II SA/Bk 554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant referent stażysta Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia D. C. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowego uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia D. w W. (zwanego dalej: "Stowarzyszeniem") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z dnia [...] maja 2016 r., nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji polegającej na: (-) realizacji zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętej ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 0,5 ha na obszarze położonym w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Puszcza K. PLB200003 oraz w granicach projektowanego specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja K. PLH200006 i w otulinie Parku Krajobrazowego Puszczy K. im. Prof. W. S.; (-) budowie sieci kanalizacyjnej o całkowitej długości przedsięwzięcia nie mniejszej niż 1 km; (-) budowie drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km, pn.: "budowa osiedla budynków jednorodzinnych i dwurodzinnych (bliźniaków) wraz z infrastrukturą techniczną i zjazdami realizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] (działki inwestora), [...], [...], [...] (działki gminne) położonych w W., obręb W., gm. W., powiat b. województwo p.". U podstaw podjętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne. Wnioskiem z dnia 12 lutego 2016 r. D. M. (zwany dalej: "Inwestorem") wystąpił do Burmistrza W. z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie osiedla domków jednorodzinnych i dwurodzinnych (bliźniaków) wraz z infrastrukturą techniczną i zjazdami realizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] (działki inwestora), [...], [...], [...] (działki gminne) położonych w W., obręb W., gm. W., powiat b. Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Burmistrz W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla ww. inwestycji. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że w toku postępowania zwrócono się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (zwanego dalej: "RDOŚ") oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. (zwanego dalej: "PPIS") o opinię w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny odziaływania na środowisko. PPIS w opinii z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] oraz RDOŚ postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] nie stwierdzili konieczności przeprowadzenia oceny planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Następnie postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] Burmistrz W. stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W odwołaniu od powyższej decyzji Stowarzyszenie podniosło, że decyzja w sposób rażący narusza: (-) art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016 r. poz. 778, dalej jako: "u.p.z.p."); (-) art. 3 pkt. 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r. poz. 672, dalej jako: "p. o. ś.") i wyrażoną w nim zasadę zrównoważonego rozwoju; (-) art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia o ochronie przyrody (Dz.U. z 2015 r., poz.1651, dalej "u.o.p."). Zdaniem strony skarżącej budowa osiedla domów jednorodzinnych, utwardzenie powierzchni oraz dróg dojazdowych pogorszy stan siedlisk tak zwierząt, jak i roślin, w tym objętych ścisła ochroną gatunkową, niektórych wymienionych, jaka gatunki zagrożone wyginięciem. Nadmieniła również, że teren planowanej inwestycji znajduje się w korytarzu ekologicznym o znaczeniu panaeuropejskim, którego rolą jest zapewnienie łączności ekologicznej w skali kraju i kontynentu. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podano, że na podstawie charakterystyki planowanego przedsięwzięcia, zgodnie rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016, poz. 71), przedmiotową inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 84 ust. 1 i 2, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 oraz art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353, zwanej dalej: "ustawą środowiskową"). Stwierdził, że organ I instancji określił rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia. Kolegium podzieliło stanowisko Burmistrza W. w zakresie określenia skali przedsięwzięcia, która nie uzasadnia dokonywania oceny oddziaływania na środowisko. Wskazało, że projektowane przedsięwzięcie nie będzie powodowało ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć oraz, że nie będzie powiązane z innymi przedsięwzięciami. W trakcie realizacji przedsięwzięcia nie przewiduje się wykorzystania zasobów naturalnych. Wykorzystane będą jedynie typowe materiały budowalne. Przedsięwzięcie nie będzie stwarzać ryzyka wystąpienia poważnej awarii. Organ II instancji zaznaczył również, że fakt, iż inwestycja planowana jest w obszarze Natura 2000 oraz w