II SA/Bk 562/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor WSA Wojciech Stachurski, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 05 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego budynku oddala skargę Po rozpoznaniu sprawy dotyczącej niewłaściwego stanu technicznego budynku gospodarczego H. K., zlokalizowanego po granicy działek nr [...] i [...] w B., wszczętego na wniosek A. P. – Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2005r. umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Powołał się na ustalenia poczynione w czasie oględzin uznając, że obiekt budowlany jakkolwiek wymaga remontu, to nie jest w stanie technicznym grożącym zawaleniem lub nienadającym się do remontu. Wewnątrz budynku stwierdzono ślady zacieków oraz łuszczącą się farbę. Wskazano także w uzasadnieniu decyzji, że właściciel budynku wystąpił do właściwego organu o pozwolenie na wykonanie robót budowlanych w postaci przebudowy dachu z nadbudową, co poprawi stan techniczny spornego obiektu, nadto w tamtym postępowaniu będzie musiała być wydana ekspertyza techniczna stanu konstrukcji i elementów budynku. W odwołaniu od powyższej decyzji A. P. zarzuciła naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez nienależyte wyjaśnienie sprawy oraz pozbawienie jej, jak również jej pełnomocnika udziału w czynnościach oględzin, bowiem nie zostały wpuszczone (wraz z córką - pełnomocnikiem) do spornego budynku podczas oględzin. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., po przeprowadzeniu w postępowaniu odwoławczym ponownego dowodu z oględzin z udziałem stron, decyzją z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Opisano stan techniczny budynku wskazując, że jest on wewnątrz wyremontowany, tj. ściany są pomalowane, a podłogi zostały wyłożone terakotą. Stwierdzono jedynie zacieki na ścianie budynku przy połączeniu ze ścianą innego budynku inwestora (hurtowni). Według oceny organu II instancji powstały one na skutek wadliwie wykonanej izolacji połączenia dachu ze ścianą oraz niewłaściwego odprowadzania wód opadowych. Stwierdzony stan, jak uznano, nie stwarza bezpośredniego zagrożenia dla ludzi lub mienia, nie narusza żadnej normy prawnej. Dlatego podzielono ocenę organu I instancji co do braku podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego. Nadto ustosunkowano się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów A. P. dotyczących sposobu przeprowadzenia oględzin i czasu rozpoznania jej wniosku w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku A. P. zarzuciła powyżej opisanej decyzji bezpodstawne przyjęcie prawidłowości oceny i zgromadzonego materiału dowodowego przez powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, tj. naruszenie art. 77 § 1 kpa, bowiem oceny stanu technicznego budynku dokonano tylko wizualnie, bez specjalistycznej ekspertyzy. Wskazywała, że już kilka lat wcześniej przedmiotowy budynek wymagał kapitalnego remontu i nie zgadzała się z oceną przyczyn zacieków, podanych przez organ nadzoru budowlanego II instancji. Tak, jak wcześniej w odwołaniu, podniosła także naruszenie art. 79 § 2 kpa przez niedopuszczenie strony do udziału w oględzinach przeprowadzonych przez organ I instancji i fakt nienadawania się do nadbudowy spornego obiektu budowlanego. Po przyznaniu skarżącej pomocy prawnej z urzędu w postaci ustanowienia radcy prawnego, skarga została uzupełniona przez zarzut naruszenia art. 7, 10, 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich aspektów sprawy i pominięcie regulacji dotyczącej zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (udział w oględzinach). Pełnomocnik skarżącej wnosił o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosił o jej oddalenie wskazując, że część zarzutów (sprawa nadbudowy) nie stanowiła przedmiotu postępowania w sprawie niniejszej, a wadliwość procesową oględzin z postępowania pierwszoinstancyjnego usunięto w postępowaniu odwoławczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Sąd administracyjny z mocy art. 1 § 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych z dnia 25.07.2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1269) posiada uprawnienie do badania zaskarżonych ostatecznych decyzji administracyjnych z punktu widzenia zgodności z prawem. O ile taka decyzja nie narusza prawa, to skarga podlega oddaleniu. Zaskarżona w sprawie niniejszej decyzja nie jest sprzeczna z prawem, dlatego skarga pozostaje nieuzasadniona. Wbrew odczuciu skarżącej stan faktyczny w sprawie został należycie i w pełni wyjaśniony poprzez dwukrotne oględziny. O ile oględziny przeprowadzone w dniu 20.01.2005r. w postępowaniu przed organem I instancji naruszały zasadę procesową zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 kpa) z powodu niedopuszczenia skarżącej (i jej pełnomocnika) do budynku – to ta wadliwość została w