II SA/Bk 569/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do chowu w systemie ściółkowym do 30 000 sztuk kurcząt brojlerów (120 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianego do realizacji w granicach działki o nr geod. [...], położonej w obrębie Z., gm. K. Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu [...] lutego 2014 r. M. B. wystąpił z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, dołączając do wniosku "Kartę informacyjną o planowanym przedsięwzięciu". Wobec powyższego Wójt Gminy K. zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej: PPIS) o wydanie opinii w sprawie wymagalności i ewentualnego zakresu Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. W odpowiedzi PPIS opinią z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], a także RDOŚ postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], opowiedzieli się za potrzebą przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w pełnym zakresie. W oparciu o otrzymaną opinię i postanowienie, organ wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. postanowienie o potrzebie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakresu Raportu. Stosowny Raport został dostarczony przez inwestora w dniu [...] maja 2014 r. Organ przeprowadził następnie postępowanie zgodnie z art. 79 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "u.o.o.ś."), a przed wydaniem decyzji, realizację przedsięwzięcia oraz warunki jego realizacji uzgodniono z RDOŚ postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., nr [...] oraz z PPIS opinią z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...]. Po zakończeniu postępowania organ wydał w dniu [...] września 2014 r. decyzję znak: [...], którą ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Od powyższej decyzji odwołanie złożył M. R. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Prowadząc ponownie postępowanie, organ zobowiązał inwestora do uzupełnienia Raportu, co ten w zakreślonym terminie uczynił. Zwrócono się także do RDOŚ i PPIS o stosowne uzgodnienia. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki, zaś PPIS w opinii nr [...], także postanowił zaopiniować pozytywnie przedsięwzięcie i określił jego warunki. Decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...]. organ ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Od ww. decyzji odwołanie złożył M. R. SKO w B., decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał m.in. na zastosowanie błędnego systemu doręczeń. Prowadząc postępowanie po raz trzeci, organ I instancji znów zwrócił się do RDOŚ i PPIS o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. RDOŚ postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki. Także PPIS pismem z dnia [...] września 2016 r., po zapoznaniu się z treścią dokumentów uzupełniających Raport oddziaływania na środowisko, nie znalazł przesłanek uzasadniających zmianę pozytywnego stanowiska przedstawionego w opinii Nr [...] zawartej w piśmie znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. Po zakończeniu postępowania, Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika do chowu w systemie ściółkowym do 30 000 sztuk kurcząt brojlerów (120 DJP) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, przewidzianego do realizacji w granicach działki o nr geod. [...], położonej w obrębie Z., gm. K. W uzasadnieniu decyzji organ szczegółowo opisał przebieg dotychczasowego postępowania i wyjaśnił, że niezasadne są zastrzeżenia złożone przez M. R. Przedstawiony przez inwestora aneks do Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedstawia w części 3 oddziaływanie przedsięwzięcia na klimat akustyczny uzupełnione o wpływ transportu samochodowego i oddziaływanie skumulowane kurnika planowanego na działce o nr [...], obręb K. Stwierdzono, iż nie występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu (55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Także przedstawiony przez skarżącego problem spalin oraz zapylenia powietrza pochodzącego od wzmożonego ruchu samochodów ciężarowych wydaje się być "spekulacją intelektualną". Trudno bowiem uznać, iż 10 dodatkowych samochodów wygeneruje emisję spalin oraz zapylenia stanowiącą zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców. Dalej organ wyjaśnił, że aneks do Raportu oddziaływania na środowisko w pkt 4 uwzględnia również oddziaływanie skumulowane z planowanym kurnikiem na działce o nr geod. [...], obręb K. Pkt 4.1. aneksu zawiera obliczenia emisji gazów odorotwórczych, a w pkt 4.2 przedstawiono emisję spowodowaną energetycznym spalaniem gazu. Organ przywołał i przedstawił stosowne wyliczenia i stwierdził, że wyniki te wraz z interpretacją graficzną zawartą w aneksie do Raportu wykazują, że eksploatacja obu kurników nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm ani istotnych zmian w środowisku naturalnym w zakresie ochrony powietrza w otoczeniu analizowanej inwestycji. Obliczenia wykazują bowiem, że emisja najbardziej odorogennych substancji: siarkowodoru i amoniaku na analizowanym obszarze nie przekroczy dopuszczalnych prawem norm. Organ jest świadomy ewentualnych uciążliwości odorowych związanych z eksploatacją tego typu przedsięwzięć, nie istnieją jednak unormowania prawne w tym zakresie. Organ odniósł się także do zastrzeżeń dotyczących występowania w najbliższym otoczeniu planowanej inwestycji chronionych gatunków ptaków. W jego ocenie oświadczenie uczestnika postępowania nie jest wystarczającym dowodem występowania chronionych gatunków ptaków na terenie planowanej inwestycji, a ponadto raport stwierdza, że w pobliżu planowanej inwestycji występują nielicznie gatunki zwierząt i je wymienia. Obliczenia wszystkich przewidywanych emisji do powietrza, wody oraz hałasu, mogących oddziaływać na środowisko, przedstawione w Raporcie wykazały jednak, że inwestycja nie wpłynie negatywnie na faunę i florę. Dodatkowo planowana inwestycja położona jest poza obszarami podlegającymi ochronie na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2001 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2016 r., poz. 2134 ze zm.). W związku z powyższym, nawet udowodnienie występowania na przedmiotowym terenie innych gatunków zwierząt nie może wpłynąć