie zmiany sposobu użytkowania budynku inwestor będzie mógł złożył dopiero po zakończeniu wszystkich robót budowlanych i uzyskaniu pozwolenia na użytkowanie tegoż obiektu. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.