II SA/Bk 573/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi G. B. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia orzeczenia uprawnionego rzeczoznawcy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Kwestionowanym postanowieniem P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w B. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], w zakresie nakładającym na właścicieli budynku mieszkalnego, istniejącego na działce o nr geod. [...] przy ul. [...] w B. – G. B., M. B. i E. B. – obowiązek przedłożenia orzeczenia uprawnionego rzeczoznawcy do spraw p.poż. odnośnie istniejącego zagrożenia pożarowego powodowanego przybliżeniem się do granicy działki drewnianą ścianą ganku z otworem okiennym, wraz ze wskazaniem sposobu usunięcia istniejącego zagrożenia pożarowego. W skardze na to postanowienie skarżący – G. B. zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania. W uzasadnieniu wniosku podano, że żądana ekspertyza nie zależy do tanich i poniesienie kosztów jej uzyskania niewątpliwie stanowić będzie dość znaczne trudności. W założeniu, że możliwe jest uznanie jej za przedwczesną bądź wręcz niekonieczną, wniosek o wstrzymanie wykonania jest zasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd ma zatem możliwość, ale nie obowiązek wydania takiego postanowienia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ma na celu ochronę strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem jego prawidłowości przez sąd. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu sąd nie analizuje zatem wszelkich skutków jego wykonania, a jedynie rozważa, czy jego wykonanie przed zakończeniem postępowania sądowego może spowodować nieodwracalne pogorszenie sytuacji strony skarżącej po ewentualnym jego uchyleniu. Zgodnie z ustalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, to wnioskodawca jest zobowiązany wskazać na niebezpieczeństwo wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania zaskarżonego aktu, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie aktu trudne do odwrócenia. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane i na podstawie akt sprawy, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia (vide: postanowienie NSA z 26 lipca 2006 r., II FZ 452/2006, LexPolonica nr 418133, postanowienie WSA w Łodzi z 17 października 2007 r., I SA/Łd 1132/2007, LexPolonica 1793221). Argumentacja zawarta w skardze a odnosząca się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie uzasadnia jego uwzględnienia. Skarżący właściwie ograniczył się do podania, że wykonanie zaskarżonego postanowienia narazi go na poniesienie znacznych kosztów, albowiem żądana ekspertyza nie jest tania. Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że sporządzenie oceny technicznej w zakresie wynikającym z zaskarżonego postanowienia będzie wymagało poczynienia odpowiednich nakładów finansowych. Nie oznacza to jednak, że w każdym przypadku wykonanie takiej oceny technicznej rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powoduje trudne do odwrócenia skutki. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu konieczne jest wszak wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Skarżący nie wykazał natomiast, aby wykonanie zaskarżonego postanowienia mogło narazić go na wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowało trudne do odwrócenia skutki. W szczególności nie podał wysokości choćby szacowanych kosztów wykonania oceny technicznej nakazanej w zaskarżonym postanowieniu. Nie wykazał również, aby koszt wykonania tej oceny technicznej był na tyle wysoki, że mógłby spowodować istotne pogorszenie kondycji finansowej skarżącego a co mogłoby oznaczać wyrządzenie mu znacznej szkody. Nie uprawdopodobniono, że ewentualna szkoda majątkowa będzie znaczna w kontekście sytuacji finansowej, skoro skarżący nie podał żadnych informacji dotyczących swojej sytuacji finansowej. W efekcie stwierdzić należy, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które przemawiałyby za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Abstrahując od powyższych argumentów, należy też wziąć pod uwagę czemu ma służyć ekspertyza techniczna. Zawarty w zaskarżonym postanowieniu nakaz przedłożenia na piśmie oceny rzeczoznawcy został wydany w związku z nieprawidłościami w usytuowaniu budynku mieszkalnego, polegającymi na dobudowaniu drewnianego ganku wejściowego z otworem okiennym w odległości 1,60 m od granicy z działkami sąsiednimi. Uznać zatem należy, że właśnie wstrzymanie zaskarżonego postanowienia mogłoby nieść ryzyko wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia lub wręcz nieodwracalnych skutków, ze względu na choćby potencjalne zagrożenie pożarowe. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.