II SA/Bk 551/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" w B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę. Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę przedsiębiorcy H. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: H. M. H. Przedmiotem kontroli były regulacje związane z przestrzeganiem przepisów dotyczących czasu pracy kierowców, przestrzeganiem przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz regulacji z zakresu wykonywania przewozów. Zakres kontroli obejmował okres od 1 września 2013 r. do 30 września 2014 r. W okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnie zatrudnienie wynosiło 1 osobę, natomiast na dzień przeprowadzenia kontroli na rzecz przedsiębiorcy na podstawie umowy cywilnoprawnej przewozy wykonywało 2 kierowców. Skarżący podczas kontroli legitymował się licencją nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, wydaną w dniu 1 lutego 2011 r. przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] września 2014 r. Po przeprowadzeniu kontroli P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 12. 600 zł. Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiło: 1. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas powyżej 15 minut do 30 minut, za każde następne rozpoczęte 30 minut; 2. skrócenie dziennego czasu odpoczynku - o czas powyżej 15 minut do 1 godziny, za każdą następną rozpoczętą godzinę; 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu: o czas powyżej 15 minut do 1 godziny, za każdą następną godzinę; 4. naruszenie obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę; 5. nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień. Odwołanie od tej decyzji wniósł H. M. i wskazał, że według jego oceny część naruszeń wynikało z powodów objętych dyspozycją art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Ponadto zdaniem strony nie miała ona wpływu na powstanie naruszeń i wynikły one z okoliczności których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Odwołujący podał, że kierowcy byli informowani o popełnionych wykroczeniach jak również o konieczności przestrzegania norm dotyczących czasu pracy. Wskazał też, że po stwierdzeniu wykroczenia nie wydano poleceń zakazujących dalsze wyjazdy dla kierowcy R. K. Główny Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, h. s. r, art. 92a, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001. O transporcie drogowym (Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), lp. 5.1.1., lp. 5.1.2., lp. 5.2.1., lp. 5.2.2., lp. 5.3.1., lp. 5.3.2., lp. 6.3.7., lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 ust. 5 lit. a Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 14 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r. art. 23a ustawy o systemie tachografów cyfrowych (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. nr 180 poz. 1494 ze zm.), art. 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE. L Nr 60, str. 1), art. 1 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2011 r., nr K(2011)3759 w sprawie obliczania dziennego czasu prowadzenia pojazdu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I – instancyjne. Ustosunkowując się do poszczególnych naruszeń organ podał następującą argumentację. Odnośnie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do 1 godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę podano, że z analizy materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli danych z karty kierowców wynika, że: - w dniu 9 kwietnia 2014 r. o godzinie 05:49 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca R. K., powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 20 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:55 dnia 10 kwietnia 2014 r. do godziny 08:15 dnia 10 kwietnia 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 3 godziny i 40 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 700 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 3 kwietnia 2014 r. o godzinie 10:59 rozpoczął się 24 - godzinny okres, rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca R. K. powinien odebrać minimum 9 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 02:49 dnia, 4 kwietnia 2014 r. do godziny 10:59 dnia 4 kwietnia 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 50 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 12 marca 2014 r. o godzinie 10:24 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca H. M. powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 13 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 08:11 dnia 13 marca 2014 r. do godziny 16:24 dnia 13 marca 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 47 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 30 marca 2014 r. o godzinie 16:17 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca R. K., powinien odebrać minimum 9 - godzinny odpoczynek. Najdłuższy okres odpoczynku zawarł się pomiędzy godziną 13:46 dnia 31 marca 2014 r. a godziną 22:17 dnia 31 marca 2014 r. Oznacza to, że kierowca skrócił odpoczynek dzienny o 31 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 31 stycznia 