na treść wydanego rozstrzygnięcia. Organ wskazał też, że w aneksie do Raportu oddziaływania na środowisku zanalizowano również alternatywne warianty realizacji inwestycji. Organ je przedstawił i omówił. W jego ocenie z tabeli podsumowującej oba warianty wynika, że proponowany przez inwestora wariant nr 1 jest korzystniejszy dla środowiska ze względu na zastosowaną konstrukcję dachu, sposób ogrzewania oraz wentylacji. W ocenie alternatywnych wariantów nie brano pod uwagę zmiany lokalizacji budynku - inwestor nie dysponuje działką z uzbrojeniem technicznym oraz racjonalnym dostępem do urządzonej drogi publicznej. Położenie działki, jej kształt oraz specyfika budynku kurnika wyklucza zmianę położenia kurnika na działce. Organ wyjaśnił także, że przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenach rolnych, poza obszarami podlegającymi ochronie. Projektowane przedsięwzięcie będzie obejmować budowę jednego kurnika dla chowu kur - brojlerów na działce o powierzchni 23.700 m2 dla 30.000 szt. ptaków wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w skład której wchodzą: 2 silosy paszowe o ładowności 22 ton każdy, 3 zbiorniki szczelne bezodpływowe na popłuczyny o pojemności 10 m3 każdy, 1 zbiornik szczelny bezodpływowy na ścieki sanitarne o pojemności 10 m3, 2 zbiorniki naziemne, stalowe na gaz propan o pojemności 6.700 dm3 każdy. Cykl hodowlany wynosić będzie od 6 do 7 tygodni. Po zakończeniu cyklu wykonywane będą prace porządkowe, tj. mycie i dezynfekcja obiektów. Projektowany obiekt posiada łączną powierzchnię zabudowy wynoszącą 2.160 m2. Składa się z części inwentarzowej o powierzchni 2.060 m2 oraz części socjalno-technicznej o powierzchni 100 m2. Planowana obsada kurnika wynosi 30.000 sztuk kur - brojlerów (120 DJP). Zdaniem organu, w celu zminimalizowania uciążliwości związanych z etapem realizacji przedsięwzięcia przewiduje się prowadzenie prac ziemnych w sposób nie dopuszczający do przypadkowego wycieku substancji ropopochodnych. Używany sprzęt będzie sprawny technicznie, a wszelkie jego konserwacje, uzupełnianie paliwa, przeglądy i naprawy będą wykonywane w miejscu specjalnie do tego wyznaczonym. Także teren budowy wyposażony zostanie w środki do neutralizacji rozlanych substancji ropopochodnych oraz miejsca przechowywania smarów. Stanowiska postojowe dla pojazdów i maszyn zorganizowane zostaną w sposób uniemożliwiający zanieczyszczenie środowiska. Oddziaływanie przedsięwzięcia w fazie realizacji związane będzie z emisją substancji do powietrza oraz hałasem spowodowanym wykonywaniem prac budowlanych. eksploatacją sprzętu budowlanego i środków transportu, ale będzie to oddziaływanie krótkotrwałe i odwracalne. W ocenie organu, z przeprowadzonej analizy przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że na etapie eksploatacji planowana inwestycja nie będzie powodować uciążliwości związanych z emisją hałasu i zanieczyszczeń do powietrza oraz nie wpłynie na ograniczenie sposobu zagospodarowania terenów sąsiednich. Na podstawie zaś obliczeń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wykazano, iż emisja zanieczyszczeń poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie będzie przekraczać dopuszczalnych wartości. Wszelkie normy hałasowe w stosunku do najbliższych terenów chronionych akustycznie (zabudowy zagrodowej zlokalizowanej ok. 100 m od planowanej inwestycji), zostaną zachowane. Dalej organ zauważył, że oddziaływanie na stan powierzchni ziemi będzie polegać na przekształceniu powierzchni terenu na potrzeby sieci uzbrojenia terenu oraz niwelacji omawianego obszaru w celu prawidłowego posadowienia obiektów. Ingerencja będzie obejmowała wykonanie fundamentów pod budynek. Wszystkie odpady na etapie realizacji i eksploatacji planowanego przedsięwzięcia zostaną zagospodarowane zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Odpady będą przekazywane odbiorcom posiadającym stosowne zezwolenia, na podstawie zawartych umów na odbiór odpadów. Sztuki padłe lub ubite z konieczności przekazywane będą niezwłocznie do unieszkodliwienia wyspecjalizowanym firmom posiadającym stosowne zezwolenie. Do czasu odbioru, padłe ptaki przechowywane będą w szczelnym, przykrytym pojemniku zlokalizowanym w wydzielonym miejscu. W przypadku natomiast sytuacji odbiegającej od warunków normalnych, m.in. wystąpienia choroby powodującej w skrajnym przypadku likwidację stada, należy postępować ściśle wg wskazań Powiatowego Lekarza Weterynarii oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ podniósł także, że odchody zwierzęce (pomiot kurzy) zostaną zagospodarowane na polach jako nawóz naturalny, zgodnie z zasadami określonymi w ustawie z dnia 10 lipca 2007 r. o nawozach i nawożeniu (Dz. U. z 2015 r., poz. 625) oraz w Kodeksie Dobrej Praktyki Rolniczej. W przypadku zaś nie zagospodarowania pomiotu kurzego, należy zawrzeć umowy na odbiór nadwyżki z rolnikami dysponującymi wystarczającym areałem do przyjęcia obornika. Kurnik będzie zasilany wodą z własnej studni głębinowej lub z sieci wodociągowej. Ścieki sanitarne z zaplecza socjalnego odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe o poj. 10 m3, po czym okresowo wywożone wozami asenizacyjnymi przez wyspecjalizowane firmy. Powstałe wody popłuczne odprowadzane będą do trzech szczelnych, bezodpływowych zbiorników na popłuczyny o pojemności 10 m3 każdy, po czym wywożone przez wyspecjalizowane firmy wozami asenizacyjnymi. Natomiast wody opadowe i roztopowe z dachu i terenów utwardzonych, nienarażone na zanieczyszczenia, kierowane będą na tereny zielone należące do inwestora. Zdaniem organu, wyniki obliczeń nie wykazały, iż budowa kurnika będzie powodowała przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu oraz dopuszczalnych poziomów dźwięku na terenach chronionych akustycznie. Organ omówił także, jaki wpływ będzie miała inwestycja na wody powierzchniowe i podziemne. