II SA/Bk 551/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi P. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 roku, nr[...], na podstawie art. 66 ust. 1, pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. nr 156, poz. 1118 z 2006 roku z późn. zm.) oraz art. 104 kpa – nakazał Spółce "P." z siedzibą w S. wykonanie zaleceń zawartych w protokole przeglądu obiektu z dnia 12 listopada 2007 roku, polegających na niezwłocznym podstemplowaniu krokwi dachowych, likwidacji nieszczelności pokrycia dachowego i oczyszczeniu i naprawie rur spustowych w budynku Zakładu Produkcji Mebli "P." w S. i przedstawienie oceny bezpieczeństwa pożarowego oraz zakazał użytkowania Zakładu Produkcji Mebli "P." (budynku produkcyjnego – stolarni z pomieszczeniami magazynowymi, administracyjno – socjalnymi, kotłownią i suszarniami kontenerowymi) ze względu na zły stan techniczny oraz występujące zagrożenie pożarowe do chwili usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja ta z mocy art. 66 ust. 2 podlegała natychmiastowemu wykonaniu. Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewódzkiego P. Inspektora Nadzoru Budowlanego B. wniosła Spółka z o.o. "P." w S., zarzucając naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie interesu odwołującego się, a w szczególności przez zaniechanie rozważania czy wykonany przez odwołującego zakres prac usunął stan zagrożenia oraz czy dopuszczalne jest prowadzenie działalności w części budynków wchodzących w skład Zakładu Produkcji Mebli "P.". Odwołująca się Spółka wskazywała także na naruszenie art. 77 kpa poprzez pominięcie okoliczności, iż odwołujący dokonał uszczelnienia dachu oraz podparcia krokwi, co obligowało organ I instancji do przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, również w postaci dowodu z opinii biegłego celem ustalenia czy stan zagrożenia został zniwelowany. W konsekwencji, skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., decyzją z dnia [...] czerwca 2009 roku, nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. nr 156, poz. 1118 z 2006 roku z poźn. zm.) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał, iż mimo że odwołujący się był zobowiązany do wykonania zaleceń, od kilku lat uchyla się on od całkowitego wyeliminowania zagrożeń dla ludzi i mienia związanych ze złym stanem technicznym obiektu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wywiodła Spółka z o.o. "P." w S., zarzucając: - naruszenie art. 66 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 66 ust. 2 ustawy prawo budowlane przez jego wadliwą wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegającą na uznaniu, że ziściły się przesłanki dla uznania, iż obiekty Zakładu Produkcji Mebli "P." mogą zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska – co skutkowało zakazem użytkowania obiektów budowlanych do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez niezastosowanie polegające na zaniechaniu wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego w zakresie wykonania przez odwołującego zaleceń wynikających z protokołu przeglądu obiektu z dnia 12 listopada 2007 roku, w szczególności przez zaniechanie rozważania, czy wykonany przez odwołującego zakres prac usunął stan zagrożenia oraz czy dopuszczalne jest prowadzenie działalności w części budynków wchodzących w skład Zakładu Produkcji Mebli i w konsekwencji uznaniu, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, co uzasadniało wydanie decyzji w której zakazano użytkowanie obiektu budowlanego do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. - naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa poprzez pominięcie okoliczności, że odwołujący dokonał żądanego przez organ I instancji uszczelnienia pokrycia dachu oraz podstemplowania krokwi dachowych oraz oczyszczenia rur spustowych, co w konsekwencji wyeliminowało stan zagrożenia i winno skutkować uchyleniem decyzji organu I instancji i umorzeniem postępowania w sprawie. - naruszenie art. 83 ust. 1 ustawy prawo budowlane, przez jego niezastosowanie polegające na uznaniu, że organ nadzoru budowlanego jest właściwy do dokonywania ocen w zakresie przestrzegania przepisów przeciwpożarowych i w konsekwencji bezpodstawnych uznaniu, że obiekt budowlany ze względu na naruszenie przepisów przeciwpożarowych, może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji jest art. 66 który stanowi w ustępie pierwszym, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1. może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska albo 2. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska albo 3. jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 4. powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia – właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Ustęp drugi powyższego artykułu, zaś brzmi: w decyzji o której mowa w ust. 1 pkt 1 – 3, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzja o zakazie użytkowania obiektu, jeżeli występują okoliczności o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, podlega natychmiastowemu wykonaniu i może być ogłoszona ustnie. Należy podkreślić, że konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 pkt 1 wskazuje, iz decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. To znaczy, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanej, określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 – to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobowiązany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (wyrok NSA z 14 lipca 1998 roku – IV SA 1420/96, niepubl.). Powyższy pogląd skład orzekający w sprawie niniejszej w pełni podziela. Odnosząc wyżej wymienione rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy budowlane zasadnie podjęły decyzję w trybie art. 66 prawa budowlanego w momencie stwierdzenia niewykonania zaleceń zawartych w protokole przeglądu obiektu z dnia 12 listopada 2007 roku (wyczerpującego przesłanki z art. 66 ust. 1 pkt 1 – 4 prawa budowlanego), jak również nieprzedłożenia przez stronę skarżącą protokołu rocznej kontroli przedmiotowego obiektu. Okoliczności powyższe znajdują potwierdzenie w protokołach kontroli dokonanej przez organ I instancji w dniu [...] marca 2009 r. (k. 34 akt administracyjnych) i organ II instancji z dnia [...] czerwca 2009 roku (k. 60 – akt administracyjnych). W świetle wyżej wymienionych faktów zarzuty strony skarżącej o naruszeniu art. 66 prawa budowlanego oraz art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa – są nieuzasadnione. Twierdzenie strony skarżącej, iż jakoby wykonała zalecenia zawarte w protokole z dnia 12 listopada 2007 roku – co potwierdza rzekomo protokół nr [...] z [...] czerwca 2009 roku, sporządzony przez dr inż. C. D.– są niewiarygodne. Po pierwsze trudno przyjąć, ze strona skarżąca wykonała wszystkie zalecenia zawarte w powyższym protokole z 2007 roku w ciągu zaledwie niecałych 3 dni, bowiem organ odwoławczy dokonał kontroli w dniu 16 czerwca 2009 roku, a protokół dr inż. D. został sporządzony w dniu 19 czerwca 2009 roku. Ponadto protokół ten jest zupełnie niewiarygodny, ponieważ zawiera podstawową sprzeczność – a mianowicie potwierdza wykonanie zaleceń z 2007 roku, po czym stwierdza, ze wniosku w protokole z dnia 12 listopada 2007 roku są nadal aktualne (k. 73 – akt administracyjnych). Także złożone przez stronę skarżącą do akt dopiero w dniu 25 czerwca 2009 roku książki obiektu budowlanego z wpisami dokonanymi w 2009 roku – stanu obejmującego okres od 2006 roku – do 2009 roku – nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie. Nie zasadny także jest zarzut strony skarżącej o naruszeniu art. 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez rozstrzygnięcia przez organy nadzoru dotyczące także kwestii przeciwpożarowych. W świetle bowiem art. 66 ustawy – Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego powinien reagować we wszystkich wypadkach, gdzie stwierdzi, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska lub jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Kwestie zaś nadzoru nad prawidłowością działania instalacji elektrycznych, ich wpływu na powstanie ewentualnego pożaru wynikają bezpośrednio z § 180 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 roku, nr 75, poz. 690 z poźn. zm.), a rozporządzenie powyższe wynika z kolei z delegacji ustawowej - t.j. art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U nr 106, poz. 1126 z 2000 roku z późn. zm.). Jedynym zarzutem, który należy przedstawić organom nadzoru budowlanego, a który nie został wyartykułowany przez stronę skarżącą, bo działał na jej korzyść – to niczym nieuzasadniona opieszałość w podjęciu zastrzeżonych decyzji bowiem problem zauważono już w 2002 roku – w 2007 roku nakazano wykonane niezbędnych czynności – a kontrolowano i wydano stosowne decyzje dopiero w 2009 roku. Powracając, do zarzutów skargi należy, podkreślić, że o ich bezpodstawności świadczy także dokumentacja fotograficzna, znajdująca się w aktach sprawy (zarówno w aktach I i II instancji). Zdjęcia, zdaniem Sądu, w swej wymowie są porażające. Trudno bowiem oprzeć się refleksji, iż jak to jest możliwe aby w XXI wieku, w centrum Europy, w prawie 40 milionowym kraju, gdzie istnieją rozbudowane instytucje nadzoru budowlanego, sanitarnego, inspekcji pracy – istniały zakłady produkcyjne, w których pracują ludzie w warunkach przypominających wczesny drapieżny kapitalizm z początku lat XIX wieku !!!. Argumenty strony skarżącej, o kryzysie, utracie pracy przez pracowników oraz ewentualnego zaprzestania działalności produkcyjnej w 2010 roku – nie przemawiają do Sądu, bowiem zdaniem składu orzekającego w sprawie niniejszej, najważniejszą sprawą jest konstytucyjnie zagwarantowana ochrona życia i zdrowia ludzi – co znalazło urzeczywistnienie późno ale zgodnie z prawem wydanych przez organy nadzoru budowlanego decyzjach. Mając powyższe na względzie Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).