II SA/Bk 563/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi I. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. Decyzją z dnia [...].05.2012 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. z dnia [...].03.2012 r. nakazującą Pani I. S. rozbiórkę suchego ustępu o wymiarach w planie 1,25 x 1,15 m, zlokalizowanego na działce o nr geod. [...] w miejscowości P. gm. B. P. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco: W wyniku czynności kontrolnych, dokonanych przez pracowników Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. P. (zwanego dalej PINB) stwierdzono, że suchy ustęp został wybudowany po otrzymaniu decyzji przez B. i M. P. z dnia [...].11.2001 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę jednoocznej ubikacji na działce nr [...] we wsi P. Projekt budowlany zakładał budowę ubikacji o wymiarach 2,40 x 2,40m usytuowanej w odległości 2m od granicy z działką sąsiednią o nr [...], ze szczelnym zagłębionym w ziemi żelbetonowym zbiornikiem z górna płytą wyposażoną w otwór rewizyjny służący do opróżniania. Zobowiązano inwestora do zlikwidowania studni, istniejącej na działce objętej pozwoleniem na budowę. PINB stwierdził, że ustęp suchy został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę: posiada wymiary 1,25 x 1,15m, zbiornik nie jest wyposażony w otwór rewizyjny, usytuowany w odległości 0,92m od granicy z działką sąsiednią (nr [...]) oraz w odległości ok. 9,60 m od studni, która nie została rozebrana. Nadto inwestor nie dokonał zawiadomienia o zakończeniu budowy ustępu pomimo takiego zobowiązania istniejącego w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem organów obydwu instancji, nie było fizycznej możliwości doprowadzenia ustępu do stanu zgodności z projektem budowlanym i warunkami technicznymi w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten zakłada, w przypadku istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia projektu zamiennego z uwzględnieniem powstałych zmian. W tej sytuacji nie było możliwym przesunięcie betonowego zbiornika na odległość 2m od granicy z działką sąsiednią. Istniejąca na działce studnia w zbyt małej odległości od ustępu (9,60m, zamiast 15m), której likwidacji przeciwstawia się inwestorka, stanowi dodatkową przesłankę przemawiającą za niemożliwością doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem. Stąd też organy obu instancji były zgodne co do tego, że należało orzec rozbiórkę ustępu suchego na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623 ze zm.). W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku I. S. zarzuciła decyzji naruszenie § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa poprzez uznanie, że odległość pomiędzy ustępem, a studnią powinna wynosić 15 metrów, przy czym dotyczy to studni z wodą pitną, a nie używanej do podlewania ogrodu (jak w przypadku Skarżącej). Drugim zarzutem było naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez uznanie niemożliwości fizycznej doprowadzenia ustępu do zgodności z projektem budowlanym. Zdaniem Skarżącej organy niewłaściwie oceniły materiał dowodowy. Woda ze studni, która nie została rozebrana, nie służy celom konsumpcyjnym lecz do podlewania ogrodu, co potwierdziła N. P. w swoim oświadczeniu podczas wizji lokalnej. Nie wyczerpuje to § 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia, gdzie gwarantowane są odległości (15 m) dotyczące studni z wodą przeznaczoną do spożycia, a nie do innych celów. W ocenie Skarżącej suchy ustęp można było doprowadzić do stanu zgodności z prawem poprzez rozłączenie drewnianej konstrukcji od części betonowej, którą należałoby skruszyć, przenieść na odległość 2m od granicy z działką sąsiednią, a następnie zalać betonem. Organ powinien nałożyć obowiązek sporządzenia projektu zamiennego, a nie nakazywać rozbiórkę. W odpowiedzi na skargę PWINB wniósł o jej oddalenie. Podkreślił, że obowiązek likwidacji studni wynikał z decyzji o pozwoleniu