II SA/Bk 577/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. N., W. N. i J. S. na decyzję P. Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wznowienia postępowania rejestracyjnego fermy i odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii w B., na podstawie art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz.U. nr 121, poz. 842 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie wznowienia postępowania rejestracyjnego fermy norek i lisów C. S. i odmowy wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt futerkowych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kategorii 3. U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia: Pismem procesowym z dnia 20 stycznia 2004 r. C. S. zgłosił Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w B. działalność polegającą na hodowli lisów prowadzoną na fermie położonej na kolonii Z.-B., celem objęcia jej nadzorem weterynaryjnym, a także wnosił o nadanie tej fermie numeru weterynaryjnego. Uwzględniając przedmiotowy wniosek Powiatowy Lekarz Weterynarii wpisał fermę do prowadzonego przez siebie rejestru "52-gospodarstwa, w których utrzymywane są zwierzęta futerkowe" i nadał podmiotowi weterynaryjny numer identyfikacyjny 20615203, o czym zawiadomił wnioskodawcę pismem z dnia 23 lutego 2004 r. Następnie w dniu 1 października 2004 r. właściciel fermy lisów złożył kolejny wniosek o wydanie zezwolenia na stosowanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu utrzymywanych lisów a także o dopuszczenie do ich przewozu samochodu marki Lublin nr rej. [...]. Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. decyzją z dnia [...] października 2004 r. [...] wniosek ten uwzględnił w całości. W dniu 18 kwietnia 2005 r. J. S. wniósł skargę do Głównego Lekarza Weterynarii, która w toku dalszego postępowania została potraktowana jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie rejestracji przedmiotowej fermy a także postępowania dotyczącego udzielenia zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt futerkowych ubocznych produktów kategorii 3 oraz dopuszczenie do ich przewozu samochodu marki Lublin nr rej. [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w B. odmówił wznowienia sprawy a P. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniesionego od niej odwołania nie uwzględnił i decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr 10/07 zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Na skutek skargi J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r. sygn. akt: [...] stwierdził nieważność przedmiotowych decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie w zakresie wznowienia postępowania rejestracyjnego fermy i odmówił wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt futerkowych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. W uzasadnieniu wskazano, że rejestracji fermy dokonano bez wydania decyzji administracyjnej poprzez wpis do rejestru, co stanowiło wyłącznie czynność materialno - techniczną w związku z czym postępowanie w tym zakresie było bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 105 § 1 kpa. Odnośnie odmowy wznowienia postępowania organ podał, że wniosek był bezzasadny i niedopuszczalny w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa gdyż wnioskujący na żadnym etapie postępowania nie wskazał z jakiego przepisu prawa materialnego wywodzi przymiot strony. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli zarówno J. S. jak i W. i J. N. Wnieśli o uchylenie w całości kwestionowanej decyzji oraz przeprowadzenie kontroli ferm z ich osobistym udziałem. Podnieśli, że rejestracja fermy nie jest czynnością materialno – techniczną i wymagała rozstrzygnięć przez inspekcję weterynaryjną spraw lokalizacyjnych, technicznych, budowlanych, sanitarnych i ochrony środowiska. Zgłosili również wątpliwości, czy działalność prowadzona na fermie w zakresie stosowania w żywieniu utrzymywanych lisów odpowiada wymogom zawartym w rozporządzenia (WE) 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. Organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję i stwierdził, że w sprawie prawidłowo uznano hodowlę zwierząt futerkowych (lisów) jako utrzymywanie zwierząt gospodarskich stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 15 lit. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt (Dz.U. nr 123, poz. 774 ze zm.) i dokonano jej rejestracji w trybie czynności materialno – technicznej. Organ dokonując rejestracji działał zatem w innej formie niż przez wydanie decyzji administracyjnej i w takiej sytuacji postępowanie wszczęte przez złożenie podania - ar. 61 § 1 i 3 kpa ulega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na zasadzie art. 105 § 1 kpa. Wskazano przy tym, że po dokonaniu rejestracji ferma w ramach nadzoru sprawowanego przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w B. była wielokrotnie kontrolowana a wyniki tych kontroli nie dały podstaw do zakazania prowadzenia hodowli. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów podniósł, że nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim zarzut naruszenia sfery ochronnej określonej Instrukcją Ministrów Zdrowia i Opieki Społecznej oraz Rolnictwa z dnia 3 maja 1961 r. w sprawie warunków dla hodowli zwierząt futerkowych (MP nr 38 poz. 178) z tego względu, że instrukcja ta nie obowiązywała w dniu rejestracji fermy oraz, że była niekonstytucyjna od samego początku. Organ odwoławczy nie uwzględnił również kserokopii opinii biegłego sądowego opracowanej na zlecenie Prokuratury Rejonowej B. - Północ załączonej do pisma J. N. z dnia 7 maja 2009 r. jak i kserokopii wyroku WSA w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2009 r. syg. akt [...] złożonej przy piśmie z dnia 20 maja 2009 r., jako nie mających związku z przedmiotową sprawą. Odnośnie zarzutów dotyczących zezwoleń budowlanych, ochrony środowiska, spraw własnościowych organ wskazał, że jest rzeczowo niewłaściwy. Organ odwoławczy odnośnie odmowy wznowienia postępowania podniósł, że o posiadaniu legitymacji do skutecznego żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 4 kpa przesądza posiadanie przymiotu strony w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. W sprawie niniejszej zarówno J. S. jak i W. N. nie wykazali z jakich przepisów prawa materialnego wywodzą przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Wskazano, że po ich stornie może występować jedynie interes faktyczny polegający na zaprzestaniu prowadzonej działalności przez właściciela fermy usytuowanej w pobliżu ich nieruchomości, ale w takim przypadku skarżącemu nie przysługuje atrybut strony w postępowaniu administracyjnym ani też nie tworzy legitymacji czynnej. Mając powyższe na uwadze, zdaniem organu odwoławczego, już sama okoliczność braku przymiotu strony a tym samym i legitymacji procesowej czynnej uniemożliwiła skarżącym złożenia skutecznego wniosku, zmierzającego do wznowienia postępowania w trybie nadzwyczajnym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Nadto organ odwoławczy podzielił stanowisko Powiatowego Lekarza Weterynarii stwierdzające, że decyzja zezwalająca właścicielowi fermy na stosowanie w żywieniu lisów ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego jest zgodna z prawem i nie narusza przepisów rozporządzenia (WE) 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 października 2002 r. Bezsporne jest w sprawie, że przedmiotowa ferma lisów została wpisana do rejestru Powiatowego Lekarza Weterynarii w B., otrzymała weterynaryjny numer identyfikacyjny i objęta została nadzorem weterynaryjnym, tym samym jej właściciel był uprawniony do ubiegania się o wydanie zezwolenia do stosowania w żywieniu zwierząt produktów kat. 3 oraz dopuszczenia do ich przewozu odpowiedniego środka transportu. Obowiązujące od dnia 1 maja 2004 r. rozporządzenie (WE) 1774/2002 jednoznacznie stanowi w art. 23 ust. 2 lit. c pkt IV, że uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego kat. 3 pod nadzorem właściwych władz, tj. Powiatowego Lekarza Weterynarii, mogą być używane do karmienia zwierząt w tym między innymi futerkowych. Zaś środek transportu do ich przewozu winien odpowiadać wymogom zawartym w Rozdziale II załącznika II w/w rozporządzenia. Wydane zatem zezwolenie w formie decyzji administracyjnej w pełni odpowiada obowiązującym w tym przedmiocie przepisom. Odnosząc się do zarzutu, że ferma hodowli lisów jest zakładem przetwórczym kategorii 3 organ stwierdził, że jest on bezzasadny, gdyż zgodnie z ust. 14 Załącznika I do rozporządzenia (WE) 1774/2002 r. zakład przetwórczy kat. 3 oznacza zakład, w którym przetwarza się surowiec kat. 3 na białko zwierzęce i inne produkty przetworzone, które mogą stanowić składnik paszowy. Nadto wskazano, że zakład taki podlegałby zatwierdzeniu przez Powiatowego Lekarza Weterynarii, zgodnie z art. 17 w/w rozporządzenia, co w konkretnym przypadku nie wystąpiło. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ferma zwierząt futerkowych jest punktem odbioru, którego definicję zawiera ust. 18 Załącznika I do rozporządzenia (WE) 1774/2002. Przepis ten stanowi, że punkt odbioru oznacza pomieszczenia, w których gromadzi się i poddaje obróbce (a nie przetwarzaniu) niektóre produkty pochodzenia zwierzęcego przeznaczone do żywienia zwierząt wyszczególnionych w art. 23 ust. 2 lit. c, do których jak wykazano zaliczają się również zwierzęta futerkowe. Punkty odbioru nie podlegają zatwierdzeniu przez powiatowych lekarzy weterynarii. Wobec powyższego stwierdzono, że powoływane stanowisko Ministra Środowiska będące odpowiedzią na interpelację Nr 5201, a także rozporządzenie MRiRW z dnia 8 października 2003 r. w sprawie warunków weterynaryjnych mających zastosowanie do niejadalnych produktów zwierzęcych oraz materiałów niskiego, wysokiego i szczególnego ryzyka nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż przepisy te utraciły moc z dniem uzyskania przez RP członkostwa w UE, zaś opinia Ministra Środowiska nie zawiera żadnych argumentów do wznowienia postępowania w tej sprawie. Końcowo wskazano, że wniosek o przeprowadzenie kontroli fermy z udziałem odwołujących się nie mógł być uwzględniony gdyż zgodnie z art. 19 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej urzędowe kontrole wykonywać mogą jedynie pracownicy Inspekcji i osoby wyznaczone na podstawie art. 16 i 18 tej ustawy. Skargę od powyższej decyzji do sądu administracyjnego wnieśli J. i W. N. oraz J. S. i zarzucili: 1. w sprawie umorzenia postępowania dotyczącego rejestracji ferm naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 4, 5, 6, art. 6, 7, 8, 28, 10, 79 § 2 i 85 § 2 w związku z art.75 § 1, 76 § 1-3 kpa poprzez nie uwzględnienie opinii biegłego sądowego z dnia 3 grudnia 2008 r. i błędną interpretację art. 5 ust.3, 3a, 3c i 3d pkt.3 i 4 oraz art. 4 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badania zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej poprzez nie przeprowadzenie postępowania administracyjnego zgodnie z art.4 i błędną interpretację art. 5 w/w ustawy. 2. w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt futerkowych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez jego błędną interpretację w związku z naruszeniem art. 75 § 1, 76 § 1-3 art. 6, 7, 8, 28, 10, 79 § 2 i 85 § 2 kpa oraz naruszenie: Rozporządzenia nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. - art. 23 załącznik II rozdział VI punkt 1 i 3 w związku z dopuszczeniem skrzyniowych - plandekowych pojazdów do transportu odpadów mięsnych i art.23 lit. c, iv oraz Załącznika IX i w związku z punktem 3 lit. a poprzez zastosowanie błędnej i wykluczającej się interpretacji tych przepisów w związku z nie przeprowadzeniem postępowania administracyjnego z udziałem stron jak również błędną interpretację w sprawie dopuszczenia do stosowania ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego kat. III. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w kwestionowanym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji, dlatego też skarga podlega oddaleniu. Szczegółowe rozważania prawne uzasadnienia poprzedzić należy dwiema uwagami natury ogólnej. Pomiędzy hodowcami zwierząt futerkowych a grupą mieszkańców osiedla Z. trwa sytuacja konfliktowa będąca przedmiotem licznych sporów, także przed tutejszym sądem, z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego, prawa budowlanego czy ochrony środowiska. Skarżący podejmując kolejne próby likwidacji ferm zwierząt futerkowych podnoszą argumenty należące do różnych uregulowań prawnych. Dlatego też podkreślić należy, iż przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Podlaskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynaryjnego podjętej w zakresie kompetencji należącej do kompetencji organów inspekcji weterynaryjnej; Sąd nie może oceniać zarzutów i argumentów podnoszonych przez skarżących, a należących rzeczowo do kompetencji innych organów administracji, niż inspekcja weterynaryjna. Zaskarżona decyzja została wydana po rozpoznaniu wniosku w sprawie wznowienia postępowania rejestracyjnego oraz w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją zezwalającą na stosowanie w żywieniu zwierząt ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego. Podjęte rozstrzygnięcia oznaczają brak podstaw do uruchomienia tego nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego. Co jednak istotne, nie tylko skarżący, ale i same organy administracji nie ograniczyły się do postępowania co do możliwości podstaw wznowienia postępowania, lecz prowadziły postępowanie mające na celu wykazanie prawidłowości decyzji ostatecznej i jej wykonywania. W szczególności organ odwoławczy przeprowadził postępowanie kontrolne w sprawie prawidłowości funkcjonowania fermy lisów jako punktu odbioru karmy. Prowadzenie postępowania w zakresie wykraczającym poza przedmiot rozstrzygnięcia uznać należy za swoiste superfluum (nadmiar). Jest to swoiste naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, jednakże naruszenie to nie – zdaniem Sądu – nie miało wpływu na wynik sprawy, zgodnie z premią prawa rzymskiego "superflua non nocent" (nadmiar nie powoduje szkody). Stąd też rozważania uzasadnienia koncentrują się na ocenie legalności decyzji w kwestii żądania wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania dopuszczalne jest tylko w sprawie zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Trybu wznowienia postępowania nie można stosować do działań organów administracji publicznej w innych formach, np. do czynności materialno – technicznych (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, 8 wydanie – Warszawa 2006, s. 639). Dlatego też w pełni zasadna jest decyzja o umorzeniu postępowania z wniosku o wznowienie postępowania rejestracyjnego fermy. Skoro rejestracja fermy miała charakter czynności materialno – technicznej, tryb wznowienia postępowania nie ma tutaj zastosowania, a więc postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania rejestracyjnego należało umorzyć, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Charakter prawny wpisu fermy zwierząt futerkowych nie budzi wątpliwości w świetle przepisów obowiązujących w dacie wpisu ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 1999 r. nr 66, poz. 752). Zgodnie z art. 5 ust. 3 "c" w/w ustawy, powiatowy lekarz weterynarii prowadził rejestr dla podmiotów, o których mowa w ust. 1 i 1 "a" tego przepisu (ust. 1 "a" dotyczył gospodarstw, w których były utrzymywane zwierzęta gospodarskie, w tym zwierzęta futerkowe). Postępowanie rejestrowe podmiotów nadzorowanych przez powiatowego lekarza weterynarii dokonywane było w dwojakim trybie: 1) zgodnie z art. 5 ust. 3 "a" ustawy, rejestracja podmiotów podejmujących działalność, o której mowa w ust. 1 pkt 4 - 5, 7, 7a, 9, 9a i 12, poprzedzona była wydaniem decyzji administracyjnej stwierdzającej spełnienie warunków weterynaryjnych do prowadzenia tej działalności albo o ich niespełnieniu; 2) tego rodzaju decyzji administracyjnych powiatowy lekarz weterynarii nie mógł wydawać (przepisy ustawy nie przyznawały organowi takiej kompetencji) w odniesieniu do podmiotów wymienionych w art. 5 ust. 1 "a" ustawy (gospodarstwa utrzymujące zwierzęta gospodarskie), dlatego też lekarz wpisywał je do rejestru w formie czynności materialno – technicznej. Jak wykazały organy obu instancji ferma została wpisana do rejestru w formie zgodnej z obowiązującymi przepisami, a wpis do rejestru będący czynnością materialno – techniczną nie może być w ogóle podważany w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. W świetle