II SA/Bk 548/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 04 listopada 2008 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wyznaczenia do przejęcia na własność Państwa na pokrycie należności scalonych gospodarstwa rolnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji P. P. Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. w sprawie wyznaczenia do przejęcia na własność Państwa na pokrycie należności scalonych w kwocie [...] zł licząc z dodatkiem za zwłokę i kosztami za wyrys oraz za szacunek gospodarstwa rolnego S. S.. U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji P. P. Rady Narodowej w G. nr [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. w sprawie wyznaczenia do przejęcia na własność Państwa na pokrycie należności scalonych w kwocie [...] zł licząc z dodatkiem za zwłokę i kosztami za wyrys oraz za szacunek gospodarstwa rolnego S. S.. Od powyższej decyzji L. S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie ze względu na niewyczerpanie przez skarżącego środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2008 r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie sądowe w sprawie z uwagi na cofnięcie skargi przez L. S. dokonane w piśmie z dnia [...] marca 2008 r. W dniu [...] kwietnia 2008 r. L. S. za pośrednictwem poczty złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lutego 2008 r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło uchybienie terminu do jego złożenia. Następnie w dniu [...] czerwca 2008 r. L. S. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] lutego 2008 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżący podał, iż uchybienie terminu w konkretniej sprawie nastąpiło z uwagi na wystąpienie istotnej przeszkody, tj. obłożnej choroby. W okresie od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] maja 2008 r. przechodził bowiem kryzys niewydolności kardiologicznej. Przeprowadzone od końca stycznia 2008 r. specjalistyczne badania lekarskie wykazały rozwarstwienie aortalne typu A obejmujące łuk, aortę zstępującą, brzuszną i przechodzącą na tętnice biodrowe. Długo trwająca obłożna choroba wnioskodawcy była również spowodowana dużymi skokami nadciśnienia tętniczego, zburzeniem gospodarki lapidowej. Strona nadmieniła, że jest niezdolna do samodzielnej egzystencji i pozostaje pod ścisłą opieką i kontrolą Instytutu Kardiologii w W. – A.. Z tego względu niedopełnienie czynności procesowych przez wnioskodawcę nie było zawinione. Na poparcie swoich twierdzeń L. S. złożył kserokopie dokumentacji lekarskiej (wynik badania ultrasonograficznego, badanie tętnic szyjnych, skierowanie do pracowni Echo mammografia, skierowanie do pracowni USG, Angio TK aorty piersiowej, brzusznej i tętnic biodrowych), oryginał zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] maja 2008 r. oraz kserokopię legitymacji rencisty. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. odmówiło przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Kolegium wyjaśniło, iż stosownie do art. 58 § 1 i 2 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy; prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania orzeczony uchybienia terminu, jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. W świetle postanowień zawartych w cytowanym wyżej przepisie uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie cztery przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin (w tym wypadku wniesienie odwołania); strona uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy organ stwierdził, iż L. S. złożył prośbę o przywrócenie terminu. Dokonał tego w ciągu siedmiu dni od dnia ustania wskazanej przez niego przyczyny uchybienia terminu. Wraz z prośbą o przywrócenie terminu dopełnił czynność, dla której określony był termin, tj. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Strona nie wykazała jednakże, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Samo bowiem wniesienie prośby przez zainteresowanego nie jest wystarczającą przesłanką do przywrócenia uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej, koniecznym jest bowiem także uprawdopodobnienie przez zainteresowanego, że nie ponosi on winy w niedochowaniu terminu. Organ podkreślił, iż zgodnie z aprobowaną linią orzecznictwa sądowego, kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się obowiązkiem strony zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu nie jest, więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (tak: WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 6 października 2005 r., II SA/Bk 369/05, LEX nr 173671). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. (wyrok NSA z dnia 19 września 2000 r., l SA 1072/00, LEX nr 55307). W myśl zaś orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego "zwolnienie lekarskie od pracy nie jest potwierdzeniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu. Nie wyklucza bowiem ono możliwości dokonania czynności procesowej przez strony (np. sporządzania odwołania) i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika (wyrok NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, LEX nr 36902). Na tej podstawie Kolegium uznało, iż skarżący miał możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przewidzianym przez prawo terminie, gdyż od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. upłynęło 11 dni (decyzję doręczono w dniu [...] lutego 2008 r., a kryzys niewydolności kardiologicznej nastąpił według oświadczenia skarżącego od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] maja 2008 r.). W tym czasie L. S. sporządził skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na w/w decyzję. Ponadto, mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy uznano, że rodzaj dolegliwości nie wykluczał możliwości sporządzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nadania go pocztą (nawet przez domownika), tym bardziej, że w trakcie choroby w dniu [...] marca 2008 r. L. S. sporządził pismo procesowe do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. w przedmiocie cofnięcia skargi (okoliczność ta wynika z uzasadnienia Postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia [...] marca 2008 r., sygn.