na budowę i uzależniał postawienie ubikacji od likwidacji studni. Zatem nie mają znaczenia twierdzenia Skarżącej, że woda w studni nie jest używana do celów spożywczych. Jeśli chodzi o zarzut legalizacji obiektu, to organ stwierdził, że każde przesunięcie ubikacji wiąże się z wykopaniem nowego dołu i zalaniem go betonem, a to nie są roboty naprawcze tylko powodujące powstanie nowego obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Kontrolując legalność aktu na zasadzie art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W sytuacji, gdy organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że dany obiekt budowlany został zrealizowany w sposób istotnie odbiegający od warunków pozwolenia na budowę, zaś nie ma możliwości zalegalizowania odstępstw, to wówczas nakazuje rozbiórkę obiektu, zgodnie z przepisem art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623). Jeżeli w dacie stwierdzenia odstępstw roboty budowlane zostały zakończone, to organ nie wydaje postanowienia o wstrzymaniu robót, lecz rozstrzyga problem decyzją merytoryczną (vide: Prawo budowlane – Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, wydanie 4, C.H. Beck 2011, str. 567-568). Taka sytuacja miała miejsce w sprawie niniejszej. Wbrew twierdzeniu Skarżącej, nałożenie obowiązku doprowadzenia ustępu suchego do stanu zgodności z prawem poprzez wykonanie projektu zamiennego (art. 51 ust. 1 pkt 3) nie było możliwe w realiach niniejszej sprawy. Nie stanowiło sporu między stronami, że ustęp został zlokalizowany niezgodnie z decyzją o pozwoleniu na jego budowę z dnia [...].11.2001 r. Został posadowiony w odległości 0,92m od granicy z działką sąsiednią, zamiast nakazanej odległości 2 metrów. Doprowadzenie obiektu do zgodności z pozwoleniem na budowę wymagałoby (jak słusznie zauważają organy i czemu nie przeczy Skarżąca) przeprowadzenia robót budowanych polegających na: rozłączeniu nadziemnej konstrukcji drewnianej od części betonowej zagłębionej w gruncie, następnie wykonania nowego wykopu i zalania go betonem. Taka forma wykonania robót budowlanych (jedynie możliwa), stanowiłaby o wybudowaniu nowego ustępu w innym miejscu. Nie jest możliwym "przesunięcie" betonowego dołu kloacznego, zagłębionego w ziemi. Dlatego też rację mają organy, że legalizacja obiektu, technicznie, nie była możliwa. Zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [...].11.2001 r. i złączonym projektem budowlanym, studnia nie mogła być usytuowana w dotychczasowym miejscu z uwagi na brak zachowania odległości od ubikacji. Wymóg zachowania odległości 15m obowiązywał zarówno w stanie prawnym na 2001 r. (§ 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12. 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. z 1999 r. nr 15, poz. 140), jak też obowiązuje obecnie (§ 31 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r.). Zgodnie z pozwoleniem na budowę możliwość postawienia ustępu była uzależniona od likwidacji studni, czego Skarżąca nie uczyniła. Nie ma żadnego znaczenia, czy woda w studni jest używana do celów spożywczych, czy do podlewania ogrodu. Obowiązek niwelacji studni wynikał z prawomocnej decyzji o pozwoleniu na budowę ustępu z dnia [...].11.2001 r. i skoro inwestorzy nie godzili się na postawione tam rozwiązanie, mogli tę decyzję zaskarżyć. W ocenie sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo z zachowaniem przepisów art. 7, 77, 80 k.p.a. Organy wnikliwie wyjaśniły stan sprawy. Organ odwoławczy zarządził przeprowadzenie dodatkowych oględzin (odbyły się 10.05.2012 r.) w celu m.in. ustalenia lokalizacji ustępu na działce sąsiedniej. Świadczy to o podjęciu wszelkich starań przez PWINB, by przeanalizować możliwość legalizacji spornego ustępu. Jednakże istniejące parametry lokalizacyjne obiektu oraz obowiązujące przepisy prawne przesądziły o orzeczeniu rozbiórki. Mając na względzie powyższe okoliczności i na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.