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie pogorszy jakości i stanu tych wód z uwagi na magazynowanie wód popłucznych i ścieków bytowych w szczelnych zbiornikach bezodpływowych oraz nie wpłynie na nieosiągnięcie celów środowiskowych jednolitych części wód. Organ zauważył także, że sąsiedztwo planowanej inwestycji stanowi zabudowa rolnicza, dlatego realizacja przedsięwzięcia nie pogorszy obecnych walorów krajobrazowych. Zgodnie zaś z obliczeniami przedstawionymi w raporcie oddziaływania na środowisko wraz z aneksem, planowana inwestycja w trakcie eksploatacji nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko. Wszelkie emisje związane z funkcjonowaniem kurnika, wg. przedstawionych obliczeń, ograniczą się do terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Na koniec organ zauważył, że informacje przedstawione w Raporcie oddziaływania na środowisko wraz z aneksem są wystarczająco szczegółowe, aby w pełni ocenić oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w związku z czym, mając na uwadze postanowienie RDOŚ z dnia [...] sierpnia 2016 r., nie było konieczności ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania przedmiotowej decyzji. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M. R. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], SKO w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a także przedstawił zarzuty podniesione w odwołaniu. Szczegółowo wskazał i omówił także przepisy mające zastosowanie w sprawie, a także wyjaśnił, co się ustala i ocenia w takim postępowaniu. Zdaniem organu ustawodawca dość precyzyjnie określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydania tego rodzaju decyzji można odmówić jedynie w razie: (1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.o.o.ś.); (2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.o.ś., (3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.o.o.ś.); (4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.o.o.ś.); (5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.o.o.ś.); (6) wystąpienie innych przesłanek wynikających z przepisów odrębnych, które uzasadniałyby odmowę wydania decyzji środowiskowej. Odnosząc powyższe regulacje do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych organ stwierdził, że: (-) na terenie projektowanej inwestycji nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a sąsiedztwo planowanej inwestycji stanowi zabudowa rolnicza, zagrodowa; (-) organy, o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.o.ś, tj. RDOŚ (postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r., znak: [...]) oraz PPIS (pismem znak: [...], z dn. [...] września 2016 r., zapoznając się uprzednio z treścią dokumentów uzupełniających raport oddziaływania na środowisko, nie znalazł przesłanek uzasadniających zmianę pozytywnego stanowiska przedstawionego w opinii Nr [...], znak: [...], z dn. [...] sierpnia 2014 r.), pozytywnie zaopiniowały ww. inwestycję; (-) z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie lokalizacyjnym, jak też nie istnieją racjonalne warianty alternatywne, albowiem mogłyby one dotyczyć jedynie sposobu karmienia i pojenia ptaków oraz ogrzewania budynku, a co za tym idzie, zmiany dostosowanej do tego konstrukcji budynku bądź zastosowania innego źródła energii (porównanie obu wariantów znajduje się w aneksie do Raportu). W postępowaniu wyjaśniającym rozważano też inną lokalizację kurnika, jednakże inwestor nie posiada innej działki z racjonalnym dostępem do drogi publicznej; (-) z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło znacząco wpłynąć na obszar Natura 2000 (o czym stanowi art. 81 ust. 2 u.o.o.ś.), albowiem przedsięwzięcie zlokalizowane zostanie na obszarze oddalonym od najbliżej położonego obszaru Natura 2000 o 6,8 km "Źródliska Wzgórz S."; (-) z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, aby przedsięwzięcie mogło spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych na obszarze dorzecza, o którym mowa w art. 81 ust. 3 u.o.o.ś., albowiem: po pierwsze, najbliżej położoną jednolitą częścią wód jest JCWP "S. od źródeł do M." oraz w obrębie jednolitej części wód podziemnych o kodzie PLGW230034, której stan ilościowy i chemiczny został oceniony jako dobry, a z oceny stanu wynika, że jest ona niezagrożona ryzykiem nieosiągnięcia celów środowiskowych; a po drugie, w skarżonej decyzji przewidziano działania mające na celu ograniczanie dopływu zanieczyszczeń do wód powierzchniowych i podziemnych, m.in. poprzez: obowiązek odprowadzania ścieków bytowych do szczelnego zbiornika o poj. 10 m3 i zapewnienia ich sukcesywnego odbioru przez firmę asenizacyjną; nierozsypywanie obornika na fermie i jej sąsiedztwie (w tym podczas załadunku), zastosowanie szczelnej posadzki w budynkach (z użyciem folii budowlanej oraz betonu przemysłowego z włóknem szklanym), stosowanie szczelnych zbiorników na wody popłuczne i ścieki, niezwłoczne wywożenie obornika z terenu fermy i wprowadzania do gruntu jedynie wód opadowych z połaci dachów planowanego kurnika. Zdaniem więc organu, w analizowanej sprawie nie zaistniały wyżej wskazane warunki do odmowy zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest decyzją wydawaną na wniosek inwestora, a zatem, o ile spełnia wymogi przewidziane ustawą oraz zawiera wymagane załączniki, wiąże organ wydający decyzję. Sprzeciw stron lub członków społeczeństwa biorącego udział w postępowaniu, których interes faktyczny przemawia za innym sposobem zagospodarowania określonych nieruchomości, nie może być podstawą odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej organ wyjaśnił, że zebrany materiał dowodowy pozwala na uznanie sprawy za wyjaśnioną wyczerpująco, co przesądza, że postępowanie organu I instancji było zgodne z obowiązującym prawem. Organ ten dopuścił do postępowania zainteresowanych oraz wykonał obowiązek niezbędnych (wskazanych w art. 33 i 38 u.o.o.ś.) obwieszczeń. Oceny materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie, w tym przedłożonego przez wnioskodawcę Raportu, dokonały wyspecjalizowane organy administracji, właściwe do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport (także i aneks do Raportu) spełnia wymogi ustawy. W szczególności zawiera on wszystkie obligatoryjne elementy wymagane art. 66 ust. 1 i art. 68 ust. 1 u.o.o.ś. oraz uwzględnia zakres wskazany w postanowieniu stwierdzającym potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określającym zakres Raportu. Natomiast analiza merytoryczna tego dokumentu pozwala na stwierdzenie, iż określony w nim zakres oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w odniesieniu do poszczególnych faz realizacji inwestycji), jest wystarczająco szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne oraz logistyczne inwestycji. Dalej organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania i wyjaśnił, że są one niezasadne. Nieprawdziwym jest zarzut "niewydania przez organ I instancji obligatoryjnego postanowienia odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". Organ I instancji wydał bowiem w dn. [...] kwietnia 2014 r. postanowienie, znak: [...], nakładające na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i ustalił zakresu raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. O wydanym postanowieniu strony oraz inni uczestnicy postępowania zostali zawiadomieni stosownym obwieszczeniem (wywieszonym na tablicy ogłoszeń od dn. [...] do dn. [...] kwietnia 2014 r.). Organ nie podzielił także zarzutu dotyczącego nieprawidłowej oceny Raportu i aneksu do Raportu. W skarżonej decyzji organ odniósł się do wszystkich uwag i zarzutów składanych w postępowaniu z udziałem mieszkańców. Chociaż Raport nie odnosi się do każdego z elementów oceny środowiskowej, to w ocenie organu uwarunkowania, o których mowa z art. 66 ust. 1 u.o.o.ś., mają charakter tego rodzaju, że choć organ prowadzący postępowanie powinien je wszystkie przeanalizować, to nie oznacza, że przy każdej (jakiejkolwiek, potencjalnej) planowanej inwestycji one zaistnieją i powinny zostać wykazane w sporządzonej decyzji. Tym samym nie sposób uznać, że w analizowanej sprawie niezbędne było wykazywanie w decyzji: rodzaju gleb występujących na analizowanym terenie, ich składu granulometrycznego oraz współczynników filtracji; głębokości występowania poziomów wód gruntowych na terenie zainwestowania i terenach otaczających; danych do obliczeń powierzchni gruntu, danych dotyczących właściwości fizyczno-chemicznych gleb na których będzie deponowany obornik i dopuszczalnych dawek obornika na danym rodzaju gleby i planowane nawożenie; charakterystyki instalacji technicznej do unieszkodliwienia ścieków; tras przejazdu transportu, obliczeń oddziaływania pojazdów transportujących materiały budowlane i sprzęt techniczny, na tereny zabudowy mieszkaniowej; analizy wpływu drgań spowodowanych ruchem ciężkich pojazdów na konstrukcje budynków, itp. Elementy Raportu przedłożonego przez inwestora wynikają bowiem z treści postanowienia organu I instancji z dn. [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], określającego zakres raportu oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i są z tym postanowieniem zgodne. Dalej organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu skarżącego, ze skarżonej decyzji wynika, jakie zwierzęta występują w pobliżu planowanej inwestycji. Jednakże obliczenia przewidywanych emisji do powietrza, wody oraz immisji hałasowych, mogących oddziaływać na środowisko dowodzą, iż inwestycja nie wpłynie negatywnie na faunę i florę. Bez względu zatem na fakt, czy w okolicy planowanej inwestycji mogą wystąpić niewymienione w Raporcie gatunki flory i fauny, nie dojdzie do negatywnego na nie oddziaływania. Jako niezasadny organ uznał też zarzut, iż w skarżonej decyzji brakuje "informacji dotyczących lokalnej sieci hydrograficznej". Z treści skarżonej decyzji wynika bowiem, iż najbliżej położoną od planowanej inwestycji jednolitą częścią wód jest JCWP "S. od źródeł do M.", natomiast wody podziemne znajdujące się w obszarze analizy przyrodniczej, to jednolita część wód podziemnych o kodzie PLGW230034. Podobnie, w ocenie organu, nie sposób uwzględnić zarzutu dotyczącego braku analizy oddziaływania "odorowego". Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika wyraźnie, jaka metodologia badań i sposób obliczeń pozwoliły na stwierdzenie, że oddziaływanie siarkowodoru i amoniaku (tj. substancji w najwyższym stopniu odorogennych) w obszarze analizowanym, nie przekroczy dopuszczalnych prawem norm. Ponadto organy administracji nie powinny uwzględnić zarzutów dotyczących możliwego oddziaływania odorowego inwestycji, jako mogącego mieć wpływ na poprawność wydanej decyzji. Nawet jeśli istnieje potencjalne niekorzystne oddziaływanie zapachowe planowanej inwestycji, to aktualnie nie istnieją przepisy prawa, umożliwiające uzależnienie wydania (bądź odmowy wydania) decyzji środowiskowej od poziomu emitowanego przez inwestycję odoru. Organy mogą bowiem działać jedynie na podstawie i w granicach prawa, toteż w przypadku braku przepisu prawa odnoszącego się do problematyki "odorowej" planowanego przedsięwzięcia, organy nie mogą uwzględniać (szczególnie ograniczając prawa inwestora do dysponowania własną nieruchomością) wartości pozaprawnych. Jako niezasadny organ uznał też zarzut dotyczący nie odniesienia się do ewentualnej zgodności planowanego przedsięwzięcia ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. Nie można bowiem uzasadniać odmowy wydania decyzji środowiskowych jakimikolwiek zastrzeżeniami określonymi w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego w gminie. Ustalenia tego aktu normatywnego nie mają charakteru powszechnie obowiązujących przepisów prawa, toteż nie mogą stanowić przeszkody uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dalej organ podkreślił, że Gmina K. zawarła umowę (niezbędną dla uzyskania pozwolenia na budowę wodociągu dla wsi Z.) na opracowanie dokumentacji projektowej i przystąpi do realizacji inwestycji umożliwiającej budowę przyłączy wodociągowych, w tym również dla "działalności rolniczo-gospodarczej dotyczącej produkcji drobiarskiej". W ocenie organu nieprawdą jest też stwierdzenie skarżącego o braku "opisu całego przedsięwzięcia, wraz z głównymi cechami charakterystycznymi procesów produkcyjnych", w tym "danych do obliczeń powierzchni gruntu (...) na których będzie deponowany obornik". Opis taki znajduje się na stronach 4-5 Raportu i uwzględnia on przewidywaną wielkość zatrudnienia, projektowane instalacje, cykle produkcyjne (hodowlane) wraz z założeniami procesu usuwania obornika. Autor Raportu wskazuje też, że powierzchnia areału niezbędnego do nawożenia obornikiem powstałym w wyniku hodowli brojlerów wynosi 142 ha i warunek ten jest spełniony. Jak niezasadny Kolegium uznało też zarzut braku "opisu zanieczyszczeń wynikających z funkcjonowania planowanego przedsięwzięcia", w tym "obliczeń ilości ścieków powstałych na terenach utwardzonych oraz charakterystyki instalacji technicznej do unieszkodliwienia ścieków". Zarówno w skarżonej decyzji, jak i Raporcie na str. 6-13 i 17-23 (oraz aneksie do Raportu s. 4 i n.) widoczna jest analiza (wraz z wynikającymi z niej wnioskami) przewidywanych rodzajów i wielkości emisji wynikających z planowanego przedsięwzięcia (również na poszczególnych etapach funkcjonowania inwestycji). Podobnie nie sposób odnaleźć potwierdzenia dla zarzutu braku "opisu analizowanych wariantów", w tym braku "opisu wariantu najkorzystniejszego dla środowiska". Taki opis znajduje się na str. 15-23 Raportu, a niezwykle szczegółowe rozwinięcie tej problematyki znajduje się w Aneksie do Raportu z lipca 2016 r. Także jako nieuzasadniony organ uznał zarzut dotyczący braku analizy immisji hałasowych. Organ I instancji zwrócił się bowiem do inwestora o opracowanie dodatkowej dokumentacji dotyczącej oddziaływania przedsięwzięcia na klimat akustyczny, uzupełnionego o wpływ transportu samochodowego i takie opracowanie zostało zrealizowane. Na postawie obliczeń zasięgu oddziaływania akustycznego przeprowadzonych przy zastosowaniu programu "ZewHalas" stwierdzono, iż nie występują przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu (55 dB w porze dziennej i 45 dB w porze nocnej) poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Kolegium nie podzieliło także stanowiska skarżącego odnośnie nieprawidłowości dotyczących wybrania najlepszego wariantu realizacji inwestycji. Kwestia wariantów znajduje się w rozdz. 5 Raportu oraz w aneksie do Raportu. Organ I instancji oceniał dwa warianty realizacji przedsięwzięcia, tj. wariant nr I wybrany przez inwestora oraz alternatywny wariant nr II. Zdaniem tegoż organu "w obu wariantach zużycie wody byłoby na tym samym poziomie. Wariant wnioskowany jest korzystniejszy ze względu na zastosowanie nagrzewnic gazowych. W wariancie nr II planuje się zastosować węglowy system centralnego ogrzewania, co zwiększy emisję szkodliwych substancji do powietrza. W wariancie I zastosowano również korzystniejszy ze względu na wydajniejsze parametry wynoszenia i rozpraszania zanieczyszczeń w powietrzu sposób wentylowania budynku kurnika - poprzez wentylatory ścienne i szczytowe. Emisja hałasu w obu wariantach nie przekracza norm. Na tym samym poziomie jest również emisja ścieków. Zakłada się te same systemy karmienia i pojenia ptaków oraz konstrukcję budynku, gdyż ich zmiana nie wpłynie na środowisko. Pod uwagę bierze się również sposób konstrukcji dachu. W wariancie nr I zaplanowano dach dwuspadowy - korzystniejszy ze względu na brak zalegania dużych ilości śniegu". Tym samym, zarzut braku wariantowania planowanej inwestycji jest nieuzasadniony. Jako niezasadny organ uznał także zarzut naruszenia art. 33 ust. 1 u.o.o.ś. polegający na braku podania informacji do publicznej wiadomości dotyczącej realizowanego przedsięwzięcia, co uniemożliwiło społeczeństwu wzięcie udziału w postępowaniu w sprawie wydania zaskarżonej decyzji środowiskowej. W trakcie prowadzonego postępowania doszło bowiem do szeregu obwieszczeń, w tym na tablicy ogłoszeń i stronie BIP urzędu gminy w K. (m.in. z dn. [...] lutego 2017 r. - o wydaniu decyzji, z dn. [...]4 października 2016 r. - o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, z dn. [...] sierpnia 2016 r. - o przystąpieniu do oceny oddziaływania na środowisko). Organ wyjaśnił też, że dopuścił dowody zgłoszone przez skarżącego w postaci opinii ornitologa, opinii biologa i opinii pracownika naukowo-dydaktycznego Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska PB. Wnioski płynące z tych opinii dotyczą jednakże okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, a ponadto odnoszą się do oceny prawidłowości Raportu. Tym samym zdaniem organu, choć w treści Raportu są zastrzeżenia, iż na terenie objętym oceną środowiskową występują różne gatunki ptactwa i zwierząt, to warto zauważyć, że obliczenia dotyczące przewidywanych emisji mających oddziaływać na środowisko nie pozwoliły na potwierdzenie, iż wystąpi negatywny wpływ na okoliczną florę i faunę. Dlatego też, nawet udowodnienie występowania - na przedmiotowym obszarze - innych gatunków zwierząt (i ich siedlisk) nie może wpływać na meritum wydanego w I instancji rozstrzygnięcia. Na koniec organ wyjaśnił, że planowane przedsięwzięcie nie zostało zaliczone do kategorii zawsze znacząco oddziałujących na środowisko, ale jedynie do potencjalnie znacząco oddziałujących. Takie ustalenie wskazuje na duże prawdopodobieństwo umiarkowanego oddziaływania na środowisko. Zamieszczenie przedsięwzięcia w § 3 Rozporządzenia umożliwiałoby również jego realizację bez potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i sporządzania Raportu. To, że taki obowiązek nałożono, tylko potwierdza, że organy dołożyły należytej dbałości we wszechstronnym wyjaśnieniu i ocenie wpływu inwestycji na środowisko. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł M. R. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez usankcjonowanie postępowania organu I instancji, który pomimo uchylenia jego wcześniejszej decyzji nr [...] z dn. [...] grudnia 2015 r. przez decyzję SKO z dn. [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia nie rozpoznał postępowania na nowo w całości, nie realizując przy tym wytycznych odnośnie zastosowanie błędnego systemu doręczeń (art. 74 ust. 3 u.o.o.ś.), 2. związanego z powyższym naruszenia art. 63 - 65 u.o.o.ś. poprzez brak ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie: a) wydania postanowienia o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływań na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wraz z ustaleniem zakresu raportu (art. 63 ust. 1 i ust. 4 u.o.o.ś. - pomimo istnienia ustawowego obowiązku wydania takiego postanowienia, b) brak zasięgnięcia opinii w tym zakresie od właściwych miejscowo regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz państwowej inspekcji sanitarnej (art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś.), brak wydania przez te organy opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ewentualnie zakresu raportu (art. 64 ust. 3 u.o.o.