powyższego bezzasadne są zarzuty skargi dotyczące błędnej interpretacji przepisów art. 5 oraz art. 4 w/w ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt. Bezpodstawne są również zarzuty naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności regulujących postępowanie dowodowe poprzez nieuwzględnienie opinii biegłego sądowego z dnia 3 grudnia 2008 r. Powoływanie się na powyższa opinię w niniejszej sprawie jest nieporozumieniem, albowiem dotyczy ona kwestii regulowanych przepisami prawa budowlanego i jest sporządzona przez biegłego z zakresu architektury i budownictwa. Odmowę wznowienia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt futerkowych ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego organy uzasadniły okolicznością, iż skarżący nie wykazali, z jakich przepisów prawa materialnego wywodzą przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Zdaniem organów okoliczność ta przesądza o posiadaniu legitymacji do skutecznego żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 4 października 2004 r. wydaną w przedmiocie zezwolenia na stosowanie ubocznych produktów pochodzenia zwierzęcego w żywieniu zwierząt futerkowych oraz dopuszczenia środka transportu marki "Lublin" do przewozu środków stosowanych w żywieniu tych zwierząt. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie wykazali, aby wymieniona decyzja dotyczyła jakiegoś konkretnie oznaczonego ich interesu prawnego lub obowiązku. Organ stwierdza, że po stornie skarżących może występować co najwyżej interes faktyczny, polegający na zaprzestaniu prowadzonej działalności przez właściciela fermy usytuowanej w pobliżu ich nieruchomości, ale w takim przypadku skarżącym nie przysługuje atrybut strony w postępowaniu administracyjnym, ani też nie tworzy legitymacji procesowej czynnej. Uniemożliwia to skarżącym złożenie skutecznego wniosku zmierzającego do wznowienia postępowania. Argumentacja organów zasługuje na pełna aprobatę. Dodać należy, iż szczególnymi cechami interesu prawnego jest bezpośredniość związku pomiędzy sytuacja danego podmiotu, a normą prawa administracyjnego, na której budowany jest interes prawny (wyrok NSA z 19 marca 2002 r., IV SA 1132/00, Lex nr 81670). Skarżący nie wskazali na taką normę prawa administracyjnego, która by pozwalała na pokazanie bezpośredniego związku pomiędzy sposobem żywienia zwierząt na fermie (oraz rodzajem środka transportu dowożącego środki stosowane w żywieniu), a interesem prawnym skarżących. Nie można zatem przyjąć, aby decyzja w przedmiocie żywienia zwierząt futerkowych oddziaływała na sferę uprawnień, czy obowiązków skarżących. Skarżący dążą do podważenia w/w decyzji, aby doprowadzić do zaprzestania działalności fermy. Jeżeli jednak osoba zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosowanych czynności organu administracyjnego, to zainteresowanie to wyraża jedynie interes faktyczny tej osoby (wyrok NSA z 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). Reasumując stwierdzić należy, iż skarżący nie wykazali, aby mając interes prawny w udziale w postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na stosowanie w żywieniu zwierząt produktów ubocznych (oraz na dowóz takich środków) w postępowaniu tym zostali pominięci. Dlatego też odmowa wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 4 października 2004 r. jest zgodna z prawem. W świetle powyższych konstatacji podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, w szczególności prawa Unii Europejskiej uznać należy za nieuzasadnione. W szczególności bezzasadne jest wyprowadzanie przez skarżących interesu prawnego do żądania wznowienia postępowania w zakresie sposobu żywienia zwierząt z konstrukcji "obszaru oddziaływania obiektu" regulowanej przepisami prawa budowlanego, przy użyciu argumentacji, że obiekty fermy są konsekwencją samowoli budowlanej. Kwestia żywienia zwierząt jest odrębną sprawą administracyjną, która została rozstrzygnięta przez organy inspekcji weterynaryjnej w sposób zgodny z prawem. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd skargę, jako bezzasadną, oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.)