II SA/Bk 538/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania proponowanego sposobu podziału działki 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające jego wydanie postanowienie Burmistrza Miasta W. M. z dnia [...] maja 2010 roku numer [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienia nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. S. kwotę 457,00 (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.- II SA/Bk 538/10 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. znak [...] Burmistrz Miasta W. M. zaopiniował negatywnie projekt podziału działki nr [...], należącej do M. S., położonej w W. M. Wskazał, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej nr [...] z dnia [...] listopada 2005 r. działka nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolami D12 MN i D13 MN z przeznaczeniem podstawowym: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, uzupełniającym: usługi dla ludności, urządzenia infrastruktury technicznej, komunikacji, zieleń urządzona. W § 15 planu przewidziano dla jednostek D12 MN i D13 MN dokonanie podziału z jednoczesnym zaleceniem procedury scalenia. Zdaniem organu, zrealizowanie podziału w wersji zaproponowanej przez wnioskodawcę zakłóci układ przestrzenny w jednostce D12 MN i wpłynie niekorzystnie na możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej nr [...] – w przypadku jej podziału nowopowstałe działki nie będą miały prawa zabudowy. Dlatego, w ocenie organu, niemożliwe jest zrealizowanie podziału działki nr [...] "bez uczestnictwa właściciela działki nr [...]", a więc w zaproponowanej przez stronę wersji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył M. S. Wywodził, że uznany w kwestionowanym postanowieniu za naruszony § 15 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowi: w ust. 1 – o nieustalaniu szczegółowych zasad i warunków dotyczących scalania nieruchomości, w ust. 5 – o ustaleniu zasad podziału terenu na działki budowlane w odniesieniu do minimalnych i maksymalnych powierzchni działek oraz przy zachowaniu ich przyległości do istniejących oraz projektowanych ulic i dojazdów, określonych na rysunku planu, w ust. 6 – o możliwości dokonania podziału w inny sposób niż określony na rysunku planu pod warunkiem zachowania zasad dotyczących strefy ochrony konserwatorskiej (ust. 2), wydzielenia terenu pod układ komunikacyjny (ust. 3), dokonania podziału z zaleceniem procedury scalenia (ust. 4) oraz opracowania projektu podziału dla całego terenu funkcjonalnego określonego symbolem D12 MN i D13 MN. Zdaniem strony zaproponowany podział spełnia warunki wymienione w § 15 ust. 1, 2, 3, 5 i częściowo 6, a argumentacja przeciwna narusza zasady wynikające z art. 20 i 21 Konstytucji RP. Ponadto żalący się podniósł zarzuty naruszenia art. 6, 7 i 8 Kpa, art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 6 ust. 2 pkt 1 i art. 22 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał, że prawo do zagospodarowania własnego terenu zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie może doznawać ograniczeń wskutek niewykonania przez gminę obowiązku przeprowadzenia procedury scaleniowej, przewidzianej w planie do zrealizowania. Odmienny pogląd naraża właścicieli objętych planem nieruchomości na wymierne straty i jest nie do przyjęcia zwłaszcza w sytuacji, gdy proponowany przez nich podział jest zgodny z warunkami planu. Wskazał, że przedstawiony projekt podziału, w przypadku jego realizacji, nie zakłóci układu przestrzennego w jednostce D12 MN, ponieważ jest oparty o przyjęty w planie układ komunikacyjny – uwzględnia projektowaną ulicę 067KD, a do czasu jej realizacji – przewiduje dojazdy na zasadzie służebności od strony ul. L. Skarżący wywodził, że aktualne stanowisko właścicieli działek nr [...] i [...], niezainteresowanych scaleniem i podziałem ich nieruchomości, nie może ograniczać go w wykonywaniu jego prawa własności. Ponadto podział wymienionych działek będzie możliwy w okresie późniejszym przy zachowaniu projektowanych ulic 065 KD i 086 KD. Również wskazał, że jego zdaniem na rysunku planu działka nr [...] została potraktowana jak