ś.) - pomimo istnienia ustawowego obowiązku zasięgnięcia opinii, działaniem swym organy obydwu instancji doprowadziły do naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady praworządności opisanej w art. 6 k.p.a. 3. związane z powyższym uchybienie, polegające na uniemożliwieniu stronom złożenia zażalenia na postanowienie wydane w trybie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. (art. 65 ust. 2 u.o.o.ś.). Istotnym w niniejszej sprawie jest, że postanowienie co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ustalające zakres raportu (z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...]) było wydane jedynie na etapie wcześniejszego postępowania, które zostało zakończone prawomocną decyzją kasatoryjną SKO w B. Co więcej, postanowienie to zostało doręczone poprzez obwieszczenie, który to tryb doręczeń został następnie zakwestionowany przez SKO w B. wraz ze wskazaniem wytycznych co do jego zmiany na doręczenia listowne za zwrotnym potwierdzeniem odbioru (art. 39 k.p.a.), 4. brak powtórzenia postępowania w powyższym zakresie (zarzut 2 i 3) jak też doręczenia niezgodne z systemem zawartym w art. 39, 40 i 47 k.p.a. miały wpływ na zapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniu, co z kolei narusza art. 8, 9, i 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a., 5. działaniu organu wyższego rzędu zarzucam także naruszenie art. 80 k.p.a poprzez całkowicie dowolne, niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego, obdarzenie walorem wiarygodności dowodu z dokumentu w postaci raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, przy jednoczesnym całkowitym zanegowaniu wartości dowodowej dokumentów przedstawionych przez skarżącego przy odwołaniu z [...] marca 2017 r. (opinii specjalistów z zakresu ornitologii, biologii i inżynierii środowiska). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. z niezrozumiałych względów wyżej ocenia wartość dowodową: a) dokumentu prywatnego, b) stworzonego na potrzeby inwestycji, c) za pieniądze inwestora i na jego wniosek, d) przez osobę, której wykształcenie oraz doświadczenie w tworzeniu raportów dotyczących przedmiotowego przedsięwzięcia jest nieznane, niż opinie ekspertów z danej dziedziny przedłożone przez skarżącego. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że SKO w B. decyzją z dn. [...] kwietnia 2016 r., nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dn. [...] grudnia 2015 r., znak: [...], gdyż stwierdziło, że w postępowaniu organu I instancji doszło do wielu uchybień, w tym zastosowano błędny system doręczeń. Organ nie mógł bowiem zastosować systemu doręczeń poprzez obwieszczenia, gdyż stron postępowania jest 12, a system ten może być wdrożony jedynie w sytuacji, gdy w sprawie występuje ponad 20 stron postępowania (art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w zw. z art. 49 k.p.a.). Błędne ustalenie kręgu stron jest natomiast uchybieniem mającym wpływ na wynik sprawy, gdyż strony poprzez błędne ustalenie organu pozbawione były możliwości udziału w toczącym się postępowaniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ niższego rzędu nie przeprowadził jednak wszystkich czynności, do których był zobowiązany na mocy przepisów obowiązującej ustawy. Przedmiotowa inwestycja jest bowiem przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla tego typu inwestycji ustalenia, czy wymagają przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dokonuje organ prowadzący postępowanie po zasięgnięciu opinii RDOŚ oraz PPIS (art. 63 - 65 u.o.o.ś.). Natomiast Wójt Gminy K. w ponownym postępowaniu, nie dopełnił tych wymagań ustawowych. Postanowienie odnośnie przeprowadzenia OOŚ oraz ustalenia zakresu raportu jest postanowieniem zaskarżalnym. Jednocześnie z uwagi na uchybienia organu I instancji z wcześniejszych postępowań (odnośnie sposobu doręczeń), wcześniej wydane postanowienie w tym zakresie (z dn. [...] kwietnia 2014 r., znak: [...] nie mogło zostać skutecznie zaskarżone. Zdaniem skarżącego, również zarzut naruszenia przez organ II instancji art. 80 k.p.a. należy uznać za zasadny. Skarżący przedstawił bowiem szereg opinii specjalistów na okoliczność zdyskredytowania wartości dowodowej Raportu środowiskowego przygotowanego na zlecenie inwestora. Nie można także zapominać, że Raport ten powstawał przed wejściem w życie nowelizacji u.o.o.ś. w dn. 1 stycznia 2017 r. Nie znajduje zatem do niego zastosowania art. 74 a u.o.o.ś. przewidujący szereg warunków, jakie musi spełniać autor raportu. Na chwilę obecną skarżący nie jest w stanie zweryfikować, czy autor raportu środowiskowego posiada wymaganą wiedzę i doświadczenie w tworzeniu tego typu dokumentacji. Natomiast przedstawienie opinii niezależnych ekspertów winno być potraktowane jako swoiste "ostrzeżenie" dla organów prowadzących postępowanie, że Raport może być sporządzony w sposób tendencyjny. Zdaniem skarżącego nie sposób zgodzić się także z twierdzeniem SKO w B., że jedynym sposobem skutecznej polemiki z raportem środowiskowym jest stworzenie kontrraportu. W niniejszym przypadku brak jest bowiem ustalenia, czy w ogóle autor Raportu jest specjalistą w swojej dziedzinie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "u.o.o.ś.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71.; dalej: "rozporządzenie"). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.o.ś., stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Przepis ten stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 u.o.o.ś. Opinię wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – art. 64 ust. 4 u.o.o.ś. Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.o.ś., rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z treścią art. 79 u.o.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 u.o.o.ś. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 u.o.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w cyt. rozporządzeniu, które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.o.ś. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 37 oraz pkt 102 rozporządzenia. Po uzyskaniu więc opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Wójt Gminy K., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pełny zakres). Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego Raportu Wójt uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od RDOŚ i pozytywną opinię od PPIS. W związku z uzupełnieniem Raportu przez inwestora, Wójt ponownie wystąpił w dniu [...] października 2015 r. do RDOŚ i do PPIS o stosowne uzgodnienia, które organy te wydały. Po raz trzeci, w związku z kolejnym uzupełnieniem Raportu, Wójt zwrócił się w dniu [...] sierpnia 2016 r. do RDOŚ i do PPIS o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia i organy ponownie uzgodnienia takie określiły. Jako prawidłowe co do zasady należy także uznać działania organu I instancji w zakresie zapewnienia udziału społeczeństwa w toczącym się postępowaniu. Informacja o wszczęciu postępowania z dnia [...] marca 2014 r. zamieszczona została w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Gminy w K., wywieszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy K. i wywieszona na słupie ogłoszeń w miejscowości planowanej inwestycji, czyli w Z. W formie obwieszczeń poinformowano także o wydanym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r., postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zawieszeniu postępowania, zawiadomieniu z dnia [...] maja 2014 r. o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji (zawiadomienie zostało doręczone dodatkowo M. R. pocztą), zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2014 r. o zwróceniu się do organów opiniujących o uzgodnienia, obwieszczeniu z dnia [...] września 2014 r. o wydaniu decyzji (decyzję tę doręczono stronom także za pośrednictwem operatora pocztowego), zawiadomieniu z dnia [...] stycznia 2015 r. o wszczęciu postępowania, zawiadomieniu z dnia [...] lipca 2015 r. o przeprowadzeniu konsultacji z mieszkańcami Z., obwieszczeniu z dnia [...] października 2015 r. o zwróceniu się do organów opiniujących o uzgodnienia, obwieszczeniu z dnia [...] grudnia 2015 r. o wydanej decyzji (decyzja została doręczona M. R. także za pomocą poczty), zawiadomieniu z dnia [...] czerwca 2016 r. o wszczęciu postępowania (stronom doręczono także za pośrednictwem poczty), obwieszczeniu z dnia [...] sierpnia 2016 r. o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (stronom doręczono także za pośrednictwem poczty), obwieszczeniu z dnia [...] października 2016 r. o zgromadzeniu materiału dowodowego (zawiadomienie w tym przedmiocie stronom doręczono za pośrednictwem poczty), obwieszczeniu z dnia [...] lutego 2017 r. o wydanej decyzji (stronom decyzje doręczono także za pośrednictwem poczty). Powyższe działania organu I instancji należy, zdaniem Sądu, ocenić jako prawidłowe. Początkowa wadliwość postępowania tego organu, o czym będzie mowa dalej, polegająca na dokonywaniu wyłącznie obwieszczeń zamiast doręczeń za pośrednictwem operatora pocztowego, nie miała znaczenia dla sprawy. Również skarżący M. R., zdaniem Sądu, brał czynny udział w postępowaniu właściwie od samego jego początku przez cały okres jego trwania. Zastrzeżenia do Raportu zgłosił on już bowiem w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. Ponadto wniósł on także dwukrotnie odwołania od decyzji wydawanych przez organ I instancji, tj. w dniach [...] września 2014 r. i [...] marca 2017 r., pismo z dnia [...] października 2016 r., oraz dowody w postaci trzech opinii specjalistów. Jako prawidłowe należy także ocenić postępowania przeprowadzone przed organem odwoławczym, który zgodnie z art. 15 k.p.a., sprawę rozpoznał od początku. Niezasadny jest wobec tego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 – 65 u.o.o.ś. Zauważenia bowiem wymaga, że postępowanie o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia zostało wszczęte w dniu [...] lutego 2014 r. przez złożenie przez inwestora stosownego wniosku. Fakt uchylania kolejnych decyzji organu I instancji przez organ II instancji nie powodował, że organ I instancji winien był wszczynać od nowa kolejne postępowania w tym przedmiocie, gdyż postępowanie nieprzerwanie toczyło się od dnia [...] lutego 2014 r. Powyższe oznacza zatem, że skoro Wójt uzyskał od RDOŚ i od PPIS stanowiska co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r., w którym stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jako pełny, to nie zachodziła potrzeba wydawania kolejnego takiego postanowienia w przypadku uchylania przez organ odwoławczy jego decyzji. Obowiązku takiego nie rodziły także uzupełnienia Raportu dokonywane przez inwestora, gdyż nie zmieniał się zakres Raportu, który od początku został już określony jako pełny. Wyraźnie trzeba podkreślić, że czym innym było konsultowanie się Wójta z RDOŚ i PPIS w celu wydania postanowienia z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., a czym innym uzyskiwanie przez Wójta postanowień od RDOŚ i opinii od PPIS w zakresie realizacji przedsięwzięcia i określenia jego warunków. Te ostatnie uzgodnienia organy uzgadniające wydawały w sytuacji, gdy zwracał się o to Wójt w związku z uzupełnianiem Raportu przez inwestora. W kontekście powyższego niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. w zw. z art. 65 ust. 2 u.o.o.ś. polegający na uniemożliwieniu stronom złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Wprawdzie ma rację strona skarżąca twierdząc, że skoro od samego początku uczestników postępowania administracyjnego było mniej niż 20, to zgodnie z art. 74 ust. 3 u.o.o.ś. w zw. z art. 49 k.p.a., doręczenia do nich powinny być dokonywane za pośrednictwem operatora pocztowego, a nie poprzez obwieszczenia. Powyższe jednak naruszenie Wójta Gminy K., w ocenie Sądu, pozostaje bez wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia bowiem wymaga, że zgodnie z art. 65 ust. 2 u.o.o.