korytarzu ekologicznym o znaczeniu europejskim, podlegał ocenie RDOŚ, który w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. nie stwierdził konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Także w ocenie Kolegium, sam fakt, iż w rejonie inwestycji i w jej najbliższym sąsiedztwie, odnotowano bytowanie gatunków ptaków podlegających szczególnej ochronie w OSO Puszcza K. nie świadczy automatycznie o możliwości negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar chroniony. Ponadto na terenie inwestycji nie stwierdzono siedlisk ani gatunków będących przedmiotem ochrony specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja K. Organ zaznaczył również, że w trakcie inwestycji nie przewiduje się wycinki drzew oraz, że obszary sąsiadujące z terenem inwestycji stanowią zdecydowanie atrakcyjniejsze miejsca siedliskowe dla ptaków. Wskazał również, że skoro na terenie inwestycji ptaki obecnie nie mają położonych siedlisk, utwardzenie terenu nie wpłynie na pogorszenie warunków siedliskowych ptaków, nie doprowadzi do zmiany aktualnego stanu faktycznego i nie wpłynie na zaburzenie funkcjonowania "korytarza ekologicznego". Poza tym organ odwoławczy stwierdził, że realizacja inwestycji nie stanowi naruszenia zasady zrównoważonego rozwoju. Wskazał, że w przedmiotowej sprawie dopuszcza się możliwość zabudowy przy uwzględnieniu uwarunkowań prawnych. Nadmienił, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji dokonał oceny przedsięwzięcia z uwzględnieniem wymagań zawartych w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej. Kolegium zaznaczyło również, że teren, na którym planowana jest inwestycja stanowią grunty rolne. Wyjaśniło, że na ww. obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i dopiero w kolejnych stadiach procesu inwestycyjnego dokonana zostanie ocena spełnienia przez inwestycję przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Organ odwoławczy, wbrew twierdzeniom Stowarzyszenia, nie stwierdził również naruszenia art. 34 u.o.p. Wskazał, że brak jest w przepisach generalnego zakazu zabudowy terenów tego rodzaju trenów ochrony, w szczególności jeśli stwierdzony zostanie brak negatywnego oddziaływania. Zaznaczył, że w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. RDOŚ poinformował Inwestora, że w przypadku stwierdzenia w zasięgu inwestycji gatunków chronionych, będzie on zobowiązany do uzyskania decyzji derogacyjnej, o której mowa w art. 56 u.o.p. Kolegium podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest jednym z etapów procesu inwestycyjnego, nie stanowi natomiast aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót i realizacji inwestycji. Dopiero na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, tj. w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i o udzielenie pozwolenia na budowę następuje konkretyzacja i materializacja warunków określonych w decyzji środowiskowej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) niewłaściwą interpretację następujących przepisów prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 u.p.z.p., poprzez pominięcie przy wydaniu decyzji wymogu łącznego spełnienia wymagań określonych tym przepisem; b) art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, poprzez naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju; c) art. 33 ust. 1 u.o.p., poprzez: (-) nieuwzględnienie bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanej inwestycji na pogorszenie stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000, (-) nieuwzględnienie planowanej inwestycji na pogorszenie integralności obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innym obszarami; d) art. 34 ust. 1 u.o.p., poprzez wydanie decyzji niespełniającej koniecznego wymogu nadrzędnego interesu publicznego; e) art. 3 ust. 2, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, ca, d oraz ust. 3 i inne ustawy środowiskowej, poprzez nieuwzględnienie bezpośredniego i pośredniego negatywnego wpływu planowanej inwestycji na obszary specjalnej ochrony ptaków oraz specjalnej ochrony siedlisk, jak też na podlegający ochronie krajobraz obszaru Natura 2000. 2) naruszenie zasady bezstronności przez Kolegium. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca rozwinęła podniesione w niej zarzuty. Wskazała, że obecnie obszar planowanej inwestycji jest terenem rolnym, a zatem wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, co narusza pkt 4 art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Wskazała, że zaskarżona decyzja narusza przepisy Dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, tzw. Dyrektywy Siedliskowej. Podniosła również, że postanowienie RDOŚ z dnia [...] marca 2016 r. w żaden sposób nie zmieniło kwalifikacji przedsięwzięcia w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 53 lit. b tiret pierwszy i pkt 79 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 60 ww. rozporządzenia. Ponadto wskazała, że Kolegium w uzasadnieniu decyzji przyjęło rolę eksperta w zakresie ochrony środowiska, przez co narusza zasadę bezstronności. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Podczas rozprawy w dniu 10 stycznia 2017 r. strona skarżąca podniosła, że decyzja została oparta na opinii RDOŚ, która jest nierzetelna, nie bierze pod uwagę ani korytarzy ekologicznych ani wszystkich gatunków zwierząt i ptaków chronionych występujących na terenie inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zarzuty przedstawione przez stronę skarżącą nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, że sąd administracyjny uchyla decyzję, jeśli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenia przepisów postępowania jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja, o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko, została wydana w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 353, zwanej dalej: "ustawą środowiskową"). Zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast w myśl art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wymagane, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdy obowiązek powyższy został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 powyższej ustawy. Artykuł 63 ust. 1 wskazuje, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przy uwzględnieniu warunków wymienionym w powyższym artykule, przy czym ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie obliguje organ w art. 64 ust. 1 do wcześniejszego zasięgnięcia opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Organ prowadzący postępowanie jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia przy uwzględnieniu stanowiska organów opiniujących. Stosownie zaś do art. 63 ust. 1 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: 1) rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem: a) skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, b) powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, c) wykorzystywania zasobów naturalnych, d) emisji i występowania innych uciążliwości, e) ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; 2) usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - uwzględniające: a) obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, b) obszary wybrzeży, c) obszary górskie lub leśne, d) obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, e) obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, f) obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, g) obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, h) gęstość zaludnienia, i) obszary przylegające do jezior, j) uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; 3) rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z: a) zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, b) transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, c) wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, d) prawdopodobieństwa oddziaływania, e) czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Stosownie do treści ust. 2 powyższego unormowania, postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przy czym charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 84 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej). W przypadku, gdy odstąpiono od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzasadnienie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, niezależnie od wymogów przewidzianych w przepisach k.p.a., winno zawierać informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 powyższej ustawy, uwzględnionych przy stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Umożliwia to bowiem dokonanie oceny, co do prawidłowości rozstrzygnięcia w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. Jak już wspomniano stosownie do treści art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej przeprowadzana ocena, czy w sprawie niezbędne jest nałożenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, musi uwzględniać: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia (pkt. 1); usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (pkt. 2); rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2 (pkt. 3). Wracając na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wyspecjalizowany organ, tj. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. wyraził opinię, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wyraził takie samo stanowisko w opinii z dnia [...] marca 2016 r. Obydwa organy odniosły się poważnie do zagadnienia motywując własne stanowisko w sposób fachowy i wyczerpujący po dokonanej analizie dokumentacji, a zwłaszcza karty informacyjnej przedsięwzięcia. Dla organów, wydających decyzje o braku potrzeby sporządzania oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji pn." budowa osiedla budynków jednorodzinnych i dwurodzinnych (bliźniaków) wraz z infrastrukturą techniczną i zjazdami realizowanego na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], [...] (działki inwestora), [...], [...], [...] (działki gminne) położonych w W., obręb W., gm. W., powiat b. województwo p.", opinie organu ochrony środowiska i sanitarnego stanowiły podstawowy dowód w sprawie. Jak wskazuje analiza zaskarżonej decyzji organu I instancji wymogi określone w art. 63 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione. W szczególności Burmistrz W. dokonał analizy załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia wskazując, iż w jej świetle w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko. Planowana inwestycja nie będzie powodowała ponadnormatywnego kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć oraz, że nie będzie powiązane z innymi przedsięwzięciami. W trakcie realizacji przedsięwzięcia nie przewiduje się wykorzystania zasobów naturalnych. Wykorzystane będą jedynie typowe materiały budowalne. Przedsięwzięcie nie będzie stwarzać ryzyka wystąpienia poważnej awarii. W zaskarżonych decyzjach wydanych w obu instancjach w sposób wyczerpujący wyjaśniono, z jakich przyczyn realizacja planowanego przedsięwzięcia nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Ustosunkowując się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, że nie są one uzasadnione. W ocenie Sądu bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż w sprawach decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, nie są brane pod uwagę przesłanki, od których spełnienia zależy ustalenie warunków zabudowy, określone w powołanym przepisie. Warto podkreślić, że z akt sprawy wynika, iż przedsięwzięcie ma być realizowane wprawdzie na gruntach rolnych, to jednak nie stanowią one użytków rolnych zaliczanych do klas bonitacyjnych l-III, a zatem wymóg przeznaczenia terenu na cele nierolnicze lub nieleśne, a co za tym idzie - konieczność uzyskania zgody właściwego organu, nie stanowi uwarunkowania jego realizacji. Ten aspekt będzie, jednakże, przedmiotem rozstrzygnięcia dopiero na etapie ubiegania się inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Sąd nie podziela również zarzutu naruszenia art. 3 pkt 50 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju. Po pierwsze Stowarzyszenie nie sprecyzowało na czym polega naruszenie tej zasady. Po drugie budowa osiedla domów jednorodzinnych (łącznie na 61 lokali mieszkalnych), wraz siecią wodnokanalizacyjną i drogą, została oceniona przez organ ochrony środowiska jako niewymagająca przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jak to już zostało wcześniej wskazane, oceny tej dokonano uwzględniając wszystkie elementy wymienione w art 63 ust. 1 ustawy. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut, że zaskarżona decyzja została oparta na opinii RDOŚ, która jest nierzetelna, nie bierze pod uwagę ani korytarzy ekologicznych ani wszystkich gatunków zwierząt i ptaków chronionych występujących na terenie inwestycji. Zdaniem Sądu ww. kwestie zostały ocenione przez RDOŚ, który w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. nie stwierdził konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy sam fakt, że w rejonie inwestycji i w jej najbliższym sąsiedztwie odnotowano bytowanie gatunków ptaków podlegających szczególnej ochronie w OSO Puszcza K. nie świadczy automatycznie o możliwości negatywnego oddziaływania inwestycji na obszar chroniony. Ponadto działki objęte inwestycją są użytkowane rolniczo i nie są porośnięte drzewami i krzewami, w związku z czym nie stanowią atrakcyjnego siedliska dla przedmiotowych gatunków, natomiast w sąsiedztwie dostępne są tereny o dogodnych warunkach siedliskowych, a zatem nie przewiduje się, aby inwestycja mogła znacząco negatywnie wpłynąć na lokalną awifaunę. W przedmiotowym postanowieniu RDOŚ podniósł również, że na terenie inwestycji nie stwierdzono siedlisk ani gatunków będących przedmiotem ochrony specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja K. Biorąc pod uwagę powyższe, a w szczególności charakter, zakres i lokalizację przedsięwzięcia RDOŚ, stwierdził, że nie będzie ono stanowić istotnego zagrożenia dla środowiska przyrodniczego i nie przewiduje się, aby mogło mieć znacząco negatywny wpływ na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000 OSO Puszcza K. i SOO Ostoja K. Wiąże się to z brakiem obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w kontekście ochrony przyrody. W ocenie Sądu sam fakt, że RDOŚ nie wspomina w swojej opinii o korytarzach ekologicznych nie oznacza, że przedmiotowa opinia jest nierzetelna. Ponadto słusznie podniósł organ odwoławczy, że chociaż RDOŚ nie wspomniał w ww. postanowieniu o korytarzach ekologicznych, to organy wydając decyzje nie mogły założyć, że wyrażając ocenę o braku niebezpieczeństwa znaczącego wpływu realizacji przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 oraz na środowisko, bierze pod uwagę również konieczność ochrony ww. korytarzy. To, że nie znalazło to wyrazu w uzasadnieniu postanowienia, nie oznacza automatycznie, że RDOŚ tego nie uczynił, bowiem jest to najbardziej profesjonalny, na tym obszarze, organ nadzorujący ochronę środowiska. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 33 ust. 1 u.o.p. Sąd w pierwszej kolejności pragnie wyjaśnić, że przepis ten formułuje zakaz podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Zakaz ten obowiązuje każdy podmiot podejmujący działania mogące oddziaływać na obszary Natura 2000. Wydanie decyzji stwierdzającej brak potrzeby dokonywania oceny oddziaływania na środowisko nie zwalnia z obowiązku przestrzegania tego zakazu. Jak słusznie wskazało Kolegium na etapie rozpatrywania spraw dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia przepis ten ma znaczenie jedynie w powiązaniu z art. 34 u.o.p. Jeżeli bowiem w toku postępowania zostanie ustalone, że realizacja danego przedsięwzięcia może doprowadzić do pogorszenia stanu ww. siedlisk lub integralności takiego obszaru albo wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony, w decyzji środowiskowej powinien zostać ujęty warunek uzyskania decyzji, o jakiej mowa w art. 34 u.o.p. Tymczasem RDOŚ w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. podniósł, że na terenie inwestycji nie stwierdzono siedlisk ani gatunków będących przedmiotem ochrony specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 Ostoja K. Ponadto stwierdził, że planowane przedsięwzięcia nie będzie stanowiło szczególnego zagrożenia dla środowiska przyrodniczego i nie przewiduje się, aby mogło mieć znacząco negatywny wpływ na przedmioty ochrony obszarów Natura 2000 OSO Puszcza K. i SOO Ostoja K. Co więcej RDOŚ w ww. postanowieniu poinformował Inwestora, że w przypadku stwierdzenia w zasięgu inwestycji gatunków chronionych, będzie on zobowiązany do uzyskania decyzji derogacyjnej, o której mowa w art. 56 u.o.p. Jest to rodzaj zabezpieczenia na przyszłość, gdyby ewentualnie doszło do nadmiernej ingerencji w środowisko przyrodnicze przyszłej inwestycji. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdził, że zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 oraz art. 34 u.o.p. okazał się bezzasadny. Ponadto, wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 3 ust. 2, art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a, b, ca, d oraz ust. 3 i inne ustawy środowiskowej. Z postanowienia RDÓŚ z dnia [...] marca 2016 r. wynika, na co wskazuje również organ I instancji, że na etapie realizacji przedsięwzięcia mogą wystąpić negatywne oddziaływania związane z prowadzeniem prac budowlanych. Oddziaływania te będą miały charakter krótkotrwały i odwracalny, ustaną wraz z zakończeniem robót. Wskazano, że planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie w obrębie jednolitej części wód podziemnych (JCWPD)55 region wodny Środkowej Wisły o kodzie PLGW230055, której stan ilościowy i chemiczny został oceniony jako dobry, a ocena stanu-niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych. Podniesiono również, że z uwagi na fakt, że ścieki bytowe odprowadzane będą do kanalizacji, natomiast odpady segregowane i magazynowane w wyznaczonych miejscach, a następnie przekazywane do odzysku lub unieszkodliwienia firmom, planowane przedsięwzięcie nie będzie negatywnie wpływało na jakość ww. jednolitych części wód i nie będzie zagrażać osiągnieciu celu środowiskowego jednolitych części wód. Nadmieniono, że przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na klimat i jego zmiany oraz na lokalny krajobraz. Sąd pragnie także nadmienić, że w zaskarżonej decyzji błędnie wskazano § 3 ust. 1 pkt 102, zamiast z § 3 ust. 1 pkt 53 ppkt b tiret pierwszy i pkt 79 , rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że organ I instancji wskazał prawidłowy przepis, na podstawie którego planowaną inwestycję zaliczono do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie Sądu, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Wbrew twierdzeniem Stowarzyszenia nie doszło też do naruszenia zasady bezstronności organu. Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Reasumując Sąd stwierdził, że pomimo, iż wynik przeprowadzonego postępowania jest niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej, nie może to oznaczać, że zaskarżona decyzja narusza prawo, w tym przepisy Dyrektywy 92/43/EWG w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory. Sąd administracyjny niezwiązany granicami skargi nie stwierdził innych naruszeń prawa, które mogłyby stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.