[...]), a następnie w dniu [...] kwietnia 2008 r. sporządził wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy (wniosek ten został nadany na poczcie w dniu [...] kwietnia 2008 r.). Dodatkowo zauważono, że L. S. w treści wniosku o przywrócenie terminu nie stwierdził, aby doznana choroba nie pozwoliła mu na wyręczenie się inną osobą (np. domownikiem czy też pełnomocnikiem). Od powyższego postanowienia L. S. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego rozstrzygnięcia, jako naruszającego dyspozycje art. 58 § 1 i 2 kpa - prawo strony do ubiegania się o przywrócenie uchybionego terminu bez jego winy oraz przyjęcie i merytoryczne rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż uchybienie terminu procesowego nastąpiło z powodu długotrwałej przeszkody - groźnej i obłożnej choroby. Miała ona charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego i trwała przez cały bieg terminu przewidzianego dla wniesienia odwołania. Sporządzenie zaś pism procesowych z dnia [...] marca 2008 r. i [...] kwietnia 2008 r., na które powołuje się Kolegium ograniczyło się tylko do złożenia podpisu przez skarżącego przy całkowitym braku świadomości. Tymczasem Kolegium nie przyjmuje do wiadomości grozy sytuacji skarżącego i jego rozległego kryzysu kardiologicznego w omawianym okresie. Co więcej nawet w zaskarżonym postanowieniu sugeruje, iż skarżący miał możliwość złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie, gdyż od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] lutego 2008 r. do dnia krytycznego [...] lutego 2008 r. upłynęło 11 dni. Powyższy zarzut jest krzywdzący. W ocenie skarżącego poosiadał on bowiem jeszcze czas do dnia [...] lutego 2008 r. i nie mógł przewidzieć, że od dnia [...] lutego 2008 r. stanie się "wrakiem człowieka". Końcowo skarżący podniósł, iż nie przyjęcie i nie rozpoznanie odwołania w drugiej instancji przez organ odwoławczy powoduje brak stwierdzenia nieważności decyzji P. PRN w G. z dnia [...] czerwca 1972 r., tym bardziej, że jej wydanie nastąpiło bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, podniesiono, iż skoro L. S. korzystał z pomocy innej osoby (bądź też innych osób) przy sporządzaniu pism procesowych, to mógł również skorzystać z pomocy tej osoby (tych osób) przy sporządzaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Dodatkowo podkreślono, iż gdyby skarżący w dniu [...] lutego 2008 r. zamiast sporządzać skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. zastosował się do treści pouczenia decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] i zaskarżył niniejsze rozstrzygnięcie zgodnie z tym pouczeniem, to wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostałby złożony w terminie i podlegałby merytorycznemu rozpatrzeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zarzuty skargi są nieuzasadnione. Stosownie do art. 3 ustawy z dn. 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność skarżonych aktów prawnych, to jest ich zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, ma on wyłącznie uprawnienia kasatoryjne. Sąd rozpoznając sprawę nie może, zatem zmienić zaskarżonego rozstrzygnięcia a jedynie, uwzględniając skargę, może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę uwzględnienia skargi wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. - skarga podlega oddaleniu. Sąd nie posiada również kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie zaś z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonym postanowieniu zostało naruszone prawo materialne oraz przepisy postępowania administracyjnego obowiązujące w chwili jego wydawania. W szczególności uznać należy, iż organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosował i zinterpretował przepisy prawa, będące podstawą kontrolowanego postanowienia. Na wstępie podnieść należy, iż w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. została doręczona skarżącemu w dniu [...] lutego 2008 r. Odbiór decyzji został pokwitowany osobiści przez stronę, co potwierdza data otrzymania na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 2 akt administracyjnych dotyczących rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia z dnia [...] czerwca 1972 r.). Przedmiotowa decyzja zawierała pouczenie, w którym organ wskazywał, iż stronie niezadowolonej z tej decyzji przysługuje prawo zwrócenia się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o ponowne rozpatrzenie tej sprawy, w terminie czternastu dni od daty jej doręczenia. W konkretnej sprawie termin do złożenia omawianego wniosku upływał w dniu [...] lutego 2008 r. Natomiast jak wynika z ustaleń organu skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy w dniu [...] czerwca 2008 r., czyli ponad trzy miesiące po upływie terminu do jego wniesienia. Wraz z powyższym wnioskiem złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Stosownie zaś do treści art. 58 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej kpa, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie się łącznie czterech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę prośby o przywrócenie terminu, dochowanie terminu do wniesienia wniosku – w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. W świetle powołanego przepisu osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej i trwała po jego upływie aż do wystąpienia z wnioskiem). W tej sytuacji konieczne stało się rozważenie, czy argumenty skarżącego, uprawdopodobniają, że uchybienie terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nastąpiło bez jego winy. Przy czym nie chodzi tu o przeprowadzenie dowodu czyniącego brak winy skarżącego, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających dla powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie braku winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie bowiem jest środkiem zastępczym dowodu o znaczeniu ścisłym, a więc środkiem nie dającym pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. W tym miejscu wskazać należy, iż kryterium "braku winy" jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i postępowania cywilnego panuje zgodność, iż oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Stanowisko to zostało zaakceptowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, niepub. O braku winy w uchybieniu terminu można zatem mówić tylko w przypadku stwierdzenia, iż dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (tak postanowienie NSA z dnia 2 października 2002 r., V SA 793/02). Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 3, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2000, str. 291 i 292). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy dokonując oceny wskazanych przez skarżącego powodów opóźnienia w wywiedzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] lutego 2008 r. słusznie uznał, iż nie uprawdopodobnił on braku swej winy w niedochowaniu terminu do wniesienia wniosku. Ocena ta została dokonana w oparciu o całokształt okoliczności występujących w sprawie, na podstawie obiektywnego miernika staranności. W sprawie niniejszej skarżący podał, iż okolicznością uniemożliwiającą mu terminowe złożenie wniosku była obłożna choroba, trwającą w okresie od dnia [...] lutego 2008 r. do dnia [...] maja 2008 r. Choroba uaktywniła się w końcowych dniach czternastodniowego terminu oraz trwała jeszcze przez trzy miesiące po jego upływie. Przede wszystkim podnieść należy, iż Sąd nie neguje, iż skarżący we wskazywanym przez siebie okresie uległ nagłej chorobie, jak również jej potencjalnego zagrożenia dla jego zdrowia. Jednakże w ocenie Sądu powyższa choroba nie miała takich cech, które wykluczałyby możliwość sporządzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i nadania go na poczcie przez osobę trzecią. W realiach niniejszej sprawy zauważyć bowiem należy, iż skarżący w okresie trwania powyższej choroby podejmował czynności procesowe związane z niniejszą sprawą: w dniu [...] marca 2008 r. złożył do tutejszego Sądu wniosek o cofnięcie skargi, a w dniu [...] kwietnia 2008 r. wniosek do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy. W obu przypadkach pisma te zostały nadane na poczcie. Znamiennym pozostaje również fakt, iż skarżący w treści wniosku o przywrócenie terminu nie stwierdził, aby doznana choroba nie pozwoliła mu na wyręczenie się inną osobą (np. domownikiem czy też pełnomocnikiem). Co więcej w złożonej do Sądu skardze sam podał, iż w/w pisma zostały sporządzone przez osobę trzecią. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądów cywilnych znajdującym swoje zastosowanie również w postępowaniu przed sądem administracyjnym, brak winy w razie choroby strony (lub jej pełnomocnika) występuje tylko wówczas, gdy uniemożliwia nie tylko podjęcia działania osobiście, ale i skorzystania z pomocy innych osób. Innymi słowy, choroba strony (lub jej pełnomocnika), która nie uniemożliwia podjęcia działania choćby przy pomocy osób trzecich, nie uzasadnia przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2007 r. w sprawie sygn. akt II CZ 116/06, Lex 258551). Podobnie w wyroku NSA z dnia 19 września 2000 r., l SA 1072/00 (LEX nr 55307) podkreślono, iż do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp. W tym stanie rzeczy przyjąć należy, iż organ odwoławczy prawidłowo uznał, iż skarżący miał możliwość posłużenia się inną osobą przy sporządzaniu omawianego wniosku i tę ewentualność w pełni wykorzystał. Dodatkowo podczas rozprawy skarżący podał, iż mieszka razem z żoną, nie wskazywał natomiast na brak możliwości skorzystania z jej pomocy przy prowadzeniu swoich spraw. Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, iż jego rola w kwestii sporządzenia powyższych pism ograniczyła się jedynie do złożenia podpisu, gdyż nie miał on świadomości podejmowanych czynności. Okoliczność ta nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W szczególności dołączone do akt sprawy zaświadczenia lekarskie nie wskazują, aby skarżący cierpiał na zaburzenia zdolności rozumienia podejmowanych przez siebie czynności. Reasumując powyższe stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazał, iż uchybienie terminowi złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wynikało z okoliczności, których nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie mógł zapobiec. W ocenie Sądu nie można natomiast rozpatrywać w kategoriach winy tego, iż skarżący przedmiotowego wniosku nie złożył w pierwszych dniach czternastodniowego terminu. Nie można bowiem oczekiwać od strony dokonania określonej czynności w początkowych dniach biegu terminu, skoro ustawodawca przewidział dłuższy czas. W przedmiotowej sprawie, co z całą stanowczością należy podkreślić, przyczyną odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest jednak jego nie złożenie w początkowej fazie biegu terminu, lecz jak zaakcentował organ odwoławczy niedochowanie wymaganej staranności przy zachowaniu terminu do jego wniesienia. W tych uwarunkowaniach uznać należy, iż Kolegium mając na uwadze ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny właściwie oceniło, iż skarżący nie spełnił przesłanek określonych w art. 58 kpa, które powinny zachodzić łącznie. Dopiero bowiem łączne spełnienie tych warunków oznacza obowiązek pozytywnego załatwienia sprawy. W realiach niniejszej sprawy taka sytuacja ponad wszelka wątpliwość nie miała miejsca. Stąd podzielając w pełni ocenę wniosku dokonaną przez organ, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi (art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).