II SA/Bk 538/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skarg D. Sp. j. M. i A. D. w S. oraz A. D. i M. D. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego oddala skargi Zaskarżoną decyzją P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB w B., organ odwoławczy) z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: PINB w S., organ I instancji) z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], udzielającą O. W. pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego o wym. 7,15 x 6,50 m; pow. zabudowy 45,65 m2; pow. użytkowej 37,96 m2; kubaturze 140,17 m3; na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...], PINB w S. zobowiązał O. W. do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wym. 7,15 x 6,50 m na działce nr [...] położonej w S.. Budynek tylną ścianą usytuowany jest po granicy z działką [...], a boczną ścianą przylega do budynków zlokalizowanych na działce nr [...]. Po rozpoznaniu odwołania D. Sp. j. w S. z dnia [...] października 2012 r., PWINB w B. ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Od powyższej decyzji D. Sp. j. w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. II SA/Bk 126/13 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), WSA w Białymstoku oddalił skargę. Złożona od tego wyroku przez D. Sp. j. w S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem z dnia 2 października 2015 r., sygn. II OSK 260/14. W oparciu o wniosek O. W., PINB w S. pismem z dnia [...] lutego 2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia O. W. na użytkowanie przedmiotowego budynku. Po kontrolach przeprowadzonych w dniu [...] lutego 2016 r. i [...] maja 2016 r. organ ustalił, że stan techniczny budynku nie zmienił się od ostatniej kontroli, tj. od dnia [...] stycznia 2011 r. Budynek jest bowiem w dobrym stanie technicznym, nadaje się do użytkowania, a jego użytkowanie nie naruszy względów bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska i innych względów interesu społecznego. Decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], PINB w S. udzielił O. W. pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku gospodarczego o wym. 7,15 x 6,50 m; pow. zabudowy 45,65 m2; pow. użytkowej 37,96 m2; kubaturze 140,17 m3; na działce nr geod. [...] przy ul. [...] w S.. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła D. Sp. j. w S., zarzucając legalizacji przedmiotowego budynku naruszenie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. z 2006 r. w przedmiocie dopuszczalnej intensywności zabudowy oraz możliwości budowy budynków w odległości od granicy działki oraz naruszenie warunków technicznych dotyczących odległości budynków od granic działki oraz budynków na działkach sąsiednich. Odwołująca się spółka zauważyła, że łączna powierzchnia zabudowy budynków mieszkalnych położonych na przedmiotowej działce wynosi 196,99 m2, podczas gdy plan miejscowy dopuszcza jedynie 30% powierzchni działki, czyli 157,80 m2. Spółka zaznaczyła, że PINB w S. oraz autor ekspertyzy nie dokonali pomiarów powierzchni zabudowy budynków położonych na tej działce. Odwołująca się wskazała, że mimo dopuszczalności sytuowania budynków gospodarczych po granicach działki, to jeden z budynków przekracza w rzeczywistości o ok. 1 m linię graniczną z działką nr [...]. Zarówno przekroczenie powierzchni zabudowy na tej działce, jak i bliska odległość budynków na niej usytuowanych od budynków na działkach sąsiednich, przy braku muru oddzielenia pożarowego od działki [...] oraz [...] powoduje dodatkowe zagrożenie pożarowe. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], PWINB w B. utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy powołał się na przepisy art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 – Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 Nr 38, poz. 229 z późn. zm., dalej: u.p.b. z 1974), właściwe dla wydania decyzji pierwszoinstancyjnej. W myśl tego przepisu, podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Wobec tego, decyzja organu I instancji została wydana prawidłowo, a pozwolenie na użytkowanie jest jednym z końcowych etapów legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego. PWINB w B. za nieuzasadniony uznał zarzut naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, powołując się w tej kwestii na ww. wyroki WSA w Białymstoku i NSA. Za niezasadny zdaniem organu odwoławczego należy uznać zarzut naruszenia warunków technicznych dot. odległości budynku od granic działki, jak i od budynków na działkach sąsiednich, ponieważ przedmiotowy murowany budynek z materiałów niepalnych, bez okien, nie narusza przepisów Rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Racji nie przyznano również zarzutowi, jakoby samowola naruszała zapisy obowiązującego dla niej planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. z 2006 r., szczególnie § 7 ust. 3 pkt 7, który dotyczy nowej zabudowy, a przedmiotowy budynek w chwili zatwierdzenia planu istniał co najmniej od 30 lat. Zarzuty odwołującej się dotyczące naruszenia praw właścicieli działek [...] i [...] uznano za niezrozumiały, gdyż odwołująca nie posiada praw do tych działek. Organ odwoławczy podkreślił, że składane przez spółkę wnioski o pomiary budynków na działce nr [...] są niezasadne, gdyż na tym etapie legalizacyjnym następuje w oparciu o wcześniej przeprowadzone postępowanie dowodowe, które było już także przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Końcowo organ zaznaczył, że jest związany przepisami ustawy, co nakłada na niego obowiązek wydania rozstrzygnięcia przyznającego uprawnienie w przypadku zaistnienia przesłanek pozytywnych. Sporne rozgraniczenia geodezyjne i aktualizacja granic nieruchomości podlegają zaś przepisom prawa cywilnego, a nie budowlanego. Na powyższą decyzję do tut. Sądu wpłynęły skargi D. Sp. j. w S. oraz A. D. i M. D. (razem zwani dalej Skarżącymi). Wykazując swój interes prawny, A. i M. D. wskazali, że są współwłaścicielami nieruchomości gruntowej – działki o nr [...], położonej w bezpośrednim sąsiedztwie działki nr [...] należącej do O. W. Z tą nieruchomością graniczy też działka nr [...] należąca do D. Sp. J., której są wspólnikami. Zaznaczyli, że ze względu na to sąsiedztwo, spółka D. została zawiadomiona o wszczętym postępowaniu, natomiast państwo D., w analogicznej sytuacji, zawiadomień nie otrzymali. Sąsiedztwo to uzasadnia ich oczywisty interes prawny, toteż w trosce o niego złożyli wniosek w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, które toczyło się bez ich udziału. W obu skargach przywołano te same zarzuty, jak też dokonano ich identycznego uzasadnienia. Zaskarżonej w całości decyzji zarzucono: - naruszenie art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016, poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.), przez dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego, a w szczególności nieuzasadnione przyjęcie, że budynek spełnia wszelkie wymagania techniczno-budowlane i pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; - naruszenie art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do organów publicznych. Zdaniem Skarżących, ani PWINB w B., ani PINB w S. nie poświęciły należytej uwagi kwestii powierzchni zabudowy działki, na której stwierdzono samowolę budowlaną, a szczególnie zagadnieniu, czy nie wpływa ona na przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy. PWINB w B. ograniczył się bowiem jedynie do wskazania, że przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powołany przez odwołującą się (§ 7 ust. 3 pkt 7, wskazujący, że powierzchnia zabudowana działki nie powinna przekraczać 30% powierzchni działki) nie ma zastosowania. Według Skarżących, powierzchnia zabudowy obu budynków wynosi 196,88 m2, co przekracza dopuszczalne 30%, tj. 157,80 m2. Skarżący zarzucili, że zarówno PINB w S., jak i autor ekspertyzy, a także PWINB w B., nie dokonali pomiarów powierzchni zabudowy budynków zlokalizowanych na działce nr [...], mimo że spółka D. wystąpiła z wnioskiem o dokonanie tego. Z tego powodu, wydający decyzję organ nie posiadał wiarygodnych danych do stwierdzenia zgodności przedmiotowej samowoli budowlanej z wymogami planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. W opinii Skarżących, odległość przedmiotowego budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie jest zgodna z obowiązującymi przepisami, a to dlatego, że mimo przedstawienia na mapie przedmiotowego budynku jako postawionego po granicy z działką nr [...], w rzeczywistości przekracza on tę granicę o ok. 1 m. Ich zdaniem, przebieg granicy na mapie został celowo sfałszowany. Ponadto, Skarżący twierdzą, że gęsta zabudowa, przekroczenie dopuszczalnej powierzchni zabudowy na działce [...] oraz bliska odległość położonego na niej budynku od budynków na działkach sąsiednich oraz brak ściany oddzielenia pożarowego w przedmiotowej sprawie powodują ogromne zagrożenie pożarowe. Na potwierdzenie zagrożenia Skarżący wskazali na dostępne w Internecie materiały wideo z pożaru jednego z drewnianych budynków usytuowanych na działce nr [...]. Skarżący stanęli na stanowisku, że zaskarżoną decyzją PWINB w B. udziela odstępstwa od obowiązujących warunków technicznych, co nie jest możliwe w postępowaniu zmierzającym do usunięcia skutków samowoli budowlanej. Działanie organów narusza zasadę prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie obywateli do organu. Mając powyższe na uwadze, Skarżący wnieśli o: - uchylenie w całości – jako wydanej z naruszeniem prawa – decyzji PWINB w B. z dnia [...] maja 2016 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w S. z dnia [...] marca 2016 r., - zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę PWINB w B. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Organ odwoławczy zaznaczył, że etap analizowania zgodności przedmiotowego budynku gospodarczego z prawem miejscowym został zakończony ostateczną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję PNIB w S. z dnia [...] września 2012 r., nr [...], zobowiązującą O. W. do uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Skarga wywiedziona na tę decyzję przez spółkę D. została oddalona przez WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 21 sierpnia 2013 r., podobnie jak została oddalona przez NSA skarga kasacyjna od tego wyroku. Organ nie zgodził się z zarzutem, jakoby budynek gospodarczy nie spełniał przepisów techniczno-budowlanych rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż w sprawie niniejszej zastosowanie miały przepisy u.p.b. z 1974 r. oraz rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych. Organy nadzoru przeprowadziły taką analizę i budynek przepisów tych nie narusza, co zostało zawarte w ostatecznej decyzji z [...] listopada 2012 r., kontrolowanej przez WSA i NSA. Także w ww. decyzji zawarte były konkluzje po przeprowadzonym badaniu lokalizacji budynku, jak i odnośnie naruszenia przez budynek praw właścicieli działki nr [...]. Odnośnie zarzutu, że w ramach prowadzonego postępowania powinno być nakazane wykonanie ekspertyzy rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń pożarowych jest niezasadny, gdyż nie było podstaw do jej nakazania. Budynek nie stwarza zagrożenia, została zbadana zgodność budynku z przepisami prawa budowlanego i prawa miejscowego. Postępowanie było prowadzone przez organ zgodnie z przepisami prawa, a odczucie, że skarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa ze względu jedynie na indywidualne zamierzenia i interesy Skarżących nie może wpłynąć na rozstrzygnięcie podjęte przez organ. Podczas rozprawy w dniu 8 listopada 2016 r. skarżący A. D. oraz pełnomocnik organu poinformowali, że [...] lipca 2016 r. zostało wydane przez PWINB w B. postanowienie nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] maja 2016 r., gdyż wnioskujący o wznowienie A. i M. D. nie brali udziału w żadnym stadium postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], PWINB w B., w wyniku wznowienia postępowania, stwierdził, że ostateczna decyzja PWINB w B. z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa w postaci niezapewnienia stronom M. D. i A. D. udziału w postępowaniu w niniejszej sprawie. Jednocześnie PWINB w B. stwierdził, że decyzja ta nie może zostać uchylona, gdyż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie przywołanej decyzji ostatecznej. Pismem z dnia [...] listopada 2016 r. M. D. wniosła odwołanie od tej decyzji, jednak nastąpiło to z uchybieniem terminu. Pismem z dnia [...] września 2016 r. A. D. wniósł odwołanie od decyzji PWINB z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]. Po rozpatrzeniu odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zawiesił postępowanie w sprawie. Wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniał stan faktyczny polegający na tym, że pomimo złożenia skarg do WSA w Białymstoku za pośrednictwem organu w dniach 13 lipca 2016 r. (skarga spółki D.) i [...] lipca 2016 r. (skarga M. i A. D.), PWINB w B. wydał w dniu [...] lipca 2016 r. postanowienie o wznowieniu postępowania na wniosek z dnia [...] lipca 2016 r. A. i M. D. (data wpływu wniosku do organu – [...] lipca 2016 r.). Za datę wszczęcia postępowania wznowieniowego należy więc uznać datę wpływu wniosku do organu, co sugerowałoby o pierwszeństwie wpływu skarg do Sądu w dniach [...] lipca 2016 r. Zdaniem Sądu, błąd organu nie był istotny, biorąc pod uwagę zbieżne daty wpływu skarg do Sądu i wniosku o wznowienie postępowania zakończonego tą samą decyzją ostateczną. W tej sytuacji organy nadzoru budowlanego winny w pierwszej kolejności dokonać ostatecznego rozstrzygnięcia postępowania wznowieniowego co do istoty, którego wynik może mieć wpływ na postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...], PWINB w B. stwierdził, że decyzja ostateczna z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], została wydana z naruszeniem prawa w postaci niezapewnienia stronom: M. D. i A. D. czynnego udziału w niniejszej sprawie, jednocześnie nie uchylając ww. decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie przywołanej decyzji dotychczasowej. Po rozpoznaniu odwołania A. D. od powyższej decyzji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2017 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Postanowieniem z dnia 15 maja 2018 r. WSA w Białymstoku podjął zawieszone postępowanie sądowe w sprawie. W tym stanie faktycznym sprawa zawisła przed tut. Sądem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga oraz wywiedzione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. 2017 r. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja w całości odpowiada prawu. Została ona wydana w wyniku prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. postepowania legalizacyjnego, na podstawie przepisów u.p.b. z 1974 r. Ustawę tą stosuje się w niniejszej sprawie w związku z samowolnym wybudowaniem przedmiotowego obiektu budowlanego przed 1995 r., zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. 2017, poz. 1332 ze zm.). Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że postępowanie legalizacyjne przedmiotowego budynku prowadzono w niniejszej sprawie zasadnie oraz poprawnie. Sąd zauważa, na co zwracały też uwagę organy, że zgodnie z art. 42 ust. 3 u.p.b. z 1974 r. podstawą do wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jest stwierdzenie zdatności do użytku wykonanego obiektu. Wobec tego, jest to właściwie jedyna przesłanka, jaka powinna być badana na etapie wydawania decyzji w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku, a w dalszej kolejności – na etapie kontroli sądowoadministracyjnej. Skarżący zarzucają organom przede wszystkim dokonanie niewłaściwej oceny materiału dowodowego, tj. m.in.: stwierdzenia, że przedmiotowy budynek spełnia wszelkie wymagania techniczno-budowlane i pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; niedokonanie zbadania powierzchni zabudowy wszystkich budynków zlokalizowanych na działce nr [...]; nieprzeprowadzenie dowodów zgodnie z wnioskami strony skarżącej, etc. Należy podkreślić, że przepis art. 42 u.p.b. z 1974 r. ustanawia wyłączne przesłanki udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku wybudowanego w warunkach samowoli przed dniem 1 stycznia 1995 r. Zdatność do użytku wykonanego obiektu budowlanego stwierdza właściwy organ na podstawie zgromadzonej w aktach dokumentacji technicznej dotyczącej przedmiotowego obiektu. Co więcej, z przepisu tego nie wynika, aby na tym etapie postępowania na organach nadzoru budowlanego ciążył obowiązek ustalania jakichkolwiek innych okoliczności sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. II OSK 1988/06). Właściwie do każdej z zarzucanych kwestii i pojawiających się u Skarżących wątpliwości organ odniósł się w ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2012 r., nr [...], kończącą wcześniejszy etap legalizacji i zobowiązującą O. W.k do uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy prawomocnym wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. II SA/Bk 126/13, w którego uzasadnieniu, rozpoznający wówczas sprawę skład orzekający, odniósł się do prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego, nie dostrzegając w postępowaniu administracyjnym uchybień natury materialnej bądź formalnej. Sąd nie znalazł ówcześnie podstaw do wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji, jak również, rozpoznający skargę kasacyjną od tego wyroku, NSA nie znalazł powodu, aby ten wyrok uchylić. Zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W wyroku o sygn. II SA/Bk 126/13, WSA w Białymstoku, po zanegowaniu słuszności zarzutów strony skarżącej, przyznał rację organowi nadzoru i stwierdził, że: "skoro sporny budynek gospodarczy spełniał wymogi do legalizacji, to organy słusznie rozważyły spełnienie przesłanek z art. 37 starego prawa budowlanego, wydając prawidłową decyzję, zobowiązującą inwestorkę [O. W.] do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego według art. 42 ust. 2 wspomnianej ustawy". Te i inne wskazania zawarte w tym wyroku należy uznać za wiążące, tym bardziej, że decyzja zobowiązująca do uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku poprzedza wydanie decyzji o udzieleniu tego pozwolenia, co ma miejsce również w niniejszej sprawie. Skoro decyzja ostateczna nakazująca inwestorowi uzyskanie pozwolenia została uznana przez sądy administracyjne obu instancji za prawidłową formalnie i materialnie, to zawarte w niej ustalenia są wiążące i niepodważalne, a w toku wydawania decyzji o udzieleniu pozwolenia nie podlegają nawet badaniu. Sąd nie znalazł usprawiedliwienia dla zarzutu prowadzenia postępowania administracyjnego przez organy z pogwałceniem art. 8 k.p.a., czyli zasady pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej. Po analizie treści uzasadnienia można dojść do wniosku, iż naruszenia tej zasady Skarżący upatrują m.in. w nieprawidłowym, ich zdaniem, gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego, nieprzychylaniu się do wniosków dowodowych Skarżących, braku odniesienia się przez organy do podnoszonych przez Skarżących kwestii, braku uzasadnienia swojego działań, etc. Takie zarzuty należy uznać za nieuzasadnione. Działania organów w toku postępowania administracyjnego były w zgodzie z obowiązującymi zasadami postępowania administracyjnego, takimi jak zasada praworządności, prawdy obiektywnej, uwzględniania z urzędu słusznego interesu społecznego i interesu strony. Sąd nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, organ na każdym etapie postępowania zawierał w swoich rozstrzygnięciach stosowne pouczenia, odnosił się rzeczowo do wszystkich twierdzeń Skarżących, precyzyjnie wyjaśniając swoje stanowisko. Trzeba podkreślić, że nie można uznać, że doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej jedynie przez to, iż organ wydał rozstrzygnięcie niezgodne z indywidualnymi interesami Skarżących. Mając na uwadze powyższe, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł o oddaleniu skargi.