II SA/Bk 549/16

Sygn. akt II SA/Bk 549/16 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.) sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Makal po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii energetycznej oddala skargę Zaskarżoną decyzją Wojewody P. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości i wypłaty odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość położoną w obrębie S., gmina B., oznaczoną nr geod.: [...] o powierzchni 4,9952 ha i [...] o pow. 1,2097 ha, dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, w tym posadowienia dwóch słupów elektroenergetycznych na działce nr geod. [...] oraz z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. U podstaw podjętego rozstrzygnięcie legły następujące ustalenia. Wnioskiem z dnia [...] października 2015 r., uzupełnionym pismem z dnia: [...] listopada 2015 r. i [...] listopada 2015 r. spółka P. S.A. z siedzibą w K., wystąpiła na podstawie art. 128 ust. 4 w zw. z art. 124 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, ze zm.), dalej jako "u.g.n." do Starosty S. o ustalenie wysokości odszkodowania należnego M. J., właścicielowi opisanej na wstępie nieruchomości z tytułu szkód rzeczywistych na gruncie oraz zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z założeniem i przeprowadzeniem dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP. Do powyższego wniosku dołączono niezbędną dokumentację potwierdzającą zakończenie prac budowlanych związanych z założeniem i przeprowadzeniem dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP na ww. nieruchomości, a także potwierdzającą zawarcie ugody pomiędzy właścicielem nieruchomości a wykonawcą linii 400 kV za wszystkie szkody, w szczególności w uprawach rolnych, gruntach rolnych spowodowane budową linii 400 kV na działkach ozn. nr geod.: [...] i [...]. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku, Starosta S. powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2016 r. ustalił wysokość odszkodowania M. J. za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez ww. nieruchomość dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP, w tym posadowienia dwóch słupów elektroenergetycznych na działce nr geod. [...] oraz z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Wysokość odszkodowania ustalono według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu ograniczenia praw do nieruchomości, tj. [...] października 2014 r. oraz według jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu na kwotę 16.888,00 zł. Jednocześnie Starosta S. zobowiązał spółkę P. S.A. z siedzibą w K., która uzyskała zezwolenie na założenia i przeprowadzenie dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – Granica RP, do jednorazowej zapłaty odszkodowania na rzecz M. J., w terminie 14 dni od dnia, gdy decyzja ustalająca wysokość odszkodowania stanie się ostateczna. Podstawę ustalenia wysokości odszkodowania za szkody powstałe na nieruchomości stanowił operat szacunkowy sporządzony przez biegłego z dnia [...] lutego 2016 r. Zgodnie z opinią rzeczoznawcy majątkowego nie ustalano wartości szkód tymczasowych powstałych wskutek budowy urządzeń infrastruktury technicznej, albowiem odszkodowanie stanowiące wartość rekompensaty za straty w zbiorach, zgodnie z art. 135 ust. 7 ugn wypłacono według zawartej ugody. Rzeczoznawca majątkowy określił więc wartość szkody z tytułu posadowienia dwóch słupów oraz wartość szkody z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości w związku z realizacją opisanej wyżej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody P. wniósł M. J., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji. W ocenie Skarżącego podane kwoty odszkodowań są zaniżone w porównaniu z oferowanymi kwotami w początkowej fazie rozmów. Ponadto, zdaniem Skarżącego, przy ustalaniu wysokości odszkodowania powinna być uwzględniona służebność przesyłu, wynikająca z art. 36 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewoda P. nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. orzekł o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji. W uzasadnieniu stanowiska organ przywołał przepis art. 128 ust. 4 u.g.n. wyjaśniając zasady przyznawania odszkodowania za szkody powstałe na skutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124-126. Organ podkreślił, że aby możliwe było ustalenie odszkodowania z tytułu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, konieczne jest wystąpienie zdarzenia, w wyniku którego powstała szkoda lub z którym wiąże się zmniejszenie wartości nieruchomości, a także nieprzywrócenie tej nieruchomości do stanu poprzedniego, co z kolei prowadzi do wniosku, że może ono nastąpić dopiero po zakończonych w decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości robót, gdyż dopiero wtedy wiadomo, jaka jest wartość poniesionych szkód i czy doszło do zmniejszenia wartości nieruchomości. Następnie organ przedstawił zasady wyceny nieruchomości niezbędnej do ustalenia wysokości odszkodowania, znajdujące się w Dziale IV u.g.n., wskazując przy tym na brzmienie art. 75 k.p.a, zgodnie z którym opinia biegłego jest jednym z dowodów w sprawie i podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie. Ocena operatu szacunkowego powinna być dokonana pod względem formalnym, to jest należy zbadać, czy został on sporządzony i podpisany przez uprawnioną osobę, czy zawiera wymagane przepisami prawa elementy treści, nie zawiera niejasności, pomyłek, braków, które powinny być sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. Ponadto organ ma prawo i obowiązek ocenić wartość dowodową operatu szacunkowego, zbadać czy przedłożona opinia jest zupełna, logiczna i wiarygodna oraz ewentualnie żądać jej uzupełnienia. Ocena operatu szacunkowego przez organ administracji nie jest jednak możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy wskazano, że organ I instancji dokonał wnikliwej analizy znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Starosta S. uznał, iż sporządzony w sprawie operat szacunkowy jest prawidłowy i na jego podstawie dokonał ustalenia odszkodowania za nieruchomość stanowiącą własność odwołującego się. Na str. 4-6 swojej decyzji organ I instancji dokonał merytorycznej oceny operatu szacunkowego, porównując metodę zastosowaną do wyceny, oraz czynniki wpływające na wartość nieruchomości z przepisami obowiązującego prawa. Organ odwoławczy w pełni podzielił argumentację organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego nie znajduje natomiast uzasadnienia zarzut Skarżącego, że ustalona w decyzji kwota odszkodowania jest zaniżona w stosunku do kwot zaoferowanych w początkowej fazie rozmów. Jak wynika bowiem z akt sprawy strony osiągnęły porozumienie w kwestii odszkodowania za wszystkie szkody, w szczególności w uprawach rolnych, gruntach rolnych spowodowane budową linii 400 kV na działkach, oznaczonych nr geod.: [...] i [...], co zostało utrwalone w formie ugody zawartej pomiędzy Skarżącym, a I. S.A. Z akt postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji wynika, iż postępowanie odszkodowawcze w zakresie założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość linii 400 kV, zgodnie z art. 129 ust. 5 pkt 2 u.g.n., zainicjowane zostało wnioskiem podmiotu realizującego cel publiczny, a odszkodowanie ustalono w formie decyzji administracyjnej. Podkreślono, że rokowania prowadzone z właścicielem nieruchomości przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości miały cywilnoprawny charakter i opierały się na równości stron, które mogły dowolnie kształtować wysokość rekompensaty za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Gdyby wówczas Skarżący przyjął składane mu propozycje nie byłyby konieczności wydawania decyzji, o których mowa wart. 124 ust. 1 i 1a u.g.n., a w konsekwencji organy administracji nie ustalałyby odszkodowania w drodze decyzji administracyjnej. Jednak brak zgody na konsensualne zakończenie sprawy spowodował konieczność wydania decyzji odszkodowawczej w oparciu o sporządzony operat szacunkowy, który jeżeli jest prawidłowo sporządzony, wiąże organy administracji i sądy. Odnosząc się do drugiego z podnoszonych przez Skarżącego zarzutów stwierdzono, że art. 36 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778), wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie umożliwia zawarcia służebności przesyłu, ale daje możliwość dochodzenia odszkodowania za rzeczywistą szkodę spowodowaną uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które negatywnie wpływają na wartość nieruchomości. Jednakże w ocenie organu II instancji ww. tryb dochodzenia odszkodowania za ujemne skutki uchwalenia lub zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na nieruchomość jest postępowaniem rozłącznym w stosunku do trybu ustalania odszkodowania na gruncie ustawy o gospodarce nieruchomościami, a zatem nie może mieć wpływu na wysokość odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość, oznaczonej nr geod.: 378 i 396 dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E.-Granica RP. Nie godząc się z powyższą decyzją, M. J. wywiódł skargę do tutejszego Sądu. Skarżący podał, ze kwestionowana decyzja jest dla niego krzywdząca. Postępowanie zaś osób negocjujących z nim wysokość odszkodowania od samego początku nie było właściwe. Podniósł, że sytuacja, do której doszło zaistniała tylko dlatego, ze nie wyraził zgody na to, by przez jego nieruchomość przebiegała linia elektroenergetyczna. Skoro jednak nie ma już odwrotu, to nie chce zadowolić się odszkodowaniem, które ciągle jest pomniejszane i dlatego wnosi o uznanie wysokości należnego odszkodowania ustalonego podczas negocjacji, tj. przed wydaniem decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu jest decyzja w przedmiocie ustalenia odszkodowania za szkody powstałe wskutek założenia i przeprowadzenia przez nieruchomość skarżącego napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej, w tym na usytuowaniu dwóch słupów elektroenergetycznych oraz z tytułu zmniejszenia wartości nieruchomości na skutek realizacji urządzeń infrastruktury technicznej. Podstawę materialnoprawną podjętej decyzji stanowiły przepisy art. 128 ust. 4, art. 129 ust. 5 pkt 2, art. 130 ust. 1 i 2, art. 132 ust. 1a, 2 i 6 oraz art. 134 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie do treści art. 124 ust. 1 i 4 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W rozumieniu art. 128 ust. 4 u.g.n. odszkodowanie przysługuje za szkody powstałe wskutek zdarzeń, o których mowa w art. 120 i 124 - 126. Odszkodowanie powinno odpowiadać wartości poniesionych szkód. Jeżeli wskutek tych zdarzeń zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie powiększa się o kwotę odpowiadającą temu zmniejszeniu. Stosownie zaś art. 130 u.g.n. wysokość odszkodowania ustala się według stanu, przeznaczenia i wartości, wywłaszczonej nieruchomości w dniu wydania decyzji o wywłaszczeniu. W przypadku gdy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydaje odrębną decyzję o odszkodowaniu, wysokość odszkodowania ustala się według stanu i przeznaczenia nieruchomości w dniu pozbawienia lub ograniczenia praw, a w przypadkach, o których mowa w art. 98 ust. 3 i art. 106 ust. 1, według stanu i przeznaczenia nieruchomości odpowiednio w dniu wydania decyzji o podziale lub podjęcia uchwały o przystąpieniu do scalenia i podziału oraz jej wartości w dniu wydania decyzji o odszkodowaniu. Przepis art. 134 stosuje się odpowiednio. Ustalenie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wysokość nieruchomości (ust. 2). Opinia o wartości nieruchomości sporządzana jest na piśmie w formie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 1 u.g.n.). Operat szacunkowy podlega ocenie przez organ z punktu widzenia jego kompletności i prawidłowości sporządzenia. Stosownie natomiast do treści art. 134 u.g.n. podstawę ustalenia wysokości odszkodowania, z zastrzeżeniem art. 135, stanowi wartość rynkowa nieruchomości (ust. 1), przy określeniu której uwzględnia się w szczególności aktualnie kształtujące się ceny w obrocie nieruchomościami (ust. 2). Wartość rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych (art. 151 ust. 1 u.g.n.). Szczegółowe zaś zasady określania wartości poniesionych szkód na nieruchomości oraz określania zmniejszenia wartości nieruchomości, o których to elementach odszkodowania mowa w art. 128 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zawarte są w § 43 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Przepis ten w ustępie pierwszym, w jego powiązaniu z ustępem drugim, stanowi, że przy określaniu wartości poniesionych szkód na nieruchomości uwzględniać należy, rozumiany jako przeznaczenie nieruchomości, stan zagospodarowania nieruchomości na dzień wydania decyzji wywłaszczeniowej oraz na dzień zakończenia działań uzasadniających wydanie decyzji (zakończenia inwestycji) a także utratę pożytków w okresie od dnia wydania decyzji wywłaszczeniowej do dnia zakończenia działań uzasadniających wydanie tej decyzji (zakończenia inwestycji). W ustępie trzecim przepis stanowi zaś, że przy określaniu zmniejszenia wartości nieruchomości uwzględnia się: zmianę warunków korzystania z nieruchomości, zmianę przydatności użytkowej nieruchomości, trwałe ograniczenie w sposobie korzystania z nieruchomości oraz skutki spowodowane obowiązkiem udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy czym oszacowanie szkód w tym ostatnim elemencie, następuje dopiero po wystąpieniu szkody w tym zakresie, co wynika z ustępu 4 omawianego § 43. Jak już wyżej wskazano operat szacunkowy jest wyłącznym dowodem określającym wysokość odszkodowania. Nie oznacza to jednak, że nie podlega on ocenie organu administracji, prowadzącego postępowanie, w którym ma on być podstawą ustaleń faktycznych. Do oceny operatu szacunkowego, tak jak każdego innego dowodu, mają zastosowanie art. 80 k.p.a., który nakazuje organowi administracji oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego oraz art. 7 k.p.a., który nakazuje podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego, a także art. 77 § 1 k.p.a., który nakłada na organ administracji obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z powołanych przepisów wynika, że organ administracji winien wyczerpująco ocenić operat szacunkowy, zaś w razie jakichkolwiek wątpliwości, co do jego prawidłowości podjąć działania zmierzające do usunięcia tych wątpliwości. Jedynym