II SA/Bk 537/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2004 r. sprawy ze skargi "N." H. L., M. i A. S. - Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. oddala skargę, - Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję z dnia [...].06.2004r. ustalającą warunki zabudowy na wniosek B. i M. J. dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach o nr geodezyjnych [...]/[...],[...]/[...],[...]/[...] i[...]/[...], położonych w Ł. przy ulicy F. S. W decyzji wskazano podstawę prawną: art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61, art. 63 ust. 1, 2 i 4, art. 64 w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.), a także § 1, § 3-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Decyzja zawiera opis: formy architektonicznej i linii zabudowy, warunków dotyczących ochrony środowiska, warunków dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i obsługi infrastruktury technicznej, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, linii rozgraniczających teren inwestycji oraz zalecenia co do przestrzegania przepisów obowiązujących przy tworzeniu projektu budowlanego. W części dotyczącej warunków obsługi komunikacji i infrastruktury technicznej zawarto punkt "odprowadzanie wód opadowych – powierzchniowo na nieutwardzony teren własnej działki do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych". W części dotyczącej ochrony interesów osób trzecich zawarto punkt: "ochrona przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby (odpowiednie odprowadzenie wód opadowych i odpadów)" oraz "odpowiednie ukształtowanie terenu działki – w sposób uniemożliwiający odprowadzenie wód opadowych na działki sąsiednie". W odwołaniu od decyzji organu I instancji "N." Spółka z o.o. w Ł. podniosła, iż organ nie uwzględnił w decyzji o warunkach zabudowy rezerwy na odprowadzenie wód opadowych poprzez teren działek inwestorów do ulicy S. z działek Spółki, leżących na tyłach działek inwestorów pomimo, iż Spółka taki wniosek złożyła w toku postępowania. Spółka zarzuciła naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które w § 28 pkt 1 i 2 zobowiązuje do wyposażenia działek budowlanych, na których usytuowane są budynki, w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej. Jeżeli nie ma możliwości odprowadzenia wód do sieci kanalizacji deszczowej, to wówczas można zobowiązać inwestorów do ich odprowadzania na własny teren nieutwardzony do dołów chłonnych. Dalej Spółka wywodzi, iż na jej działkach, położonych w zagłębieniu znajduje się teren utwardzony, zaś dwa doły chłonne nie są w stanie pochłonąć wód opadowych, a więc działki Spółki powinny być wyposażone w kanalizację deszczową. Realizacja kanalizacji deszczowej istnieje w planach miasta i ma być poprowadzona wzdłuż ulicy F. S. Odprowadzenie wód opadowych z działek Spółki do planowanej kanalizacji ulicznej winna odbywać się poprzez teren działek B. i M. J. i stąd organ powinien zawrzeć w decyzji rezerwę na wykonanie kanalizacji deszczowej, której linia powinna przebiegać wzdłuż granicy działek inwestorów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...].07.2004r. o numerze [...] utrzymano w mocy decyzję organu I instancji ustalającą warunki zabudowy. Zdaniem SKO decyzja jest prawidłowa, a jej wydanie warunkuje treść wniosku inwestorów, a nie właścicieli działek sąsiednich. Spółka ma obowiązek we własnym zakresie znaleźć rozwiązanie na odprowadzenie wód opadowych ze swojego terenu i nie może żądać od organu, by obciążył rezerwą na kanalizację deszczową działki inwestorów. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku "N." Sp. z o.o. powtórzyła zarzuty opisane w treści odwołania. Nadto stwierdziła, iż skoro brała udział w postępowaniu jako strona, to zgodnie z art. 61 § 4 kpa mogła złożyć wniosek, który powinien być uwzględniony w decyzji, albowiem taki był zamysł ustawodawcy zamieszczony w w/w przepisie kpa. Dlatego wniosek zainteresowanego uczestnika postępowania powinien być rozpatrywany niezależnie od planów zagospodarowania terenu inwestora. Nawiązując do potrzeby zawarcia w zaskarżonej decyzji rezerwy terenu na odprowadzenie wód opadowych z działki Spółki skarżąca podała, że Urząd Miasta również przyczynia się do gromadzenia wód opadowych na jej działkach, gdyż woda spływa z drogi oznaczonej nr [...]/[...]