II SA/Bk 540/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Sędziowie sędzia NSA Jerzy Bujko,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji organu I instancji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę Na skutek wniosku z dnia [...] marca 2004 r., uzupełnionego w dniu [...] kwietnia 2004 roku T.O., po jego rozpoznaniu decyzją [...] z dnia [...] maja 2004 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza N. nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 roku o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w N., dla inwestycji obejmującej budowę urządzenia do tankowania pojazdów gazem propan-butan. Pan A. K. wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kwestia legalności decyzji Burmistrza N., znak: [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. stała się przedmiotem powtórnego badania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. W wyniku tej kontroli, zaskarżoną decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. skorygowane zostało, w zakresie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie dotyczące legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr [...] położonej w N., dla inwestycji obejmującej budowę urządzenia do tankowania pojazdów gazem propan-butan. Uzasadniając ostateczną decyzję z [...] czerwca 2004 r. Kolegium wskazało na okoliczności faktyczne i prawne, które przesądzają o legitymacji procesowej p. T. O., a tym samym o możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu właśnie z wniosku Pana T. O.. Kolegium wskazało kwalifikowane wady decyzji B. N., znak: [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. wykazując rażące naruszenie przepisów art. 42 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), co wyczerpuje przesłankę nieważności decyzji Burmistrza N., przewidzianą przepisami art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku za pośrednictwem organu na decyzję [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. skarżący kwestionuje legitymację procesową pana T. O.. Jako argument mający potwierdzać brak tej legitymacji wskazuje skarżący fakt, że Pan T. O. nie był uznany za stronę w postępowaniu dotyczącym podziału nieruchomości, której dotyczy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na poparcie swych zarzutów skarżący przytacza tezy sześciu wyroków i dwóch uchwał NSA. Wskazuje także, że stacja paliw firmy "B." nie jest technologicznie powiązana z punktem tankowania gazem skarżącego i z tego względu przedsięwzięcia te nie powinny być oceniane łącznie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosząc o jej oddalenie, podtrzymano argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Ewidentnym jest w sprawie, iż decyzja Burmistrza N. z dnia [...]12.2003 roku wydana została na podstawie art. 60 ust. 1 i 86 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003 roku z późn. zm.), a więc na podstawie niewłaściwych przepisów. Skoro art. 85 § 1 cytowanej wyżej ustawy stanowi, iż do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie tejże ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe – a wniosek został wywiedziony przez skarżącego do Burmistrza N. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie urządzenia do tankowania pojazdów samochodowych gazem propan-butan – w dniu [...]02.2003 roku – to wskazanie ustawy z dnia 27.03.2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z 2003 roku z póżn. zm.) – stanowi rażące naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności w myśl art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Właściwą bowiem podstawą prawną – powinna być ustawa z dnia 07.07.1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 15, poz. 139 z 1999 roku z póżn. zm.). W świetle zebranego materiału dowodowego zasadnym jest także stanowisko organu odwoławczego w przedmiocie uznania za naruszenie art. 42 ust. 1 pkt 1, pkt 3, pkt 4, pkt 5 i 6 cytowanej wyżej ustawy z dnia 07.07.1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie do zaakceptowania są stwierdzenia strony skarżącej, że przedmiotowa inwestycja stanowi samodzielne przedsięwzięcie skoro we wniosku z dnia [...]02.2003 roku wszystkie niezbędne media (np. elektryczność, woda, odprowadzenie ścieków) mają być zrealizowane na działce sąsiedniej nr geod. [...] – nie zaś na działce [...]. Powyższe zamierzenie inwestycyjne spełnia zdaniem Sądu kryteria zawarte w art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 27.04.2001 roku – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z 2001 roku z póżn. zm.), a więc kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, jeżeli nawet realizowane jest przez kilka podmiotów. W świetle powyższego decyzja organu I instancji winna zawierać linie rozgraniczające teren rzeczywistej inwestycji, a nie jej część oraz zakreślać wymagania dotyczące ochrony osób trzecich. W myśl wyżej wymienionych stwierdzeń nie ulega wątpliwości fakt spełnienia przesłanek z art. 28 kpa przez Pana T. O. - właściciela działki sąsiedniej przylegającej do nieruchomości o nr geod. [...]. Należy także dodać, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej umowa dzierżawy z dnia [...]07.2004 roku świadczy o powiązaniu inwestycji zlokalizowanych na działkach [...], zaś postanowienie Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia [...]02.2005 roku o odmowie wszczęcia dochodzenia nie ma wpływu na ocenę materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Mając całokształt powyższych okoliczności na względzie Sąd uznał zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku).