II SA/Bk 537/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi J. Z. na uchwałę Rady Miejskiej w S. z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Wyrokiem z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 537/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. Z. (zwanego dalej skarżącym) na uchwałę Rady Miejskiej w Suwałkach z dnia 27 lutego 2013 r. nr XXXII/343/2013 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 3 października 2014 r. .skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku WSA w Białymstoku z dnia 16 września 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 537/14, wnosząc jednocześnie o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia ww. wyroku. W uzasadnieniu wskazał m.in., że nie posiadania wykształcenia prawniczego i nie zrozumiał treści zawiadomienia o rozprawie i pouczenia w nim zawartego. Podniósł również, że w okresie od 15 września do 1 października 2014 r. przebywał poza miejscem zamieszkania, sprawując stałą i ciągłą opiekę nad schorowaną matką, nie dysponował aktami sprawy, ani dostępem do Internetu, a w związku z tym nie miał możliwości złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku. Do wniosku dołączono orzeczenie o przyznaniu stopnia niepełnosprawności J. Z.- matce skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważy(, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia wniosku w tej kwestii, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest również łączne spełnienie następujących przesłanek. Mianowicie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Nadto strona ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ww. ustawy). Zdaniem Sądu skarżący spełnili warunki formalne do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wynikające z art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. Z powyższych względów Sąd zobowiązany był rozważyć, czy argumenty skarżących uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy. Rozpoznając wniosek skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem podane przez ww. okoliczności uzasadniające wniosek nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu wspomnianemu terminowi, a ta przesłanka, wymieniona w art. 86 § 1 p.p.s.a., stanowi konieczny, a jednocześnie podstawowy warunek zezwalający na przywrócenie terminu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny i orzecznictwa o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Kryterium braku winy wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy ocenie zawinienia w uchybieniu terminu przyjąć trzeba obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 938/08, LEX nr 551892). Aby zatem uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek o przywrócenie terminu, strona powinna wskazać, że podjęte przez nią działania były prowadzone z należytą starannością, jak również, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy, przesłanka braku winy nie została uprawdopodobniona. Bezsporne jest, że skarżący otrzymał zawiadomienie o rozprawie wyznaczonej na dzień 16 września 2014 r. o godz. 10:00, gdzie zawarte zostało pouczenie o zasadach sporządzania uzasadnienia wyroku oddalającego skargę (k.37). Fakt nieposiadania wykształcenia prawniczego i niezrozumienia pouczenia zawartego w zawiadomieniu o rozprawie nie może być postrzegany jako okoliczność niezawiniona. Takie zachowanie skarżącego należy traktować - zdaniem Sądu -w kategoriach nienależytego dbania o swoje interesy. Natomiast kolejna okoliczność podana przez wnioskodawcę, tj. opieka nad schorowaną matką posiadającą orzeczenie o stopniu niepełnosprawności jest zbyt ogólnikowa, aby można było stwierdzić, że w tym przypadku dopełnienie obowiązku złożenia wniosku w terminie było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Również fakt, że skarżący nie posiadał dostępu do Internetu oraz nie dysponował aktami sprawy nie stanowi okoliczności wyłączającej ten obowiązek (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. akt II GZ 128/13, opubl. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.nsa.gov.pl.). Podkreślić należy zatem, że nie może być mowy o niezawinionym niezachowaniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku w sytuacji, kiedy skarżący został prawidłowo pouczony, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyroku albo doręczenia odpisu sentencji wyroku. De facto bowiem nie istniała żadna nie dająca się usunąć przeszkoda do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Jak to prezentowane jest konsekwentnie w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. W niniejszej sprawie takich przeszkód nie było. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.