II SA/Bk 543/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.),, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 października 2007 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołania W. K., od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kwietnia 2007r. nr [...], w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania na rzecz Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego "[...]" w Ł. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, ciepłowniczym, energetycznym, telekomunikacyjnym i drenażu na działkach nr [...] przy ul. R. w Ł., zaskarżoną decyzję uchylił w części obejmującej określenie lokalizacji zamierzenia budowlanego na działkach nr ewid. gruntów [...] i w tym zakresie orzekł iż zamierzenie lokalizowane jest na działkach nr ewid. gruntów [...] przy ul. R. w Ł., w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Wnioskiem z dnia [...] marca 2007r. Spółdzielnia Budownictwa Mieszkaniowego "[...]" w Ł. wystąpiła do Prezydenta Miasta Ł. o pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażami i infrastrukturą techniczną oraz ulicą osiedlową, zlokalizowanego przy ul. R. w Ł. W dniu [...] kwietnia 2007r. W. K. złożył w Urzędzie Miejskim w Ł. pismo, w którym sprzeciwił się udzieleniu pozwolenia dla zamierzenia SBM "[...]". Zarzucił, że projektowany budynek został zlokalizowany zbyt blisko działki skarżącego, bez uwzględnienia enklawy starych świerków, bez scalenia i podziału gruntów, niezgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odpowiadając na to zastrzeżenie pismem z dnia [...] kwietnia 2007 r. organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zamierzenie inwestora objęte wnioskiem spełnia wymogi prawa, zaś podniesione zarzuty są przedwczesne i dotyczą dalszych zamierzeń planu. Po tak przeprowadzonym postępowaniu, decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r., Prezydenta Miast Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił, na rzecz Spółdzielni Budownictwa Mieszkaniowego "[...]" w Ł., pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Z decyzją Prezydenta Miasta Ł. nie zgodził się W. K. Zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz ciągów komunikacyjnych. Nadto podniósł, że inwestor nie jest właścicielem gruntu na zachód od projektowanego budynku, a budynek został zlokalizowany w miejscu istniejącej enklawy świerków. Końcowo stwierdził, że w pierwszej kolejności należało dokonać scalenia i podziału gruntów. Organ odwoławczy zważył co następuje: W sprawie niniejszej zostały spełnione wszystkie wymogi określone w dyspozycji art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, póz. 1118). Organ podniósł, że projekt budowlany nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. w części dotyczącej terenów położonych w narożniku ulic: Sz. Z. i K. A. - obszar P 5a, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] października 2002 roku, znak: nr [...] a także przepisy techniczno – budowlane. W ocenie organu nie budzi też wątpliwości kompletność projektu oraz uprawnienia i przynależność autora projektu do izby samorządu zawodowego. Inwestor, występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę, wykazał we właściwej formie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie niezbędnym do realizacji całości zamierzenia. W świetle powyższych ustaleń, organ uznał, że brak było podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do dyspozycji art. 35 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 art. 35 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niezależnie jednak od opisanych wyżej okoliczności, organ odwoławczy w toku kontroli instancyjnej dopatrzył się, iż w zaskarżonej decyzji mylnie określono działki, na których zlokalizowano zamierzenie inwestora. Z tego względu decyzja organu pierwszej instancji podlegała reformacji w niezbędnym zakresie. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. zaskarżył W. K. i zarzucił, że reformacja rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta Ł. polegająca na zmianie numeracji działek nie mogła być dokonana przez organ odwoławczy. Zarzucił również, że decyzja organu pierwszej instancji narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie lokalizacji sieci kanalizacyjnej oraz obsługi komunikacyjnej. Nadto skarżący podniósł, że decyzja powinna być uchylona, gdyż nie nakłada na inwestora obowiązku ochrony 60- letnich świerków. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, generalnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje: Sąd administracyjny został wyposażony w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych -Dz. U. nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270). W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zarzuty i argumenty skargi nie podważają jej legalności, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany jest sprawdzić czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1 pkt 1-4 oraz w art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (DZ.U. nr 156, poz. 1118). Jeżeli inwestor spełnia wszystkie wymogi określone w/w przepisach, organ administracji architektoniczno – budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 35 ust. 1 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z: - ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, - wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska; - z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 3) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ( dotyczącym przynależności do izby samorządu zawodowego). Stosowanie zaś do dyspozycji art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W przedmiotowej sprawie inwestor spełnił wszystkie wymogi określone przedmiotowymi przepisami a mianowicie projekt budowlany: - jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. w części dotyczącej terenów położonych w narożniku ulic: Sz. Z. i K. A. – obszar P 5a, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] października 2002r., nr [...], - nie narusza przepisów w tym przepisów techniczno – budowlanych, - jest kompletny - został sporządzony przez osobę posiadająca wymagane uprawnienia budowlane i przynależną do izby samorządu zawodowego, - inwestor występując z wnioskiem o pozwolenie na budowę, wykazał we właściwej formie prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie niezbędnym do realizacji całości zamierzenia. Wobec powyższego, w sprawie niniejszej, organy administracji architektoniczno – budowlanej nie mogły odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Legalności decyzji o pozwoleniu na budowę nie podważają zarzuty podniesione w skardze z uwagi na swoją bezzasadność. W szczególności nie jest trafny zarzut odnoszący się do rozwiązań kanalizacji sanitarnej i deszczowej oraz ciągów komunikacyjnych. Fakt, że plan przewiduje cały szereg rozwiązań, wskazując docelowy rozrząd terenu, nie oznacza, że całość tych rozwiązań musi być zrealizowana równocześnie. Rozwiązania przyjęte przez inwestora w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji nie naruszają planu i w swej istocie stanowią środek realizacji planu przybliżający uzyskanie ustalonych w tym planie celów. Odnośnie obowiązku uprzedniego dokonania scalenia i podziału gruntów podnieść należy, że plan miejscowy nie nakładał takiego obowiązku. Podnoszony fakt, iż inwestor nie dysponuje terenem na zachód od miejsca lokalizacji budynku nie ma znaczenia, gdyż obowiązek wykazania prawa do nieruchomości odnoszony jest wyłącznie do terenu, na którym lokalizowana jest inwestycja, położona w granicach zatwierdzonego planu zagospodarowania terenu. Nie jest również trafny zarzut zlekceważenia przez organy administracji architektoniczno – budowlanej zasad ochrony drzewostanu. Mocą stosunku administracyjnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor nie zyskuje uprawnienia do wycinki drzew. Dopiero bezpośredni zamiar takiej wycinki wiąże się z koniecznością uzyskania stosownego zezwolenia. Nadmienić przy tym należy, że przedmiotowy drzewostan istniał w czasie prac nad planem miejscowym. Skoro ustalenia planu nie wyłączyły tego drzewostanu spod zabudowy to aktualnie brak jest podstaw do kwestionowania lokalizacji zabudowy w tym rejonie, tym bardziej, że inwestor przewiduje lokalizację inwestycji w sposób ograniczający do niezbędnego minimum przyszłą wycinkę drzew. Końcowo podnieść należy, że korekta organu odwoławczego w przedmiocie numeracji działek nie spowodowała zmiany lokalizacji inwestycji, dlatego też zarzut niedopuszczalności dokonania takiej korekty również nie został uwzględniony. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr. 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi. -