ograniczeniem w wyborze tych działań, stawianym przez ustawodawcę, jest zakaz zastąpienia innym dowodem dowodu z operatu szacunkowego w zakresie ustalenia wartości nieruchomości. Zarówno organy administracji, jak i sądy rozpoznające sprawę mają zatem obowiązek ocenić dowodową wartość operatu szacunkowego na podstawie art. 80 kpa. Z powyższych przepisów wynika zatem jednoznacznie, że odszkodowanie oparte na treści art. 128 ust. 4 u.g.n. jest następstwem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, a obowiązek jego ustalenia powstaje z momentem zrealizowania inwestycji. Proces zaś wyceny nieruchomości powinien być poprzedzony zarówno wnikliwą analizą rynku nieruchomości, jak również bezspornym ustaleniem stanu faktycznego dotyczącego szacowanej nieruchomości. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że sekwencja zdarzeń prawnych poprzedzających wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania objęła: - decyzję Starosty S. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, co nastąpiło zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na obszarze umożliwiającym realizację odcinka trasy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - Granica RP na terenie gminy B. przyjętym Zarządzeniem Zastępczym Wojewody Podlaskiego z dnia 16 lipca 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Podl. z dnia 21 lipca 2014 r., poz. 2689), w którym ww. nieruchomość przeznaczono pod budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk-Granica RP, - oświadczenie kierownika budowy z dnia [...] października 2015 r. o zakończeniu robót budowlanych realizowanych na podstawie dwóch decyzji Wojewody P. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] i z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] i o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy po jej zakończeniu, - ugodę z dnia [...] czerwca 2015 r. sporządzoną pomiędzy właścicielem nieruchomości a wykonawcą linii 400 kV za szkody w uprawach rolnych, gruntach rolnych i drzewostanie wyrządzonych na nieruchomości nr [...] i [...]. Zaistniały zatem podstawy do ustalenia stosownego odszkodowania. W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że dowód z opinii rzeczoznawcy majątkowego w postaci operatu szacunkowego z dnia [...] lutego 2016 r., stanowiący podstawę ustalenia wysokości odszkodowania w pełni odpowiada prawu. Przede wszystkim organy obu instancji dokonały szczegółowej analizy operatu szacunkowego pod kątem jego zgodności z wymogami wynikającymi z przepisów prawa, a nadto ustosunkowały się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Organy oceniły dokonany przez biegłego wybór podejścia i metody wyceny, a także sposób uzasadnienia wyliczenia odszkodowania. Wykazały ponadto, iż przy sporządzaniu operatu szacunkowego zostały odpowiednio zastosowane ww. przepisy prawa. W tych uwarunkowaniach Sąd nie podziela zarzutów skarżącego dotyczących kwestionowania wysokości odszkodowania jako skutek wadliwości ustalonej przez rzeczoznawcę wartości rynkowej nieruchomości. Zarzuty skarżącego w kwestii nieprawidłowości sporządzenia tego dowodu nie mają pokrycia w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Samo zaś twierdzenie strony, nie mającej wiedzy specjalistycznej w tej dziedzinie, że w jej ocenie wykonane przez rzeczoznawcę szacunki są wadliwe, nie może być uznane za wystarczające. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi odnośnie zaniżenia odszkodowania w porównaniu z ofertami proponowanymi w początkowej fazie rozmów wskazać należy, że w tej kwestii wypowiedział się już organ odwoławczy. Sąd podziela powyższy pogląd i przyjmuje go jako własny. Odszkodowanie ustalone w decyzji administracyjnej może odbiegać od propozycji, jakie strony przedstawiły sobie w rokowaniach. Jak trafnie podniósł organ odwoławczy rokowania prowadzone z właścicielem nieruchomości przed wydaniem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości mają charakter cywilnoprawny i opierają się na równości stron, które mogą dowolnie kształtować wysokość rekompensaty za ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Skarżący nie przyjął składanych mu wówczas propozycji, co skutkowało koniecznością wydawania decyzji odszkodowawczej w oparciu o sporządzony operat szacunkowy, który jako prawidłowy wiąże organy administracji i sądy. Reasumując, sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji dowiodła, że brak jest jakichkolwiek podstaw do usunięcia jej z obrotu prawnego. Kwestionowana decyzja nie narusza w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy prawa materialnego i procesowego, w jej uzasadnieniu organ szczegółowo przeanalizował operat szacunkowy stanowiący podstawę ustalenia odszkodowania i odniósł się do zarzutów odwołania. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.