. Stąd też wywodzi, iż Urząd Miasta Ł. nie powinien być właściwym organem do rozpatrzenia niniejszej sprawy. Skarżąca zarzuca organowi II instancji naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy z 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewłaściwą interpretację tego przepisu. Zdaniem skarżącej pozostawienie bez rozpoznania jej wniosku stanowi naruszenie uprawnień osób trzecich. Organ ma wpływ na treść decyzji i nie jest do końca związany treścią wniosku inwestora w aspekcie zachowania całokształtu warunków zabudowy. Według skarżącej złożenie przez nią wniosku w postępowaniu niniejszym jest działaniem zmierzającym do budowy kanalizacji deszczowej na własnej posesji i jej połączenia z odbiornikiem – kanalizacją deszczową przy ulicy F. S., która istnieje dopiero w planach. Na chwilę obecną jest to jedyne możliwe działanie. W odpowiedzi na skargę SKO w Ł. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla przyszłej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego B. i M. J. Wydanie decyzji było konieczne z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W takim przypadku wymagane jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego z zachowaniem procedury określonej w przepisach ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) oraz wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Przymiot strony w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy ma nie tylko właściciel działki, na której ma być zrealizowana inwestycja, ale również właściciele lub użytkownicy działek sąsiednich, co wynika z przepisu ogólnego art. 28 kpa, jak też z treści uchwały składu pięciu sędziów NSA z dnia 4.12.1995r. (sygn. akt VI SA 20/95, ONSA 1996 nr 2, poz. 54). Stroną w tym postępowaniu mogą być też inne osoby, jeśli zamierzona inwestycja dotyczy ich interesu prawnego. Chodzi bowiem o krąg osób, które mogą być dotknięte skutkami zamierzonej inwestycji, a biorąc udział w postępowaniu mają możliwość obrony swoich interesów. Stąd też "N." Spółka z o.o. w Łomży została zawiadomiona, zgodnie z art. 61 § 4 kpa o toczącym się postępowaniu tak, jak kilku innych uczestników postępowania. Nie oznacza to jednak, że wnioski skarżącej, wykraczająca poza prawne ramy decyzji ustalającej warunki zabudowy, mają być uwzględnione w tej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy nie jest wydawana dla skarżącej i nie dotyczy inwestycji na jej działkach, lecz na działkach sąsiednich państwa J. Ochrona interesu skarżącej polegać ma na tym, by przyszła zabudowa działki inwestorów nie oddziaływała ujemnie na tereny skarżącej Spółki. Jednak takiego zarzutu skarżąca nie zgłasza. Zatem w przypadku odprowadzania wód opadowych z działki państwa J. nie mogą one mieć odpływu w stronę terenu skarżącej. Takie też zalecenia dla inwestorów zostały zawarte w dwóch punktach zaskarżonej decyzji. Rację maja organy obydwu instancji twierdząc, iż zawarcie w zaskarżonej decyzji rezerwy na wykonanie przyłącza kanalizacji deszczowej, która umożliwiałaby odprowadzanie wód z terenu skarżącej poprzez działkę państwa J.– byłoby bezprawne. Ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, zaś organy orzekające są treścią wniosku związane (art. 64 w zw. z art. 52 w/w ustawy) –B. i M. J. nie byli zainteresowani ani też nie mieli żadnego powodu, by stwarzać na swojej działce warunki do odprowadzenia (na przyszłość) wód opadowych z działek Spółki poprzez zaplanowanie przebiegu rury łączącej działki Spółki z ulicą F. S., która (co przyznaje skarżąca) nie posiada kanalizacji deszczowej, istniejącej dopiero w planach miejskich. Błędnie rozumuje skarżąca podając, iż przepisem do uwzględnienia jej wniosku w zaskarżonej decyzji jest § 28 pkt 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2004r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690). To rozporządzenie zostało wydane na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126). Warunki tak określone mogą być więc zastosowane przez organ na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, zaś sposób odprowadzania wód opadowych dotyczyć może tylko działki inwestora, a nie właścicieli działek sąsiednich. W ocenie Sądu nieporozumieniem jest kwestionowanie przez skarżącą właściwości organów rozpoznających sprawę. Podana okoliczność, że przyczyna tworzących się kałuż wody w obrębie działek skarżącej jest min. woda spływająca z działki (drogi) będącej własnością Urzędu Miasta w Ł., a więc organ ten nie jest bezstronny w rozpoznaniu sprawy- jest nielogiczna i wykraczająca poza ramy decyzji. Wydaje się bowiem, że organ I instancji byłby właśnie zainteresowany uregulowaniem odpływu wód opadowych z własnej działki, lecz z pewnością nie może tego uczynić w tym postępowaniu i nie w treści decyzji stwierdzającej warunki zabudowy dla zupełnie innej nieruchomości. Skoro skarżąca boryka się z problemem odprowadzenia wód opadowych z własnego terenu, to winna poszukiwać rozwiązań we własnym zakresie. Podjęta próba załatwienia powyższej kwestii w postępowaniu niniejszym nie mieści się w prawnym zakresie zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono, jak w sentencji.