2014 r. o godzinie 08:36 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego kierowca R. T. powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin, ponieważ odebrał już w tygodniowym okresie rozliczeniowym 3 skrócone okresy odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 7 godzin i 47 minut, tj. od godziny 00:49 dnia 1 lutego 2014r. do godziny 08:36 dnia 1 lutego 2014 r. czasu UTC+1, a więc skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 13 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 300 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 29 stycznia 2014 r. o godzinie 06:06 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca R. T. powinien odebrać nieprzerwany odpoczynek dzienny w dwóch częściach, co najmniej 3 godziny i co najmniej 9 godzin. W okresie tym kierowca odebrał drugą część odpoczynku o długości 8 godzin i 18 minut, tj. od godziny 21:48 dnia 29 stycznia 2014 r. do godziny 06:06 dnia 30 stycznia 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 42 minuty. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 12 marca 2014 r. o godzinie 10:25 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca B. T. powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 08:11 dnia 13 marca 2014 r. do godziny 16:25 dnia 13 marca 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, iż kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 46 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 30 marca 2014 r. o godzinie 16:16 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca B. T. powinien odebrać minimum 9 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 30 minut od godziny 13:46 dnia 31 marca 2014 r. do godziny 22:16 dnia 31 marca 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 30 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - w dniu 25 lutego 2014 r. o godzinie 10:10 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca T. W. powinien odebrać minimum 9 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 10 minut nieprzerwanego odpoczynku od godziny 03:00 dnia 26 lutego 2014 r. do godziny 10:10 dnia 26 lutego 2014 r. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 300 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. - w dniu 3 stycznia 2014 r. o godzinie 08:56 rozpoczął się 24 - godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca D. Z. powinien odebrać minimum 9 - godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 8 godzin i 14 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 21:32 dnia 3 stycznia 2014 r. do godziny 05:46 dnia 4 stycznia 2014 r. czasu UTC+1. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 46 minut. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W żadnym wypadku nie stwierdzono wpisów pozwalających na zastosowanie art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W konkluzji podano, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut podano, że: - analiza protokołu kontroli, danych z karty kierowcy D. Z. wykazała, że kierowca w dniu 15 stycznia 2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 43 minuty. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 13 minut w okresie od godziny 13:35 do godziny 19:10. W okresie tym kierowca nie odebrał żadnej przerwy minimum 15-minutowej. Mając powyższe na uwadze zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.2.1 i lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - analiza protokołu kontroli, danych z karty kierowcy H. M. wykazała, że kierowca w dniu 21 luty 2014 r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 37 minut. Kierowca prowadził pojazd przez 5 godzin i 7 minut w okresie od godziny 12:09 do godziny 18:31. W okresie rym kierowca odebrał tylko dwie przerwy minimum 15-minutowe: 12:46-13:12, 13:28-13:47. Mając powyższe na uwadze zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 350 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.2.1 i lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W żadnym wypadku nie stwierdzono wpisów pozwalających na zastosowanie art. 12 Rozporządzenia 561/2006. W konkluzji podano, że mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 700 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.2.1 i lp. 5.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę podano, że analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z karty kierowcy R. K. wykazała, iż ww. kierowca rozpoczął dzienny okres prowadzenia pojazdu w dniu 9 kwietnia 2014 r. o godzinie 05:49, a zakończył w dniu 11 kwietnia 2014 r. o godzinie 08:57. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 14 godzin i 45 minut, tj.: od godziny 05:49 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 05:54 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 05:56 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 06:13 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 06:17 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 08:12 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 08:15 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 08:16 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 10:47 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 10:57 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 12:14 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 13:33 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 14:19 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 15:44 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 15:58 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 17:21 dnia 9 kwietnia 2014 r.; od godziny 23:58 dnia 9 kwietnia 2014 r. do godziny 02:00 dnia 10 kwietnia 2014 r.; od godziny 02:00 dnia 10 kwietnia 2014 r. do godziny 02:55 dnia 10 kwietnia 2014 r.; od godziny 20:29 dnia 10 kwietnia 2014 r. do godziny 00:38 dnia 11 kwietnia 2014 r.; od godziny 07:53 dnia 11 kwietnia 2014 r. do godziny 08:57 dnia 11 kwietnia 2014 r. Oznacza to, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 4 godziny i 45 minut. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było prowadzenie przez kierowcę pojazdu w wymiarze 10 godzin. Mając powyższe na uwadze zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 900 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 5.1.1 i lp. 5.1.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Nie stwierdzono przy tym wpisów pozwalających na zastosowanie art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Odnośnie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień podano, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z kart kierowców, danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr. rej. [...] wykazała, że nie okazano danych cyfrowych z ww. pojazdu za wszystkie dni w okresie od 23 lutego 2013 r. do 4 kwietnia 2014 r. Mając na uwadze uznano za zasadne nałożenie kary pieniężnej w wysokości 500 zł i kary pieniężnej w wysokości 7000 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnośnie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy - za każdego kierowcę podano, że: - analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z karty kierowcy R. K. wykazała, że w ciągu 34 dni podczas których kierowca ten wykonywał dla przedsiębiorcy przewozy na podstawie umowy zlecenia tj. w okresie od 29 marca do 1 maja 2014 r. dane z karty kierowcy nie zostały wczytane. Oznacza to, że przekroczono 28-dniowy termin na wczytanie danych z karty kierowcy o 34 dni. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z karty kierowcy H. M. wykazała, że w dniu 4 kwietnia 2014 r. po raz ostatni wczytano dane z karty kierowcy. Oznacza to, że pomiędzy 4 kwietnia 2014 r. a 30 września 2014 r. upłynęło 179 dni, a więc przekroczono 28-dniowy termin na wczytanie danych z karty kierowcy o 151 dni. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z karty kierowcy T. W. wykazała, że w dniu 5 lipca 2014 r. po raz pierwszy wczytano dane z karty ww. kierowcy. Tymczasem z analizy umów zawartych pomiędzy ww. kierowcą a stroną, jak również danych z karty kierowcy wynika, że kierowca wykonywał przewozy na rzecz przedsiębiorcy od 2 stycznia 2014 r. Oznacza to, że od 2 stycznia 2014 r. do 5 lipca 2014 r. upłynęło 183 dni, a więc przekroczono 28-dniowy termin na wczytywanie danych z karty kierowcy o 155 dni. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym; - analiza materiału dowodowego w postaci protokołu kontroli, danych z karty kierowcy D. Z. wykazała, że dane z karty ww. kierowcy została wczytana w dniu 30 grudnia 2013 r. a 22 lutego 2014 r. dane powinny zostać wczytane wskutek zakończenia ze stroną stosunku pracy. Pomiędzy zaś 30 grudnia 2013 r. a 30 września 2014 r. upłynęło 274 dni, a więc przekroczono 28-dniowy termin na wczytanie danych z karty kierowcy o 28 dni. Mając powyższe na uwadze zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 500 zł za stwierdzone naruszenia określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy stwierdził że zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 2000 zł za stwierdzone naruszenie określone lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia wyniosła 12 600 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Podano, że wskazane przez stronę przyczyny przekroczenia czasu pracy dotyczące naruszeń D. Z., R. K., H. M., B. T. nie zostały zapisane na okazanych do kontroli wydrukach z tachografu. Oświadczenie przedsiębiorcy dotyczące przyczyn powstania naruszenia nie może zastąpić opisanego zgodnie z przepisami art. 12 R561/2006 wydruku z karty kierowcy. Tylko w takiej formie opisane przyczyny mogą stanowić podstawę do zastosowania art. 12 Rozporządzenia 561/2006. Końcowo organ odwoławczy zbadał, czy nie zachodzą w sprawie okoliczności stanowiące podstawę do zastosowania art. 