teren uzupełniający inne działki budowlane powstałe w wyniku podziału działek nr [...], co pozbawia ją możliwości zabudowy w przyszłości. Powoływanie się przez organ na ograniczenie możliwości jej zabudowy wskutek zaproponowanego podziału działki nr [...] nie znajduje zatem, jego zdaniem, uzasadnienia w aktach sprawy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy jako zgodne z prawem. Organ odwoławczy ustalił, że proponowany przez wnioskodawcę projekt podziału działki nr [...] obejmuje utworzenie 7 działek budowlanych oznaczonych w projekcie literami A, B, C, D, E, F, H, jednej (litera G) pod projektowany fragment ulic 067 KD i 086 KD oraz jednej (litera I) jako uzupełnienia działki budowlanej w jednostce D13 MN. Działkom oznaczonym literami A, B, C, D, E, F zapewniono w projekcie dostęp do drogi publicznej (ulicy L.) poprzez służebność drogową prowadzącą przez działki nr [...] – zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w W. M. ze sprawy I Ns [...]. Zdaniem organu powyższe koliduje z ustaleniami planu zawartymi w jego § 15, który przewiduje dla terenu D12 MN oraz D13 MN zalecenie zastosowania procedury scalenia (ust. 4 tego paragrafu) oraz podział działki nr [...] na dziewięć części: jednej pod projektowane ulice 067 KD i 086 KD, a pozostałych osiem pod budownictwo jednorodzinne. W skład tych ostatnich oprócz gruntów wydzielonych z działki nr [...] mają wchodzić części działki sąsiedniej nr [...]. Nowoutworzonym działkom plan zapewnia dojazd nowymi ulicami 067 KD i 086 KD powstałymi wskutek wydzielenia terenu z działki nr [...] i częściowo nr [...]. Ponadto organ wskazał, że w planie określono minimalne i maksymalne powierzchnie działek dla poszczególnych rodzajów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej: 800 m2 i 2.000 m2. Na tej podstawie ustalono, że podział działki nr [...] powinien być zsynchronizowany z podziałem działek sąsiednich w sposób przewidziany planem, a takiej zgodności (dotyczącej możliwości zagospodarowania terenu) projektowany podział nie zapewnia, wbrew wymaganiom art. 93 ust. 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Kolegium zwróciło również uwagę, że scalenie przeprowadza rada gminy, a w miejscowym planie upoważniono do jego dokonania burmistrz. Dlatego zalecono stronie zwrócenie się do tego ostatniego organu o realizację miejscowego planu w zakresie procedury scaleniowej lub o zmianę planu. Wskazano, że wyegzekwowanie tego obowiązku w przedmiotowym postępowaniu wykracza poza jego zakres. Za niezasadne uznano zarzuty naruszenia przepisów art. 20 i 21 Konstytucji RP oraz naruszenia zasad proceduralnych (art. 6, 7 i 8 Kpa). Skargę na powyższe postanowienie złożył do sądu administracyjnego M. S. zarzucając naruszenie: - art. 7 Kpa oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie skutkujące nierównym traktowaniem obywateli wnioskujących o wydanie opinii o zgodności proponowanych podziałów z zapisami planu miejscowego. Wskazał, że w innych postępowaniach projekty podziałów działek położonych na obszarze objętym planem opiniowano pozytywnie, - art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 15 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez ich wadliwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu obowiązku uprzedniego, przed podziałem, przeprowadzenia procedury scaleniowej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że z § 15 ust. 1 i ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynika obowiązek przeprowadzenia procedury scaleniowej, a jedynie takie zalecenie. Potwierdza ten wniosek brak określenia szczegółowych zasad i warunków scalania nieruchomości. Przyjęcie przez organ odmiennego stanowiska stanowi naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi o możliwości ograniczenia właściciela w wykonywaniu prawa do zagospodarowania terenu tylko na podstawie przepisów ustawowych lub wynikających z planu miejscowego. Wskazał na postępowanie podziałowe dotyczące działki nr [...] w jednostce C-C6MN, dla której pozytywnie zaopiniowano projekt podziału bez spełnienia wymagania uprzedniego przeprowadzenia postępowania scaleniowego. Dlatego, zdaniem