ś., na postanowienie, o którym mowa w art. 63 ust. 1, przysługuje zażalenie. Zaznaczyć przy tym należy, że zażalenie przysługuje inwestorowi i stronom, ale tylko na postanowienie dotyczące konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, nie zaś na niestwierdzenie przez organ administracyjny takiej potrzeby. Interes zatem w zaskarżeniu przedmiotowego postanowienia we wskazanym zakresie posiadał jedynie inwestor, bo to na niego obowiązek ten został nałożony. Strona skarżąca oprócz powoływania się na niemożność zaskarżenia tego postanowienia (ze względu na obwieszczenia zamiast doręczenia przez operatora pocztowego) nie wykazuje jednocześnie, że w jej interesie było, aby na inwestora taki obowiązek nie został nałożony. W tym miejscu zauważenia także wymaga, że przedmiotowe postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. zawierało w sobie dwa rozstrzygnięcia. Pierwsze nakładało na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i w tym zakresie podlegało ono zaskarżeniu w drodze zażalenia, a także drugie, ustalające zakres Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, na które nie przysługiwało zażalenie. Ani bowiem z art. 69 u.o.o.ś, ani z art. 70 u.o.o.ś. nie wynika możliwość wniesienia zażalenia od postanowienia określającego przedmiotowy zakres opracowywanego Raportu. Prawidłowość ustalenia zakresu opracowywanego Raportu oddziaływania na środowisko mogła zatem stanowić jeden z zarzutów podnoszonych w postępowaniu odwoławczym przez podmiot mający w tym interes prawny. Jednakże jak widać z zabranego materiału dowodowego i przebiegu postępowania, strona skarżąca nie skarżyła zakresu Raportu nie tylko w odwołaniach od decyzji organu I instancji, nie czyni tego również w skardze do Sądu. Natomiast zakres ten został określony jako pełny, a zatem jako najkorzystniejszy dla strony skarżącej. Nie miała ona więc i nadal nie ma interesu prawnego w podważaniu go. Jako niezasadny należy także uznać zarzut naruszenia art. 39, 40 i 47 k.p.a. w zw. z art. 8, 9, 10 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez brak powtórzenia postępowania celem umożliwienia złożenia skarżącemu zażalenia na postanowienie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Jak już bowiem wyjaśniono powyżej, w stanie faktycznym sprawy skarżący nie miał interesu prawnego w zaskarżeniu tego postanowienia, gdyż było ono dla niego korzystne. Zresztą począwszy od dnia [...] maja 2014 r., czyli od daty pisemnego powiadomienia skarżącego o toczącym się postępowaniu, aż do wniesienia odwołania w dniu [...] października 2014 r., kwestia powyższa nie była przez skarżącego podnoszona. Także organ odwoławczy, uchylając dwukrotnie decyzje organu I instancji, nie nakazywał temu organowi powtórnego wydawania postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, po pierwsze strony postępowania zostały o postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r. powiadomione za pomocą obwieszczenia, a zatem mogły je zaskarżyć, a ponadto nie zachodziła w sprawie potrzeba ponownego wydawania takiego postanowienia, gdyż nie nastąpiła istotna zmiana zamierzenia inwestycyjnego. W nawiązaniu do powyższego zarzutu warto podkreślić, że skarżący w skardze eksponuje, iż został pozbawiony możliwości udziału w toczącym się postępowaniu i nie miał możliwości wpływu na jego przebieg. O ile jednak, ze względu na zastosowany przez organ sposób doręczeń poprzez obwieszczenia, sytuacja taka miała miejsce na początku postępowania, gdy zostało wydane postanowienie z art. 63 ust. 1 u.o.o.ś., to jednak począwszy od dnia [...] maja 2014 r. – czyli od przystąpienia organu do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, skarżący brał czynny udział w tym postępowaniu. Jako niezasadny w ocenie Sądu, należy także uznać zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. (pkt 5 skargi). Organ odwoławczy dopuścił bowiem zgłoszone dowody w postaci trzech opinii specjalistów i je szczegółowo ocenił w kontekście całego zebranego materiału dowodowego. Opinie te dotyczą kwestii znajdujących się w otoczeniu terenu inwestycyjnego zwierząt i ptaków, roślinności oraz oceny Raportu. Trafnie organ odwoławczy dostrzegł, że kwestia występowania w okolicy planowanej inwestycji niewymienionych w Raporcie gatunków fauny i flory pozostaje bez znaczenia dla trafności rozstrzygnięcia organu I instancji, gdyż skoro nie dojdzie do negatywnego oddziaływania na faunę i florę wymienioną w Raporcie, to to samo dotyczyć będzie ewentualnej fauny i flory występującej na tym obszarze, a nie wymienionej w Raporcie. Ma rację także organ odwoławczy, że opinia H. J. krytykująca Raport nie może w sprawie niniejszej odnieść decydującego znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Zauważenia bowiem wymaga, że oprócz Raportu i aneksu do Raportu, w których szczegółowo analizowano kwestie związane z oddziaływaniem inwestycji na środowisko, Wójt trzykrotnie uzyskiwał wymagane uzgodnienia warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od RDOŚ (z dnia [...] września 2014 r., z dnia [...] listopada 2015 r. i z dnia [...] sierpnia 2016 r.) i pozytywne opinie od PPIS (z dnia [...] sierpnia 2014 r., z dnia [...] października 2015 r. i z dnia [...] września 2016 r.). Wyspecjalizowane organy współdziałające w procedurze wydania przedmiotowych decyzji dokonały zatem pozytywnego zweryfikowania wiarygodności analiz i obliczeń zawartych w Raporcie i aneksie do Raportu. Nie można zatem twierdzić, że Raport i aneks do Raportu są tylko dokumentami prywatnymi, których wiarygodność jest mała z uwagi na fakt, że zostały sporządzone na wniosek inwestora. To wręcz odwrotnie, to trzy opinie specjalistów dołączone do odwołania przez skarżącego, sporządzone w dniach [...] listopada 2016 r., [...] listopada 2016 r. i [...] grudnia 2016 r., a zatem po upływie prawie 3 lat od wszczęcia postępowania, bez zweryfikowania ich przez RDOŚ i PPIS, są jedynie dokumentami prywatnymi, które nie są w stanie podważyć prawidłowości ustaleń Raportu i aneksu do Raportu. Trafnie organ odwoławczy stwierdził, że ustalenia Raportu i aneksu do Raportu wymagają posiadania wiedzy wielokierunkowo specjalistycznej, a zatem podważyć je może dopiero inny kontrraport, który byłby sporządzony na podobnym poziomie fachowości i szczegółowości. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje bowiem szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń może nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. wyrok NSA z dnia 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 844/16). W sprawie zaś niniejszej, jak wynika z akt sprawy, skarżący takiego kontrraportu nie przedłożył. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji