II SA/Bk 57/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: , Przewodniczący Sędzia NSA S. Prutis, Sędziowie NSA A. Sobolewska-Nazarczyk, E. Trykoszko (spr.), Protokolant A. Bazydło, po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi C.Z. na uchwałę Rady Miasta A. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenie zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.- Uchwałą z [...] czerwca 2002 r. Rada Miasta A. przystąpiła do opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Augustów dla terenów położonych w centrum między ulicami: M., S., K., R., rzeką N., [...]L., [...]M., H. i M. Projekt tego planu po uzgodnieniu wyłożony został w dniach od [...] lipca do [...] sierpnia 2003 r. do publicznego wglądu. Zarzut do projektu planu złożyli między innymi C. i J.Z. – właściciele działki Nr [...], położonej przy ul. M., w którym zakwestionowali przewidziane w projekcie planu zagospodarowania przeznaczenie części ich nieruchomości pod realizację ciągu pieszo-jezdnego oznaczonego symbolem CPJ. Podali, że przy takim projekcie nie będą mieli miejsca na składowanie opału i zmniejszy się powierzchnia ich działki, przez co straci na wartości. Stwierdzili, że nawet największe odszkodowanie za zabraną część nieruchomości nie zrekompensuje im straty, chyba że zaoferuje się im zamienną, równie atrakcyjną działkę. Burmistrz Miasta A. po rozpatrzeniu zarzutu w dniu [...] września 2003 r. nie uwzględnił go, po czym przedstawił go do rozpatrzenia Radzie Miasta A., która na sesji odbytej w dniu [...] listopada 2003 r. uchwałą Nr [...] zarzut odrzuciła z następującym uzasadnieniem. Zmiana trasy projektowanego ciągu pieszo-jezdnego przechodzącego w części przez działkę skarżących jest niemożliwa, a planowany ciąg pieszo-jezdny zapewnia prawidłowe skomunikowanie terenów zabudowanych stosownie do ich przeznaczenia i wymogów przepisów budowlanych. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu ograniczonego ulicami: M., S., K., M. w A. uchwalonym uchwałą RM w A. Nr [...] z dnia [...].01.1992 r. (Dz. Urz. Woj. Suwalskiego Nr 12, poz. 72 z 20.02.1992 r.) dla kwartału terenu ograniczonego ulicami: M., S., K. i M. zapisano zwartą strukturę zabudowy usługowo-mieszkalnej, z możliwością etapowania realizacji zabudowy i stopniowego zagospodarowania terenu. Projektowany zespół zabudowy składa się z dwu grup obiektów rozdzielonych pasażem. Każda z grup posiada wewnętrzne podwórze z dojazdem od zewnątrz i zespołem parkingowym z zielenią, umożliwiające prawidłowe funkcjonowanie usług i mieszkań. Powyższy plan utrzymuje istniejącą zabudowę na działce nr [...] państwa Z. jedynie posadowioną przy ul. M. Pozostała część działki wchodzi zaś w "tereny wspólne" – ciągi komunikacyjne i zespół parkingowy. Na podstawie tego planu zrealizowano środkową część zwartej zabudowy miedzy ul. M. a K. Ze względu na istniejące uwarunkowania (istniejąca zabudowa, własność prywatna gruntu) nie doszło do realizacji zespołów komunikacyjnych. W przedstawionym do wyłożenia projekcie planu omawiany kompleks terenu przeznacza się pod zabudowę mieszkalno-usługową. Zaniechano wewnątrz kwartału wyznaczenia placów manewrowych i zespołów parkingowych. Pozostawiono jedynie ciągi pieszo-jezdne, które są niezbędne do obsługi zrealizowanego zespołu zwartej zabudowy. Na ciąg pieszo-jezdny przeznaczono działkę nr [...]/15 oraz część działek nr [...] i [...]. Wyznaczony ów ciąg pieszo-jezdny będzie stanowił również dojazd do działki skarżących. Pozwoli to im rozbudować istniejący budynek mieszkalno-usługowy zlokalizowany przy ul. M. w sposób zgodny z ustaleniami planu. Z uwagi na istniejącą zabudowę nie ma innej możliwości poprowadzenia ciągu pieszo-jezdnego, o którym piszą skarżący. Przeznaczając tereny na potrzeby budownictwa należało zapewnić również obsługę w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zgodnie z art. 10 ust.1 pkt. 2, 3, 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W przypadku przystąpienia do wywłaszczenia gruntu pod ulicę (ciąg pieszo-jezdny) będzie prowadzone postępowanie zgodnie z ustawą o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r.(Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 z późn. zm.). Wówczas wartość wywłaszczanej nieruchomości oszacuje biegły. Uznaje się zatem, iż ustanowienie ciągu pieszo-jezdnego jest w interesie publicznym. W skardze na powyższą uchwałę wywiedzionej do Sądu przez C.Z. został podniesiony zarzut naruszenia prawa poprzez uznanie , iż realizacja planowanej inwestycji tj. ciągu pieszo –jezdnego leży w interesie publicznym oraz, iż nosi ona cechy celu publicznego, podczas gdy wszechstronna i wnikliwa analiza charakteru tej inwestycji, jej usytuowanie oraz przeznaczenie prowadzą do oczywistego wniosku, iż nie stanowi ona celu publicznego w rozumieniu art. 6 ustawy z 21sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, co w konsekwencji uniemożliwia wywłaszczenie części nieruchomości przy ul. M. [...] celem stworzenia ciągu pieszo-jezdnego prowadzącego do zaplecza budynków usługowo-mieszkalnych. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały oraz o zasądzenie na jej rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania. Rada Miasta w A. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. , zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu, albowiem uchwała odrzucająca zarzut skarżącej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie narusza interesu prawnego strony w rozumieniu przepisów ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, przy zastosowaniu której to ustawy przeprowadzano procedurę planistyczną w niniejszej sprawie. Według utrwalonej już linii orzecznictwa, wypracowanej na tle przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązek uwzględnienia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego zarzut jest jednocześnie związane z naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Obowiązku uwzględnienia zarzutu rada gminy nie ma zaś wówczas, gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie wnoszącego zarzut, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem i w granicach przysługującego gminie – z mocy art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym- władztwa planistycznego. W ramach tego władztwa planistycznego rada gminy jest uprawniona do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienia rada działa w granicach przysługującego jej uznania i jeżeli uznania tego nie nadużywa, odrzucenie zgłoszonego zarzutu nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały (vide: między innymi wyrok NSA z 31.08.1998 r. w sprawie IV SA695/98, wyrok NSA z 20.04.1998 r. w sprawie IV SA 2234/97, wyrok NSA z 6.02.2001 r. w sprawie SA/BK 1282/00, wyrok NSA z 29.05.2002 r. w sprawie SA/BK 129/02). W sprawie niniejszej rada gminy odrzucając zarzut strony nie przekroczyła granic władztwa planistycznego, albowiem miała na uwadze zarówno prawo skarżącej do zagospodarowania działki zgodnie z własnymi jej potrzebami (zgodnymi z planem zagospodarowania przestrzennego), jak i służebną rolę ustaleń planu w zaspokajaniu zbiorowych potrzeb lokalnej wspólnoty. Przebieg kwestionowanego przez skarżącą ciągu pieszo-jezdnego, oznaczonego symbolem CPJ, został zaprojektowany w taki sposób, że nie pozbawia skarżącej możliwości rozbudowy własnego budynku mieszkalno-usługowego, zlokalizowanego przy ul. M., a jednocześnie zapewnia dostęp do zaplecza wielu innych obiektów usytuowanych w kwartale ulic: M., S., K. i M. Przy badaniu kwestii naruszenia interesu prawnego skarżącej projektowanym teraz przebiegiem ciągu pieszo-jezdnego, nie można przy tym tracić z pola widzenia tego, iż obecne rozwiązanie jest bardziej korzystne od przyjętego w dotychczas obowiązującym dla tego obszaru miejscowym szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w A. z dnia [...].02.1992 r. W dotychczasowym planie bowiem zdecydowanie większa powierzchnia działki Nr [...] przeznaczona była pod realizację dojazdu i zespołu parkingowego z zielenią (wewnętrzne wspólne podwórze dla zespołu budynków). Organ planistyczny odrzucając zarzut słusznie zauważył, iż istniała konieczność określenia obsługi komunikacyjnej i infrastrukturalnej terenów przeznaczonych pod budownictwo. Z uwagi na istniejącą już zabudowę spornego obszaru, nie ma teraz innej możliwości przeprowadzenia ciągu pieszo-jezdnego niż zaprojektowany. Wyznaczenie tego ciągu miało na celu zapewnienie dojazdu z zaopatrzeniem do szeregu obiektów usługowo-handlowych zlokalizowanych w parterach budynków kwartału ulic, jak i zapewnienie wymaganych przepisami miejsc postojowych na potrzeby rozbudowy mieszkaniowej. Przewidziane projektem planu, a zakwestionowane w skardze, przeznaczenie ciągu pieszo-jezdnego na cel publiczny, nastąpiło bez naruszenia przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy wyznaczanie terenów dla realizacji celów publicznych oraz linii rozgraniczających te tereny, jest jednym z elementów planu, przy czym wyznaczając te tereny organ planistyczny kieruje się definicją celu publicznego w rozumieniu ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z tą definicją (art. 13 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) zadaniem dla realizacji celów publicznych jest każda działalność państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego, wynikająca z ustaw, o ile wymaga ustalenia warunków rozbudowy i zagospodarowania terenu i jest finansowana w całości lub w części z budżetu państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Mając na uwadze powyższe i nie dostrzegając z urzędu naruszenia przez organ procedury planistycznej (zarzutów w tym zakresie strona nie podnosi) Sąd uznał, iż zaskarżona uchwała nie narusza obiektywnego porządku prawnego i dlatego skargę oddalił (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).