całości wyeliminowana i "naprawiona" w postępowaniu odwoławczym. W szczególności w dniu 11.04.2005r. organ II instancji przeprowadził ponowne oględziny, w których w pełni i bez ograniczeń uczestniczyła A. P. Ustalenia poczynione podczas tych oględzin stanowiły podstawę zaskarżonej decyzji i nie budzą wątpliwości sądu, zostały bowiem poparte bogatym materiałem fotograficznym (k-18-20 akt administracyjnych). Wynika z nich potwierdzenie ustaleń i oceny stanu technicznego obiektu, zawarte w uzasadnieniu decyzji PWINB w B. z dnia [...].04.2005r., w szczególności ocena, iż aczkolwiek stan techniczny budynku H. K. nie jest idealny, to nie zagraża zdrowiu i życiu ludzi oraz mieniu. Innymi słowy – organy nadzoru budowlanego nie znalazły podstaw do zastosowania regulacji art. 66 ustawy – Prawo budowlane z dnia 7.07.1994r. (Dz. U. Nr 207 z 2003r., poz. 2016 ze zm.), który to przepis stanowi "W przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany: 1) jest w nieodpowiednim stanie technicznym albo 2) jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia albo 3) powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia - właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania obowiązku. W decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, właściwy organ może zakazać użytkowania obiektu budowlanego lub jego części do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości". Z oceną braku podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego należy się zgodzić. Zgromadzony materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym wskazuje, że sporny budynek jest pomalowany z zewnątrz i wygląda estetycznie, w tym posiada nowe pokrycie dachowe jednospadowe, jedynie ściany w środku posiadają zacieki. Brak jest jakichkolwiek wskazówek, by elementy konstrukcyjne były w niekorzystnym stanie technicznym. Podnoszone przez skarżącą okoliczności, iż obecna konstrukcja budynku nie nadaje się do nadbudowy i przebudowy dachu na dwuspadowy, dla potrzeb postępowania niniejszego nie ma znaczenia. Te okoliczności, tak jak wyłożono w uzasadnieniu decyzji będą badane w sprawie o pozwolenie na wykonanie przedmiotowych robót. W sprawie niniejszej rzeczą organów nadzoru budowlanego było zbadanie sprawy pod kątem przesłanek z art. 66 ust. 1 powołanej ustawy – Prawo budowlane i to zostało uczynione. W tym miejscu można wskazać, że w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, iż organ nadzoru może uznać za nieodpowiedni stan techniczny wówczas, gdy ujawniony stan obiektu narusza wymagania wynikające z obowiązujących przepisów i tylko w takim przypadku organ nadzoru budowlanego może nałożyć obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Przyjęcie odmiennej koncepcji, tj. uznanie, iż stan nieodpowiedni nie jest równoznaczny z naruszeniem określonej normy prawnej oznaczałoby w istocie uprawnienie do nakładania obowiązków na właściciela obiektu niewynikających wprost z przepisów prawa (wyrok NSA z dnia 22.06.2001r. w spr. IV SA 1103/99, Lex nr 53388). W sprawie niniejszej nie zostało ustalone, by sporny obiekt budowlany naruszał wymagania konkretnych przepisów prawa. Stąd ocena braku podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego w sprawie użytkowania budynku gospodarczego H. K. nie narusza prawa. Kwestia ekspertyzy technicznej będzie aktualna w postępowaniu o pozwolenie na budowę tj. nadbudowę i przebudowę spornego obiektu budowlanego, zgodnie z treścią art. 206 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast w sprawie niniejszej nie było ustawowego wymogu sporządzania takiej ekspertyzy. Odnośnie powoływania się przez skarżącą na stan techniczny budynku wynikający z aktu notarialnego z dnia 11.07.1997r. – to stan ten został poprawiony remontem, o czym świadczy np. stan dachu opisany w tymże akcie notarialnym jako "dziurawy dach", podczas gdy obecnie budynek P. K. jest pokryty nową blachą falistą, co przedstawiają wykonane podczas drugich oględzin zdjęcia. Także na legalność zaskarżonej decyzji nie wpływa oczywista omyłka co do daty decyzji organu I instancji, następnie sprostowana postanowieniem, nawet jeśli i w tym postanowieniu błędnie wpisano jedną cyfrę decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowym postępowaniu A. P. chciałaby zablokować prace sąsiada związane z nadbudową i przebudową dachu, ale postępowanie dotyczące stanu technicznego obiektu budowlanego pozostaje odrębnym postępowaniem. Jak wyżej wskazano, okoliczność przydatności elementów konstrukcyjnych budynku do nadbudowy i przebudowy dachu będzie przedmiotem badań w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30.08.2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270). O przyznaniu ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu kosztów pomocy prawnej orzeczono odrębnym postanowieniem (art. 258 § 2 pkt 8 cyt. ustawy).