II SA/Bk 565/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 2 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K. G. na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej p o s t a n a w i a przywrócić skarżącej K. G. termin do wniesienia skargi K. G. w dniu 7 sierpnia 2010 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) złożyła skargę do tut. Sądu na postanowienie Wojewody P. z dnia [...] lipca 2010 r., doręczone jej w dniu 6 lipca 2010 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru postanowienia). Wraz ze skargą skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku podała, że przez 28 lat mieszkała na terytorium Białorusi. Obecnie ma problemy ze zrozumieniem i pisownią w języku polskim. Korzysta z pomocy znajomych, ale i oni nie zawsze potrafią pomóc w przypadku korespondencji z urzędów. Skarga została złożona po terminie, gdyż nie zrozumiała pouczeń "o możliwości odwołania do tutejszego Sądu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: W ocenie Sądu wniosek jest zasadny i podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej cytowanej: p.p.s.a. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z treści art. 87 p.p.s.a. wynika natomiast, że warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie trzech przesłanek, a mianowicie: wniesienia przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu 7 dni od ustania przeszkody, która uniemożliwiła jej dochowania terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano, oraz uprawdopodobnienie, iż uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony. Strona w postępowaniu o przywrócenie terminu nie jest, zobowiązana do udowodnienia braku swej winy, lecz wystarczy uprawdopodobnienie powyższej okoliczności. Uchybienie terminu w przedmiotowej sprawie jest bezsporne. Ostatni dzień terminu przypadał na czwartek 5 sierpnia 2010 r. (30 dni liczonych od dnia doręczenia kwestionowanego postanowienia, czyli od dnia 6 lipca 2010 r.), skarga zaś została oddana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 7 sierpnia 2010 r., czyli z 2 - dniowym opóźnieniem. Zasadnym było zatem złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Na wstępie odnieść się należało do kwestii dochowania przez skarżącą siedmiodniowego terminu do wniesienia przedmiotowego wniosku. Przyjmując najbardziej korzystną dla strony interpretację, uznać należy, że przeszkoda uchybienia terminu do wniesienia skargi ustała w dniu jej wniesienia do sądu. Jako, że wniosek o przywrócenie terminu został nadany w tym samym dniu co skarga, przyjąć należy, że został zachowany 7 – dniowy terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a. Skarżąca spełniła także warunek równoczesnego dokonania czynności, której nie dokonano w terminie, ponieważ złożyła do sądu skargę. Spełnione zatem zostały wymogi formalne konieczne do uwzględniania wniosku. W dalszej kolejności zasadnym było rozważenie, czy argumenty skarżącej uprawdopodabniają, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jej winy. W ocenie Sądu okoliczności faktyczne opisane w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu stanowią uprawdopodobnienie, że niedochowanie terminu do wniesienia skargi było przez nią niezawinione. Skarżąca podała, że przyczyną uchybienia terminu były problemy ze zrozumieniem i pisownią w języku polskim, albowiem przez 28 lat mieszkała na terytorium Białorusi. Wskazała przy tym, że znajomi nie zawsze potrafią pomóc w przypadku korespondencji z urzędów. W Stwierdzić zatem należy, że nieterminowe złożenie skargi było skutkiem zdarzeń za które skarżąca nie może ponosić winy. Mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 86 § 1 i 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.