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnej dokumentacji wskazującej na właściwą organizację zadań przewozowych takich jak listy przewozowe, czy plany wykonywania zadań transportowych, która miałaby wpływ na przestrzeganie przepisów dotyczących czasu pracy kierowców. Tylko okazanie takich dokumentów pozwoliłoby potwierdzić, że przedsiębiorca umożliwił swoim pracownikom wykonywanie zadań transportowych zgodnie z prawem. Zadeklarowanie faktu informowania o zaistniałych wykroczeniach i upomnienia ich o konieczności przestrzegania norm dotyczących czasu pracy kierowców nie świadczy o właściwej organizacji pracy. O wystąpieniu takich okoliczności mogłoby świadczyć tylko zapewnienie właściwych warunków umożliwiających wykonywanie zadań transportowych zgodnie z prawem, i co ważniejsze udowodnienie ich. Strona nie wskazała takich okoliczności, ani nie przedstawiła dowodów wskazujących na ich wystąpienie. Odnośnie art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy podał, że wskazana w nim przesłanka braku wpływu na powstałe naruszenie musi być następstwem zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W niniejszej sprawie strona nie wykazała żadnych okoliczności, których nie mogła przewidzieć, lub na które nie miała wpływu. Organ podniósł, że strona twierdzi, iż nie miała wpływu na powstanie naruszeń, co jest szczególnie wątpliwe biorąc pod uwagę fakt, że stwierdzono naruszenia popełnione przez przedsiębiorcę osobiście. Co więcej w złożonych przed organem I Instancji wyjaśnieniach przedsiębiorca kwestionował naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku nie rozumiejąc, że upłynięcie 30-godzinnego okresu rozliczeniowego przerywa czas odpoczynku. Nie można mówić, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, jeżeli nie posiada wiedzy o obowiązujących regulacjach. Z tego względu nie można było w niniejszej sprawie zastosować art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniósł H. M. i zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, mimo iż przepis ten daje organowi możliwość umorzenia postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, w sytuacji gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć, zaś skarżący w ramach kontroli przeprowadzanej w dniu [...] października 2014 r. w siedzibie jego przedsiębiorstwa udostępnił organowi kontrolującemu dokumentację niezbędną do uznania iż spełnił powyższe przesłanki; b) art. 92 b ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten jest podstawą do odstąpienia od nałożenia kary finansowej na przedsiębiorcę za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, zaś skarżący w toku kontroli z dnia [...] października 2014 r. wykazał, iż w ramach wykonywanej działalności gospodarczej podejmuje szereg działań mających na celu zapewnienie należytego wykonywania obowiązków przez kierowców w tym przestrzegania wszelkich norm oraz nakazów wypływających z ustawodawstwa Unii Europejskiej; c) art. 92 b ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy przepis ten jest podstawą do odstąpienia od nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił w przedsiębiorstwie prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, w sytuacji gdy skarżący w toku kontroli z dnia [...] października 2014 r. wykazał, iż spełnił powyższe przesłanki; d) art. 77 § 1 w zw. z art. 7 K.p.a., poprzez zaniechanie własnej inicjatywy dowodowej organu w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, do czego organ jest zobligowany, w sytuacji gdy w odwołaniu z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący, nie będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika podnosił brak wpływu na powstanie naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli, jak również fakt dopełnienia obowiązków informacyjnych oraz dyscyplinujących wobec kierowców, zaś organ II instancji nie dążąc do wyjaśnienia tych okoliczności poprzestał na stwierdzeniu, iż strona nie przedstawiła dokumentacji, czym naruszył zarazem zasadę prawdy obiektywnej; e) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie, bowiem rozpoznając sprawę organ zobligowany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a także na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić czy dana okoliczność została udowodniona, czego zaniechał, a co skutkowało poczynieniem ustaleń faktycznych niezgodnych ze stanem rzeczywistym, tj. : - uznaniem, że w sprawie nie zachodzą przesłanki warunkujące zastosowanie wobec skarżącego regulacji z art. 92 b ust. 1 pkt 1, art. 92 b ust. 1 pkt 2 oraz art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym; - uznaniem, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż skarżący nie przedstawił w trakcie trwania kontroli w jego przedsiębiorstwie danych z tachografu, podczas gdy w rzeczywistości przeprowadzający kontrolę inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego dopuścili się zaniechań w zakresie własnej inicjatywy dowodowej, nie żądając od skarżącego wglądu do klucza będącego nośnikiem tych informacji, skutkiem czego skarżący obciążony został karą pieniężną w łącznej wysokości 7.000 zł, za nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z tachografu cyfrowego, mimo iż dane te posiadał w dacie kontroli; f) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym skarżonej decyzji przyczyn, z powodu których, mimo przeprowadzenia zgłoszonego przez skarżącego dowodu z danych z tachografu cyfrowego, organ stwierdził, iż zasadne jest utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł, tj. 500 zł, za każdy dzień naruszenia, podczas gdy dane te dotyczą znacznej części kontrolowanego okresu - tj. 22 marca 2014 r. – 4 kwietnia 2014 r., co winno co najmniej wpłynąć na zmniejszenie wymiaru kary. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi a mianowicie dowodu z: regulaminu pracy obowiązującego w przedsiębiorstwie skarżącego, ewidencji czasu pracy poszczególnych kierowców za okres objęty kontrolą wraz z pouczeniami o obowiązujących normach, upomnieniami za naruszenia oraz oświadczeniami kierowców, umów współpracy z poszczególnymi kierowcami, listów CMR i zleceń transportowych. Na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. Sąd dopuścił dowód z przedłożonych dokumentów. W uzasadnieniu skargi podano, że skarżący w toku kontroli przeprowadzanej w dniu [...] października 2014 r. wykazał, iż podejmuje określone działania informacyjne oraz dyscyplinujące kierowców w celu zapewnienie wykonywania transportu w sposób zgodny z prawem. W szczególności wskazano, że w przedsiębiorstwie transportowym skarżącego od dnia [...] lutego 2013 r. obowiązuje regulamin znany wszystkim pracownikom oraz kierowcom, którego postanowienia wprost odnoszą się do zasad wykonywania transportu oraz do obowiązków kierowców. Ponadto każdy z kierowców, z którymi współpracuje zawodowo skarżący podpisał oświadczenie, że znane mu są zapisy ustawy o czasie pracy kierowców. Dodatkowo czynnikiem niewątpliwie dyscyplinującym kierowców jest rozległa dokumentacja związana z ewidencją czasu pracy, prowadzona w systemie kontroli tygodniowej czasu pracy kierowcy. Wynikają z niej szczegółowe dane dotyczące czasu pracy kierowców, odbierania przez nich przerw oraz odpoczynku w poszczególne dni w ramach każdego tygodnia, a także wykrytych naruszeń w tym zakresie. Skarżący dba o to, aby każdy z kierowców zapoznawał się ze sporządzonym zestawieniem, a okoliczności tej dowodzi fakt złożenia pod nimi przez każdego z kierowców odręcznego czytelnego podpisu. Podobnie skarżący nie zaniedbuje obowiązku gromadzenia dokumentacji dotyczącej przewozu w postaci listów przewozowych oraz zleceń transportowych, na podstawie których kierowcy wykonywali przewozy. W dokumentach tych zawarte są szczegółowe dane dotyczące terminów załadunku, rozładunku, promów itd. Inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego również mogli zapoznać się z tymi dokumentami w ramach czynności kontrolnych w przedsiębiorstwie skarżącego. Nadto skarżący zapewnia prawidłowe zasady wynagradzania i premiowania, które w żaden sposób nie zachęcają kierowców do podejmowania działań sprzecznych z treścią rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Świadczą o tym umowy cywilnoprawne zawierane z kierowcami, które przewidują stałą stawkę za każdy przejechany kilometr. Wynika stąd, iż kierowca nie otrzymuje wyższego wynagrodzenia jeżeli skróci okres przerwy i odpoczynku, a odpowiednio wydłuży czas pracy. Otrzymywane wynagrodzenie jest zatem uzależnione wyłącznie od długości trasy. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Na wstępie podkreślić należy, że stan faktyczny, na którym opierały się organy obu instancji w kontrolowanym postępowaniu, pozostaje w istocie bezsporny. Skarżący nie kwestionuje, że kierowcy, wykonując przewóz drogowy, skrócili dzienny czas odpoczynku, przekroczyli maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy, przekroczyli maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu. Przedsiębiorca nie kwestionuje także stwierdzonego naruszenia obowiązku wczytywania danych z karty kierowcy za każdego kierowcę. Kwestionuje natomiast stwierdzenie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu. Skarżący wywiódł, że posiadał te dane w dacie kontroli ale nie okazał ich bo inspektorzy nie żądali wglądu do klucza będącego nośnikiem tych informacji. Zdaniem skarżącego takie postępowanie inspektorów, którzy zaniechali przeprowadzenia tego dowodu z własnej inicjatywy stanowi naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. Jak wynika z akt administracyjnych organ I instancji w piśmie z dnia [...] września 2014 r. wezwał skarżącego do przedłożenia do kontroli danych cyfrowych z tachografów cyfrowych zainstalowanych w pojazdach zgłoszonych do licencji [...] z kontrolowanego okresu 1 stycznia 2014 r. – 1 maja 2014 r. oraz wydruków z tachografów cyfrowych. Wezwanie zostało powtórzone w piśmie z dnia [...] września 2014 r. Nadto w zawiadomieniu z dnia [...] września 2014 r. poinformowano skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania m.in. w zakresie naruszenia polegającego na nieokazaniu podczas kontroli danych z tachografów cyfrowych oraz dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień. Pouczono przy tym o prawie wniesienia wyjaśnień. Skarżący korzystając z prawa wniesienia wyjaśnień dołączył brakujące dane cyfrowe z pojazdów [...] i [...]. Podał natomiast, że nie jest w posiadaniu brakujących danych dotyczących pojazdu [...] albowiem pojazd ten został sprzedany (informacja podana w wyjaśnieniach do protokołu z dnia [...] października 2014 r.). Z powyższych okoliczności faktycznych wynika, że organ podjął czynności umożliwiające skarżącemu przedłożenie brakujących wydruków z tachografów. Nałożona kara w tym zakresie dotyczy danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...]