skarżącego, odmowa pozytywnego zaopiniowania przedstawionego przez niego projektu podziału stanowi naruszenie zasady równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów wskazano, że powoływanie się na opinie wydawane w innych sprawach – bez znajomości uwarunkowań i możliwości podziałów innych nieruchomości – nie może stanowić podstawy do stawiania zarzutów naruszenia przepisów prawa. W piśmie procesowym z dnia 19 października 2010 r. skarżący zarzucił organowi, że w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę powołuje odmienne argumenty przemawiające, zdaniem organu, za wydaniem negatywnej opinii, co budzi wątpliwości co do zgodności rozstrzygnięcia z prawem. Podczas rozprawy w dniu pełnomocnik skarżącego rozszerzył zarzuty o naruszenie art. 93 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wskazał, że zaproponowany podział nie wpłynie negatywnie na parametry, powierzchnię zabudowy, szerokość i położenie projektowanych działek, mających się znajdować po podziale obok projektowanych i istniejących ulic. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu, bowiem zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa. Główny ciężar sporu dotyczył dwóch kwestii: dopuszczalności dokonania zaproponowanego przez skarżącego podziału działki nr [...] bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania scaleniowego oraz zgodności zaproponowanego podziału z ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego możliwościami zagospodarowania wydzielonych i sąsiednich działek. Zdaniem sądu ocena tych zagadnień dokonana przez organy nie znajduje odniesienia w zapisach planu, mimo że to głównie na interpretacji treści tych zapisów organ oparł swoją argumentację. Również, czego nie wskazywała wprost skarga, a co sąd wziął pod uwagę z urzędu na mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. - zabrakło wszechstronnej analizy zaproponowanego podziału w kontekście wszystkich przepisów planu dotyczących terenu D12 MN, a więc i terenu działki nr [...]. Zasadą jest, że podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, zarówno co do przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Powyższe wynika z art. 93 ust. 1, 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z późn. zm.), dalej jako u.g.n. W sprawie niniejszej działka skarżącego nr [...] położona jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta W. M. (uchwała z dnia [...] listopada 2005 r. Nr [...]), w jednostkach strukturalnych oznaczonych symbolami D12 MN i D13 MN. Obowiązuje w nich przeznaczenie podstawowe: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, a przeznaczenie uzupełniające: usługi dla ludności, urządzenia infrastruktury, komunikacji, zieleni urządzonej (§ 15 ust. 4 planu). Bezsporne jest, że zaproponowany podział, z którego wynika utworzenie kilku działek budowlanych i jednej pod planowane drogi 067 KD i 086 KD, nie zmierza do nadania temu terenowi innego przeznaczenia niż ustalone w planie. Zatem w tym zakresie wymaganie zgodności określone w art. 93 ust. 2 u.g.n. należało uznać za zachowane. Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem organu, że dokonanie podziału w zaproponowanym kształcie prowadziłoby do naruszenia art. 93 ust. 2 u.g.n. w zakresie, w jakim wymaga on zgodności przyszłego zagospodarowania wydzielonych działek z zagospodarowaniem tego terenu (D12 MN, w szczególności położonej na nim działki nr [...]) ustalonym w planie. Na rysunku planu w jednostce D12 MN i D13 MN cienkimi liniami ciągłymi zostały zaznaczone obecne granice nieruchomości nr [...] i sąsiednich: [...]