II SA/Bk 545/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję Wojewody Po. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości odszkodowania za nieruchomość przejętą pod drogę publiczną oddala skargę I. S. wniosła skargę na decyzję z dnia [...].06.2017 r. Wojewody P. utrzymującą w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...].03.2017 r. ustalającą odszkodowanie za przejętą z mocy prawa pod drogę publiczną nieruchomość o pow. 0,1363 ha o nr geod. [...] położoną w miejscowości S. Stan faktyczny przedstawiał się następująco: Burmistrz S. decyzją z dnia [...].12.2015 r. zatwierdził projekt podziału (na wniosek I. S.) działki o nr geod. [...] pow. 0,2283 ha położonej w m. S. W wyniku podziału została wydzielona działka o nr geod. [...] pow. 0,1363 ha przeznaczona pod drogę publiczną, która przeszła z mocy prawa na własność Gminy S., zgodnie z art. 98 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej: u.g.n. Podczas przeprowadzonych rokowań między Burmistrzem S. a I. S., Burmistrz zaproponował właścicielce odszkodowanie w kwocie 10.250,00 zł za w/w nieruchomość (7,52 zł za 1 m2). I. S. nie wyraziła zgody na proponowaną kwotę odszkodowania i wystąpiła do Starosty S. o decyzyjne ustalenie wysokości odszkodowania. Decyzja z dnia [...].09.2016 r. Starosta S. ustalił na rzecz I. S. odszkodowanie w kwocie 27.083,00 zł za działkę o nr [...] i o pow. 0,1363 ha (tj. po 19,87 zł za 1 m2). Wskutek odwołania zainteresowanej, Wojewoda P. decyzją z dnia [...].10.2016 r. uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Staroście S. Główną przyczyną uchylenia decyzji był brak w uzasadnieniu decyzji organu I instancji oceny operatu szacunkowego, jako głównego dowodu w sprawie. Operat został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego B. R. Starosta S., przy ponownym prowadzeniu postępowania powziął wątpliwość co do przydatności operatu szacunkowego B. R. (sporządzonego [...].07.2016 r.). Zlecono sporządzenie wyceny nieruchomości rzeczoznawcy majątkowemu P. G. W operacie szacunkowym z lutego 2017 r. działka o nr [...] została wyceniona na kwotę 46.233,00 zł (tj. po 33,92, zł za 1 m2). Kwota powyższa została ustalona przez Starostę S. na rzecz I. S. jako odszkodowanie za nieruchomość nr [...] decyzją z dnia [...].03.2017 r. Uważając, że ustalone odszkodowanie jest zbyt niskie, była właścicielka odwołała się do Wojewody P., który decyzją z dnia [...].06.2017 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. Od decyzji Starosty S. odwołanie złożył również Burmistrz S. twierdząc, z kolei, że kwota odszkodowania – 46.233,00 zł jest zawyżona. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...].06.2017 r., Wojewoda P. przedstawiał swoje stanowisko, zbieżne z motywami organu I instancji, w odniesieniu do wyceny spornej działki dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego P. G. w operacie szacunkowym, sporządzonym w miesiącu lutym 2017 r. W ocenie organów, operat szacunkowy został wykonany prawidłowo i mógł posłużyć jako dowód w sprawie do ustalenia wysokości odszkodowania za działkę nr [...] przejętą pod drogę publiczną. Wojewoda stwierdził, że na wycenę działki miało wpływ wiele czynników, które brał pod uwagę rzeczoznawca majątkowy. Nieruchomość nr [...], jako część działki o nr [...] (przed podziałem) jest działką niezabudowaną, położoną w końcowym obszarze gruntów m. S. Posiada kształt trójkąta, który od strony południowej graniczy z pasem drogi krajowej B. (ulica [...]), od strony północno-wschodniej z terenami PKP, tj. linią kolejową w kierunku D. a z trzeciej strony przylega do terenów niezabudowanych użytkowanych rolniczo. Nieruchomość o nr [...], w dacie podziału nieruchomości nr [...] a także w dacie sporządzenia operatu przez rzeczoznawcę p. G[...] (II 2017 r.), znajdowała się na obszarze oznaczonym symbolem 1 KD (teren dróg publicznych klasy technicznej L) w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta S. i części Gminy S., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...].03.2006 r. Rzeczoznawca majątkowy, wyceniając grunt, zastosował podejście porównawcze, metodą korygowania ceny średniej. Zastosowanie tej metody było, zdaniem biegłego, uzasadnione tym, że wyselekcjonował transakcje podobne dotyczące nieruchomości, które są: położone w obszarze badanego rynku w tym m. S. oraz posiadały porównywalne cechy do działki wycenianej. Rzeczoznawca wskazał, że w okresie ostatnich 2 lat zostało zawartych kilka transakcji sprzedaży nieruchomości, tzw. drogowych. Wobec tego uznał, że dane z rynku miasta i gminy S. są niewystarczające do wyceny spornej działki, a więc poszerzył rynek lokalny do obszaru innych gmin powiatu s. oraz m. i b. Przyjął do analizy transakcje zawarte od dnia [...] stycznia 2014 r. Wszystkie przyjęte do porównania działki, pochodziły z notarialnych umów kupna-sprzedaży. Wśród kilkudziesięciu transakcji o charakterze drogowym wystąpiła rozpiętość cen w odniesieniu do 1 m2 powierzchni i wahała się od 2,00-5,00 zł/m2 do ponad 100 zł/m2. Rzeczoznawca wyłonił 17 transakcji spełniających kryteria podobieństwa do działki wycenianej z cenami zawierającymi się w przedziale 23,00-100,00 zł/m2. Dokonał odrzucenia transakcji o cenach skrajnych i ustalił wartość 1 m2 nieruchomości wycenianej na kwotę 33,92 zł. Rzeczoznawca wyjaśnił kryteria, które zastosował ustalając podobieństwo nieruchomości i wyjaśnił, dlaczego przyjął określone nieruchomości z bazy transakcji w odniesieniu do cech każdej z nich. Zdaniem organów obu instancji, operat szacunkowy P. G. spełniał wszelkie kryteria dla uznania go za prawidłowy i wiarygodny dowód w sprawie, odpowiadający zasadom dokonywania wyceny nieruchomości przeznaczonej pod inwestycję drogową, sformułowanych w przepisach: art. 98 ust. 3 w zw. z art. 130 ust. 1, art. 106 ust. 1, art. 134 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), zwanej: u.g.n. oraz w § 3 ust. 2, § 36 ust. 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), zwanego dalej: rozporządzeniem. Ustosunkowując się do odwołań I. S. jak też Burmistrza S., Wojewoda P. stwierdził, iż kwestionowanie, przez odwołujących, wyceny działki dokonanej w operacie szacunkowym, nie zostało poparte żadnymi dowodami ani też sensowną argumentacją. W świetle art. 157 ust. 1 u.g.n. ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego pozostaje w gestii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych. Polemizując z ustaleniami rzeczoznawcy, żadna ze stron odwołujących się, nie skorzystała ze zlecenia oceny prawidłowości operatu organizacji rzeczoznawców ani też nie przedstawiła wyceny innego biegłego na okoliczność wartości spornej nieruchomości. W skardze, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, I. S. podniosła podobne argumenty, jak w odwołaniu. Przede wszystkim skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z wyceny działki nr geod. [...], która została (jej zdaniem) zaniżona. Na okoliczność tego twierdzenia skarżąca podała, iż ceny transakcyjne nieruchomości drogowych w m. S. i okolicy w ostatnim okresie, wahały się w przedziale od 80,00 do 100,00 zł za m2. Wynika to z odszkodowań ustalonych i wypłaconych przez Gminę S. Skarżąca podała, że Gmina S. otrzymała za działkę nr [...] położoną w S., którą przeznaczono pod drogę wojewódzką, kwotę 85,00 zł/m2 (w 2014 r.). Z kolei Gmina S. płaciła za działki przejęte pod drogi publicznej odszkodowania w przedziale 79-100 za 1 m2 powierzchni. Skarżąca monitowała, by Sąd, rozpoznając sprawę, uwzględnił: – położenie działki nr [...] na terenie miasta S.; – możliwość określenia wartości tej działki przy uwzględnieniu cen transakcji nieruchomości drogowych, ustalone i wypłacone odszkodowania przez Gminę S.za nieruchomości przejęte pod drogi gminne; – wysokość odszkodowania ustaloną za działkę nr [...], za którą Gmina S. otrzymała kwotę 85,00 za 1 m2 w 2014 r.; – przeznaczenie spornej działki pod drogę publiczną w planie zagospodarowania przestrzennego; – położenie działki przy drodze krajowej, w odległości ok. 400,00 m od zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej; Skarżąca wyraziła brak zrozumienia dla działania organów administracji, które prowadząc postępowanie administracyjne ustalały trzy różne ceny za sporną działkę, tj. 7,00 zł/m2, 19,87 zł/m2, 33,92 zł/m2. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji I i II instancji oraz ustalenie, przez Sąd, odszkodowania po sporządzeniu opinii przez rzeczoznawcę majątkowego wpisanego na listę biegłych sądowych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że wbrew zarzutom skargi, rzeczoznawca majątkowy przyjął do wyceny spornej nieruchomości jako porównawcze właśnie ceny działek przeznaczonych pod drogi, mając na uwadze zasadę korzyści z art. 134 ust. 3 i 4 u.g.n. (działka skarżącej była użytkowana rolniczo). Wybierając do porównania 17 transakcji tzw. drogowych, których ceny wahały się od 23,00 zł/m2 do 100,00 zł/m2, rzeczoznawca przyjął cechy różniące działkę wycenianą z porównawczymi. Jednakże, w ocenie organu, sposób wartościowania cech nieruchomości, wybór metody i sposobu podejścia jej szacowania oparte zostały na kryteriach stanowiących wiadomości specjalne, o których mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Kwestionowanie przez stronę operatu sporządzonego przez specjalistę poprzez samo tylko stwierdzenie, że operat jest wadliwy – nie stanowi dla organu obowiązku sporządzania następnych ekspertyz, bowiem byłoby to sprzeczne z zasadą ekonomii procesowej. Skarżąca nie przedstawiła żadnego kont operatu ani nie skorzystała z opinii organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, w myśl z art. 157 ust. 4 u.g.n., która to organizacja, jako jedyna, mogłaby merytorycznie zakwestionować operat, będący zasadniczym dowodem w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (dalej: u.g.n.), oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (dalej: rozporządzenie). Na wstępie należy wskazać, że odszkodowanie za działki gruntu wydzielone przy podziale nieruchomości pod drogi publiczne ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości (art. 98 ust. 1-3 u.g.n.). Zgodnie z art. 98 ust. 3 u.g.n. za działki gruntu, o których mowa w ust. 1, przysługuje odszkodowanie w wysokości uzgodnionej między właścicielem lub użytkownikiem wieczystym a właściwym organem. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio. Jeżeli do takiego uzgodnienia nie dojdzie, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego odszkodowanie ustala się i wypłaca według zasad i trybu obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Oznacza to, że podstawę ustalenia odszkodowania stanowi wartość nieruchomości określona w operacie szacunkowym przez rzeczoznawcę majątkowego, czyli osobę, która nabyła uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami (vide: art. 130 ust. 2 w zw. z art. 7 i art. 240 ust. 2 u.g.n.). Operat szacunkowy sporządzony dla potrzeb postępowania odszkodowawczego jest jednym z dowodów w sprawie, koniecznych do przeprowadzenia, który podlega, jak każdy dowód, ocenie organu administracji stosownie do dyspozycji art. 77 k.p.a. Organ ocenia zupełność, logiczność i wiarygodność takiego dowodu (vide: m.in. wyroki WSA w Warszawie z dnia 12.12.2007r. sygn. I SA/Wa 1484/07, Lex nr 464055, NSA z dnia 26.01.2006r. sygn. II OSK 459/05, Lex nr 206473 i z dnia 4.10.2006r. sygn. I OSK 417/06, Lex nr 281387). Treść operatu szacunkowego winna odpowiadać przepisowi § 56 ust. 1 rozporządzenia. Ustawa o gospodarce nieruchomościami i wymienione wyżej rozporządzenie wykonawcze regulują w sposób szczegółowy zasady wyceny nieruchomości. W myśl art. 134 ust. 1 – 4 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania stanowi, z zastrzeżeniem art. 135 ustawy, wartość rynkowa nieruchomości. Przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości uwzględnia się w szczególności jej rodzaj, położenie, sposób użytkowania, przeznaczenie, stan nieruchomości oraz aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (art. 134 ust. 2 u.g.n.). Wartość nieruchomości określa się według aktualnego sposobu użytkowania, jeżeli przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości. Określenie wartości nieruchomości dodatkowo uszczegóławia rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. W odniesieniu do gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne zasady określania wartości nieruchomości reguluje § 36. Zgodnie z tym przepisem, w szczególności ust. 1-4: 1. Wartość rynkową nieruchomości dla potrzeb ustalenia odszkodowania za nieruchomości wywłaszczone lub przejęte z mocy prawa na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 i Nr 199, poz. 1227 oraz z 2009 r. Nr 72, poz. 620) określa się, przyjmując stan nieruchomości z dnia wydania decyzji, ceny nieruchomości z dnia ustalenia odszkodowania, a przeznaczenie nieruchomości zgodnie z art. 154 ustawy bez uwzględnienia ustaleń decyzji. Nie uwzględnia się nakładów poniesionych na nieruchomości po dniu wydania decyzji. 2. W przypadku gdy dane z lokalnego i regionalnego rynku nieruchomości są niewystarczające do określenia wartości rynkowej zgodnie z ust. 1, wartość nieruchomości objętej decyzją określa się w podejściu kosztowym. 3. W przypadku gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość rynkową nieruchomości określa się w następujący sposób: a. wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, b. wartość nieruchomości zajętych pod drogi publiczne stanowi iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni - powiększony, na podstawie badania rynku nieruchomości, nie więcej niż o 50%. 4. W przypadku gdy na realizację inwestycji drogowej została wywłaszczona lub przejęta z mocy prawa nieruchomość, która na dzień wydania decyzji była przeznaczona pod inwestycję drogową, wartość rynkową określa się, przyjmując przeznaczenie nieruchomości przeważające wśród gruntów przyległych, chyba że określenie wartości jest możliwe przy uwzględnieniu cen transakcyjnych nieruchomości drogowych. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje § 36 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Bezspornym w sprawie pozostaje, że przedmiotowa nieruchomość na dzień wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości była przeznaczona pod drogę publiczną, oznaczoną symbolem 1 KDL (działka nr geod. [...]) oraz na uprawy rolne o symbolu 1 R (działka nr geod. [...]). W świetle przepisu § 36 ust. 4 rozporządzenia, punktem wyjścia przy ustalaniu wartości rynkowej nieruchomości przejętej pod drogę publiczną było porównanie transakcji nieruchomości drogowych. Dopiero brak wystarczających danych odnoszących się do tego typu transakcji umożliwiałoby odstąpienie przez rzeczoznawcę od tego sposobu wyceny i dokonanie jej przy wykorzystaniu danych dotyczących transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do szacowanej nieruchomości. Z treści rozporządzenia jednoznacznie zatem wynika kolejność stosowania podejść. Zasady wynikające ze stosowania § 36 ust. 4 należało również odnieść do art. 134 ust. 4 u.g.n. (zasady korzyści), zgodnie z którym jeżeli przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, powoduje zwiększenie jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z tego przeznaczenia. Natomiast w przypadku, gdy przeznaczenie nieruchomości, zgodne z celem wywłaszczenia, nie powoduje zwiększenia jej wartości, wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określa się według aktualnego sposobu jej użytkowania (art. 134 ust. 3 u.g.n.). Aktualny sposób użytkowania nieruchomości nr [...] był drogowy, gdyż działka stanowiąca przedmiot wyceny przed wydaniem decyzji podziałowej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego była przeznaczone pod drogę, co jest koniecznym warunkiem zastosowania art. 98 ust. 1 u.g.n. Aktualny sposób użytkowania był więc tożsamy z celem wywłaszczenia, a co za tym idzie – cel wywłaszczenia nie spowodował zwiększenia wartości nieruchomości. Niezasadnym byłoby więc zastosowanie zasady korzyści, gdyż nie nastąpiła zmiana przeznaczenia nieruchomości. Podkreślić przy tym należy, że nawet gdyby przyjąć, że "aktualny sposób użytkowania" oznacza wycenę według faktycznego stanu nieruchomości bez uwzględnienia ustaleń planistycznych wprowadzających cel publiczny (w tej sprawie przeznaczenie działki pod drogę publiczną) nie wpłynęłoby to de facto na podniesienie wysokości odszkodowania. "Aktualny sposób użytkowania" i wycena takiej nieruchomości przy potencjalnej sprzedaży takiej działki na normalnych zasadach nie mogłaby być ustalana w oderwaniu od istniejącego planu zagospodarowania i przeznaczenia tej działki. Jej wartość zatem nie byłaby porównywalna z działkami np. mieszkalnymi, ale nadal byłaby to cena nieruchomości przeznaczonej pod drogę. Jak słusznie zauważył organ II instancji, wycena działki skarżącej, w oparciu o ceny działek drogowych, była możliwie najkorzystniejszą wyceną w sytuacji, gdy przed uchwaleniem planu miejscowego działka była rolnicza, zaś otaczające ją grunty nadal mają przeznaczenie rolne w aktualnym planie miejscowym zagospodarowania przestrzennego. Faktem jest, że w sprawie niniejszej, organy oceniały trzy różne operaty szacunkowe o rozbieżnych wynikach (7,52 zł/m2, 19,87 zł/m2, 33,92 zł/m2) ale nie sposób czynić zarzutu organom (jak uczyniła to skarżąca), które w sposób dociekliwy i rozważny starały się uzyskać od rzeczoznawców wycenę najbardziej korzystną dla skarżącej, będącej ostatecznie podstawą do wyliczenia wysokości odszkodowania za przejętą pod drogę nieruchomość. Jak trafnie podkreśla Wojewoda, rzeczoznawca majątkowy jest osobą posiadającą wiedzę specjalistyczną. Wiarygodność dowodowa operatu szacunkowego jest kwestią ocenną i w niniejszym przypadku nie budzi zastrzeżeń. Natomiast oceną prawidłowości operatu może zająć się jedynie organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych jako jednostka uprawniona do takiej oceny ze względu na specyfikę tematu. Strona nie skorzystała, jednakże, z uprawnienia wynikającego z art. 157 ust. 1 u.g.n. Mając na uwadze zasady powyżej przytoczone, Sąd nie mógł podzielić zarzutów skargi, które sprowadzałyby się do odpowiedzi, dlaczego rzeczoznawca majątkowy wycenił działkę skarżącej tylko na kwotę 33,92 zł za 1 m2, a nie, tak jak inne pobliskie działki, w granicach od 80,00 zł do 100,00 zł za 1 m2. Organy prowadzące postępowanie administracyjne, słusznie przyjęły poprawność formalno-prawną operatu, nie były jednak kompetentne do specjalistycznej oceny meritum operatu, do czego została uprawniona (o czym wielokrotnie informowano skarżącą) organizacja zawodowa rzeczoznawców. Polemika strony z wysokością przyznanego jej odszkodowania w zaskarżonej decyzji, nie została poparta kontr opinią, zaś odwołuje się tylko do wyceny innych działek z innych operatów szacunkowych, sporządzonych przez różnych biegłych. W ocenie Sądu, nie są to dowody mogące podważyć wycenę rzeczoznawcy w tejże sprawie. Każda wycena jest indywidualna i zależy od wielu czynników, które zostały dokładnie opisane przez P. G. w odniesieniu do działki nr [...]. Wystarczy spojrzeć na położenie i sąsiedztwo działki nr [...] (uwidocznione na mapce w operacie str. 9) w porównaniu do usytuowania działek przy ul. [...] (gdzie wobec wiedzy skarżącej sprzedano działki pod drogę w cenie po 79,00 zł za 1 m2), aby stwierdzić, że stanowisko skarżącej jest subiektywne, nie mające odniesienia do realiów wycenionej, przez rzeczoznawcę działki. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem a postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone z zachowanie reguł Kodeksu postępowania administracyjnego. Dlatego też Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami).-