II SA/Bk 54/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie NSA Stanisław Prutis, Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. sprawy ze skargi J. i M. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu rozbiórki budynku o d d a l a s k a r g ę. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Ł. decyzją z dnia [...] października 2003 r., Nr [...] - odmówił Państwu M. i J. G. odroczenia terminu rozbiórki wybudowanego samowolnie budynku garażowo-magazynowego na działce Nr [...] przy ul. N. [...] w Ł. z uwagi na nie istnienie przesłanek z art. 39 ustawy - Prawo budowlane z 24 października 1974 r. Na skutek odwołania Państwa M. i J. G. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...]grudnia 2003 r., Nr [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż jest ona zgodna z prawem, bowiem działania skarżących zmierzają jedynie do wydłużenia okresu dokonania rozbiórki i nie spełniają kryteriów przesłanek wymaganych do odroczenia tejże rozbiórki. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiedli Państwo M. i J. G., zarzucając okoliczność nie zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie przed Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. Ponadto skarżący podnosili niewłaściwe zinterpretowanie planu zagospodarowania przestrzennego przez organy co doprowadziło do wydania decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu oraz fakt wykorzystania tegoż obiektu do działalności rolniczej. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, potrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowi art. 39 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, który mówił, że jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki, właściwy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. W konkretnej sprawie żadne z wyżej wymienionych przesłanek nie występuje, bowiem zarzut niewłaściwego odczytania zapisu planu zagospodarowania przestrzennego przez organy powinien być zgłoszony w trakcie postępowania w przedmiocie rozbiórki. Podnoszony w sprawie niniejszej - nie może być przedmiotem rozważań merytorycznych, bowiem decyzja o rozbiórce jest ostateczna. Również fakt wykorzystywania aktualnie spornej budowli do prowadzenia gospodarstwa rolnego także nie ma znaczenia w sprawie, ponieważ ewidentnie strony zmieniły sposób użytkowania obiektu dla próby uzyskania zalegalizowania samowoli budowlanej. Strony nie wykazały żadnych względów społecznych czy gospodarczych, które uzasadniałyby odroczenie rozbiórki dokonanej przez nich samowoli. Straty materialne nie są przesłanką warunkującą zastosowanie art. 39 - Prawa budowlanego z 1974 r. Wszyscy, którzy popełniają samowolę budowlaną muszą się liczyć z faktem strat materialnych, jaką ta samowola wywołuje. Należy podkreślić, że skarżący wszczęli szereg spraw z różnych tytułów prawnych łącznie z trybem szczególnym. Niemniej Sąd podzielił stanowisko organu, iż w sprawie niniejszej nie ma podstaw do zawieszenia postępowania, bowiem sprawa o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie rozbiórki nie rzutuje na rozstrzygnięcie w zakresie odroczenia tejże rozbiórki. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z 2002 r.).-