. Naniesiono projektowany układ komunikacyjny zaznaczając grubszymi liniami ciągłymi (według legendy z sekcji nr 7 planu są to linie rozgraniczające ściśle określone) granice terenu D12 MN i D13MN oraz przebieg projektowanych dróg 067 KD i 086 KD. Również liniami przerywanymi zaznaczono granice działek mających według ustaleń planu powstać w jednostkach D12 MN i D13 MN. W sektorze D12 MN wyraźnie widać, że planowane jest utworzenie nowych działek z części obecnych nr [...] – tak jak to wskazano w uzasadnieniu postanowienia zaskarżonego. Z powyższego wynika, że założenia planu co do podziału sektora D12 MN, w którym znajduje się działka nr [...], mają charakter propozycji, założenia, na co wskazuje nawet nazwa linii obrazujących ten podział w planie (według legendy są to linie postulowanych podziałów). Warto zwrócić uwagę, że miejscowy plan w nazewnictwie oznaczeń regulacyjnych (sekcja nr 7 części graficznej) wyraźnie rozróżnia ustalenia o charakterze obowiązku i założeń: linie rozgraniczające ściśle określone, linie rozgraniczające określone orientacyjnie, linie postulowanych podziałów, linie zabudowy nieprzekraczalne. Potwierdza to, że podziały zaznaczone w sektorze D12 MN liniami postulowanych podziałów mają charakter propozycji. Do takiego wniosku uprawnia również treść § 15 ust. 6 planu, który dopuszcza możliwość innego podziału niż wskazany w planie pod warunkiem spełnienia wymagań z § 15 ust. 2, 3, 4 i 5 (a więc nie wyklucza również wydzielenia działek mniejszych powierzchniowo niż zaproponowane w planie). Niewątpliwie podział zaproponowany przez skarżącego nie zmierza do utworzenia działek o granicach odpowiadających zaznaczonymi w planie liniami postulowanych podziałów, bowiem zachowuje dotychczasowe granice zewnętrzne działki nr [...]. To jednak, co wykazano powyżej, nie wyłączało podziału według zamierzeń strony, a jedynie wymagało oceny zgodności propozycji skarżącego ze wszystkimi warunkami wynikającymi w § 15. Zdaniem sądu przedmiotowa ocena, wymagana dla podziału innego niż przewiduje plan, dokonana została przez organy z naruszeniem prawa. Przede wszystkim analiza treści § 15 miejscowego planu nie uprawnia do wniosku o obowiązku przeprowadzenia procedury scaleniowej przed dokonaniem podziału działki nr [...] położonej na terenie D12 MN lub D13 MN. W ustępie 1 tego paragrafu wskazano, że "na obszarze objętym planem nie ustala się szczegółowych zasad i warunków dotyczących scalania nieruchomości". Ostatnia część ustępu 4 § 15 zawiera następujący zapis: "należy dokonać podziału jednocześnie z zaleceniem zastosowania procedury scalenia". Z powyższych zapisów wynika jedynie zalecenie przeprowadzenia procedury scaleniowej, natomiast brak jest sformułowania wprost takiego obowiązku. Wykładnia § 15 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonana przez organ, według której taki obowiązek istnieje, była zatem nieuprawniona, stanowiła nadinterpretację powołanych zapisów, a w konsekwencji prowadziła do naruszenia prawa materialnego tj. § 15 ust. 4 planu (stanowiącego akt prawa miejscowego) - poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Skutkiem powyższego było również nieprawidłowe ustalenie, że nie został spełniony warunek zgodności z planem wymagany przez art. 93 ust. 2 u.g.n. tj. warunek zgodności podziału innego niż zaproponowany w planie z treścią § 15 ust. 4. Spowodowało to naruszenie również i przepisu art. 93 ust. 2 u.g.n. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Potwierdzeniem powyższego wniosku jest treść uzasadnienia postanowienia SKO z dnia [...] czerwca 2009 r. w sprawie znak [...], w którym pozytywnie zaopiniowano projekt podziału działki położonej na terenie, do którego ma zastosowanie § 15 ust. 4 planu. SKO wskazało, że przeprowadzenie procedury scaleniowej przed dokonaniem podziału jest zaleceniem, a nie obowiązkiem. Zastrzeżenia budzi również interpretacja § 15 ust. 6 planu w zakresie nałożenia na skarżącego obowiązku opracowania projektu podziału dla całego terenu funkcjonalnego określonego liniami rozgraniczającymi i poszczególnym symbolem (ten warunek sformułowano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jako konieczność podziału w sposób zsynchronizowany z podziałami sąsiednich nieruchomości). Wykładnia gramatyczna przepisu § 15 ust. 6 in fine, przedstawiona przez organ, prowadzi do wniosku, że skarżący, zamierzając podzielić własną działkę, powinien zaproponować sposób podziału wszystkich działek objętych jednostką D12 MN, a więc również do niego nienależących. W ocenie sądu wynik wykładni gramatycznej § 15 ust. 6 pozostaje w sprzeczności z zasadami logicznego rozumowania. Z oczywistych względów nie można nakładać w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na właściciela nieruchomości obowiązku przedłożenia projektu zagospodarowania czy podziału terenu niebędącego jego własnością. Zdaniem sądu takie wymaganie sformułowane w § 15 ust. 6 planu, stosując wykładnię celowościową, można ewentualnie odnieść do przeprowadzania podziału nieruchomości w sposób inny niż określony na rysunku planu, ale w procedurze scaleniowo – podziałowej. Tylko wówczas, z uwagi na szerszy zasięg tej procedury niż przy jednostkowym podziale, wymaganie opracowania projektu podziału obejmującego cały teren jednostki sektorowej znajdowałoby uzasadnienie. Odmienna wykładnia organu, nakładająca taki obowiązek przy jednostkowym podziale, stanowiła o naruszeniu § 15 ust. 6 in fine planu, co zaważyło na niewłaściwym zastosowaniu art. 93 ust. 2 u.g.n. Słusznie również skarżący powołał art. 6 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiący o możliwości realizacji prawa do zagospodarowania własnego terenu zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli nie narusza to interesu publicznego lub interesu osób trzecich (pkt 1) i o prawie do ochrony własnego interesu przy zagospodarowywaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (pkt 2). Interpretacja zaprezentowana przez organ, a dotycząca § 15 ust. 4 i ust. 6 in fine, w sposób bezpodstawny prowadziłaby do ograniczenia praw chronionych tym przepisem. Oparcie przez organy argumentacji na niedochowaniu warunku uprzedniego przeprowadzenia scalenia (§ 15 ust. 4) i nieprzedstawienia projektu podziału dla całej jednostki sektorowej D12 MN (§ 15 ust. 6 in fine) spowodowało, że lakonicznie potraktowano spełnienie pozostałych warunków wymaganych w § 15 ust. 2, 3 i 5 oraz zupełnie nie odniesiono projektu podziału do innych wymagań zawartych w treści i rysunku planu. Co prawda wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że z działki nr [...] wydzielono fragment pod projektowane ulice 067 KD i 086 KD (zachowano zatem linie rozgraniczające ściśle określone wytyczające układ komunikacyjny), natomiast nie oceniono spełnienia pozostałych warunków wynikających z § 15 ust. 5 planu (w szczególności co do powierzchni działek, czy minimalnej ich szerokości). Także nie oceniono, czy w wyniku podziału zostaną spełnione warunki szczegółowe zabudowy i zagospodarowania wynikające z Rozdziału III Podrozdziału III – 5 dla obszaru D12 MN (np. czy będzie możliwość zachowania w nowych działkach ustalonych w planie nieprzekraczalnych linii zabudowy). Rozważania w powyżej wskazanym zakresie, odnoszące się do wszystkich rozwiązań planu dotyczących obszaru D12 MN obejmującego działkę nr [...], powinny się znaleźć w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć. Przykładowo powołując argument o braku zgodności projektu podziału z przewidywanym w planie zagospodarowaniem działek w jednostce D12 MN (zwłaszcza działki nr [...]) w ogóle nie rozważono wpływu na możliwość zabudowy występujących na tym terenie i zaznaczonych w planie linii elektroenergetycznych (z rysunku planu wynika, że biegną one m.in. przez działki nr [...]). Treść § 7 planu ustala konieczność zachowania odpowiednich stref technicznych wokół linii, co z pewnością ma wpływ na ocenę możliwości zagospodarowania działek w jednostce D12 MN zarówno w wersji podziału zaproponowanej przez skarżącego, jak i postulowanej w planie. Powyższe świadczy o zasadności zarzutu skargi dotyczącego braku wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a więc o naruszeniu art. 7, 8 i 80 Kpa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu (zgodnie z art. 153 p.p.s.a.), w szczególności uwzględni dokonaną wykładnię przepisów planu miejscowego i przeprowadzi ocenę zgodności podziału wymaganą przez art. 93 u.g.n. wszechstronnie, zgodnie z zaleceniami sądu. Mając powyższe na uwadze uchylono niezgodne z prawem rozstrzygnięcia organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W punkcie 2. wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania zasądzono na podstawie art. 200 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).-