. Okoliczność braku tachografów z tego pojazdu jest natomiast bezsporna, albowiem przyznaje to sam skarżący w wyjaśnieniach do protokołu. Główny zarzut skarżącego koncentruje się wokół tego, że organy nie przeprowadziły dostatecznego postępowania wyjaśniającego i nie rozpatrzyły w sposób dostateczny przedłożonych przez skarżącego dokumentów w celu wykazania okoliczności, o których mowa w art. 92 b ust. 1 pkt 1 i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), mających świadczyć o braku wpływu skarżącego na stwierdzone naruszenia. Podkreślić należy, że okoliczności podnoszone przez skarżącego, do których wykazania zmierzał, wnioskując o dalsze postępowanie wyjaśniające (w tym z dokumentów złożonych przy skardze w postaci regulaminu pracy obowiązującego w przedsiębiorstwie, ewidencji czasu pracy poszczególnych kierowców za okres objęty kontrolą wraz z pouczeniami o obowiązujących normach, upomnieniami za naruszenia oraz oświadczeniami kierowców, umów współpracy z poszczególnymi kierowcami, listów CMR i zleceń transportowych), miały na celu wykazanie, że skarżący dołożył należytej staranności w celu zapobieżenia naruszeniom poprzez właściwą organizację pracy, szkolenie kierowców – informowanie o obowiązujących normach jazdy, przerw i odpoczynku, poprzez działania dyscyplinujące kierowców. Skarżący zmierzał w ten sposób do wykazania, że nie miał on wpływu na zaistniałe naruszenia, wobec czego jego odpowiedzialność powinna być wyłączona na podstawie art. 92 b ust. 1 pkt 1 i art. 92 c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie Sądu zarzut ten jest nieuzasadniony. Podstawę prawną prowadzenia kontroli przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy stanowią przepisy rozdziałów 9 i 10 ustawy, zaś podstawą nakładania kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków wykonywania transportu drogowego są przepisy art. 92 i następne tej ustawy. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie. Natomiast art. 4 pkt. 22 ustawy o transporcie drogowym precyzuje, że przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumieć należy obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz przepisów ustaw, rozporządzeń Rady (EWG), rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) wymienionych enumeratywnie w tym przepisie, a także obowiązki lub warunki wynikające z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Skarżący zarzucił naruszenie art. 92b lub 92c ustawy, poprzez uznanie, że nie zachodzą okoliczności zwalniające go od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia w sytuacji, gdy występowały przesłanki zastosowania wskazanych przepisów. W związku z powyższym należy wskazać, że przepis art. 92b ust. 1 ustawy stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85; b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym; c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. W myśl art. 92b ust. 2 za naruszenie przepisów, o których mowa w ust. 1, karze grzywny, na zasadach określonych w art. 92, podlega kierowca lub inna osoba odpowiedzialna za powstanie tych naruszeń. Stosownie zaś do treści art. 92c ust. 1 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Należy zwrócić uwagę, że art. 92b oraz art. 92c ustawy nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 zdanie 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowcom w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006 (art. 10 ust. 2 rozporządzenia). W myśl art. 10 ust. 3 rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim. Nie można zatem uznać, że brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy zwalnia przedsiębiorcę z odpowiedzialności wynikającej z art. 92a ustawy. W orzecznictwie wskazano, że przyjęcie takiego poglądu oznaczałoby, że przedsiębiorca mógłby się na tego rodzaju okoliczności powoływać właściwie w każdej sytuacji naruszenia przez kierowcę przepisów prawa, co w konsekwencji oznaczałoby w istocie zwolnienie przedsiębiorcy w każdej sytuacji z podstawowego obowiązku jaki został określony w art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Dlatego treść przepisów art. 92b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 ustawy nie może być interpretowana w sposób, który dopuszczałby zwolnienie przedsiębiorcy z obowiązku określonego m.in. w art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (por. m.in. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., II GSK 989/08). Prawodawca wyraźnie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań, tj. zorganizowanie pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest zatem nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, a wtedy trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże tej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności których "nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń w zakresie czasu pracy. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd, jest w tym przypadku bez znaczenia, taka jest bowiem typowa sytuacja w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w przypadku, który należy uznać za typowy, godziłoby w specyfikę obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża go jako pracodawcę. Na zakres obowiązków przewoźnika zwrócił uwagę również Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r. sygn. akt SK 75/06 (30/2/A/2008). Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że regulacje zawarte w ustawie o transporcie drogowym (art. 5) zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i przyjęcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem na podstawie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Podkreślić trzeba też, że w przepisach art. 92b oraz 92c ustawy chodzi wyłącznie o zdarzenia nieoczekiwane i nadzwyczajne. W dyspozycji art. 92b ust. 1 oraz 92c ust. 1 ustawy nie mieszczą się sytuacje, które są skutkiem zachowania kierowcy, ale które wynikają z braku właściwych rozwiązań organizacyjnych po stronie pracodawcy, w zakresie umożliwienia pracownikom przestrzegania przepisów oraz dyscyplinowania ich do przestrzegania tych przepisów. Także kwestie właściwego doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie regulacji 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy. Na przedsiębiorcy ciążą obowiązki właściwego doboru osób współpracujących z nim, zachowania należytej staranności, właściwego systemu motywacyjnego, szkoleniowego, czy innego rodzaju środków dyscyplinujących, tak aby nie dochodziło do naruszeń przepisów ustawy. Nadmienić przy tym należy, że przepisy ustawy przewidują odpowiedzialność administracyjną podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Istota tego rodzaju odpowiedzialności administracyjnej sprowadza się do tego, że podlega jej podmiot charakteryzujący się cechami wyrażonymi w normie prawnej stanowiącej podstawę odpowiedzialności, po wyczerpaniu określonych w tej normie znamion działania lub zaniechania, lub też znamiona tego zachowania muszą zostać wyczerpane przez inny podmiot - o ile norma prawna przypisuje zachowanie innego podmiotu lub skutek tego zachowania wspomnianemu podmiotowi administrowanemu (delikt administracyjny). Zaistnienie powyższych przesłanek jest co do zasady wystarczające, aby podmiot administrowany obciążony został z tytułu popełnionego deliktu administracyjnego sankcją administracyjną. Zbędne staje się w takim przypadku badanie jakichkolwiek innych dodatkowych okoliczności, jak na przykład winy podmiotu administrowanego, nie mają one bowiem wpływu ani na poniesienie przez niego odpowiedzialności, ani na wymiar nakładanej na niego sankcji administracyjnej. Wymienione przepisy wyraźnie statuują odpowiedzialność obiektywną. Podmiot wykonujący przewóz drogowy jest zobowiązany do działań organizacyjnych gwarantujących bezpieczeństwo innych użytkowników dróg, w tym w zakresie doboru kierowców i ułożenia planu ich pracy. Do uwolnienia się od odpowiedzialności nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest udowodnione podjęcie wszystkich niezbędnych środków w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarcza wykazanie zastosowania wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy trafnie oceniły, że nie występowały okoliczności zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności. Podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące: - podejmowania działań informacyjnych i dyscyplinujących kierowców; - obowiązywania w przedsiębiorstwie regulaminu znanego wszystkim pracownikom; - podpisania przez kierowców oświadczenia, że znane im są zapisy ustawy o czasie pracy kierowców, - prowadzenia rozległej dokumentacji związanej z ewidencją czasu pracy; - prowadzenia w systemie kontroli tygodniowej czasu pracy kierowcy; - gromadzenia dokumentacji dotyczącej przewozu w postaci listów przewozowych oraz zleceń transportowych w których zawarte są szczegółowe dane dotyczące terminów załadunku, rozładunku; - zapewniania prawidłowych zasad wynagradzania i premiowania, które w żaden sposób nie zachęcają kierowców do podejmowania działań sprzecznych z treścią rozporządzenia 561/2006, w okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej nie są wystarczające do tego, by uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia na zasadzie art. 92b ust. 1 lub art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Za takim stanowiskiem, w ocenie Sądu, przemawia charakter stwierdzonych naruszeń i ich powtarzalność przy jednoczesnym braku reakcji przedsiębiorcy. Oznacza to, że tolerował on te naruszenia i nie podejmowała skutecznych działań zapobiegawczych. Sam zresztą stwierdzone naruszenia popełniał. Prawidłowość organizacji pracy jest także wątpliwa w kontekście tego, że przedsiębiorca nie posiada dostatecznej wiedzy o obowiązujących regulacjach. Jak bowiem zasadnie podnosi organ odwoławczy wyjaśnienia przedsiębiorcy kwestionujące naruszenia polegające na skróceniu dziennego czasu odpoczynku, świadczą o tym iż nie wie on że upłynięcie 30 – godzinnego okresu rozliczeniowego przerywa czas odpoczynku. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi Sąd ją oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).