II SA/Bk 578/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 09 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi H. B. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia określonych dokumentów w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 roku, nr [...] P. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2004 roku nr [...] w sprawie nakazania panu A. S., w terminie do dnia 30 sierpnia 2005 roku, przedłożenia w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w B.: 1. inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej budynku gospodarczego wraz z przylegającymi dobudówkami, wybudowanego na działce w O. nr [...] (częściowo na drodze wewnętrznej Gminy C. o nr geodezyjnym [...]), 2. 4 egz. dokumentacji powykonawczej w/w obiektów, wykonanej zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi, 3. opinii osoby posiadającej stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie o przydatności obiektów do użytkowania, 4. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w celu uzyskania pozwolenia na użytkowanie w/w obiektu budowlanego z dobudówkami. Stan faktyczny przedstawiał się następująco: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] sierpnia 1999 roku na wniosek H. B. wszczął postępowanie administracyjne, w sprawie samowoli budowlanej popełnionej przez K. S. na nieruchomości położonej we wsi O. [...]. H. B. twierdził, iż budynek stodoły K. S. został samowolnie zmodernizowany i przystosowany do użytkowania jako stolarnia i jest usytuowany 3 metrami szerokości i 20 długości na drodze gminnej tj. nieruchomości o numerze geodezyjnym [...], zawężając ją w sposób kolidujący z możliwością korzystania przez wnioskodawcę z jego działki usytuowanej na wprost oznaczonej numerem geodezyjnym [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ nadzoru budowlanego w dniu [...] grudnia 1999 roku wydał decyzję nr [...] w której nakazał A. S. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku stolarni w terminie do 30 marca 2000 roku, w tym też celu zobligował go do złożenia stosownych dokumentów powykonawczych: geodezyjnych i technicznych. Po rozpatrzeniu odwołania H. B. od powyższej decyzji P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] lutego 2000 roku nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania, podnosząc, iż w sprawie dokonano modernizacji i zmiany sposobu użytkowania istniejącej stodoły na zakład stolarski, co jest niezgodne z przepisami prawa budowlanego. Uznał jednak, że nie została rozstrzygnięta ważniejsza kwestia, a mianowicie bezpieczeństwa dla ruchu kołowego na zwężonym odcinku drogi i zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia te są konieczne, dlatego organ II instancji uchylił zaskarżoną decyzję. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] grudnia 2000 roku wydał decyzję nr [...] w której ponownie nakazał panu A. S. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego, w terminie do [...] marca 2001 roku, w tym też celu zobligował go do złożenia stosownych dokumentów. Uznał bowiem że może dojść do legalizacji wskazanego obiektu. W toku postępowania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] grudnia 2000 roku zwiesił postępowanie odwoławcze od tej decyzji, przy czym w dniu [...] stycznia 2001 roku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił to postanowienie. Rozpoznając odwołanie H. B. organ nadzoru decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 roku nr [...] znowu uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2000 roku. W uzasadnieniu swej decyzji organ wskazał, iż uregulowanie stanu prawnego głównego budynku stodoły, później przekształconego w stolarnię, winno nastąpić w oparciu o ustawę – Prawo budowlane z 1994 roku i przepisy wykonawcze do tej ustawy, albowiem obiekt ten wzniesiono na podstawie pozwolenia na budowę wydanego w 1959 roku, a jedynie z istotnymi odstępstwami od warunków tego pozwolenia, w tym istotną zmianą usytuowania. Nadto organ wskazał, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających, iż przedmiotowy budynek nie jest wykorzystywany do celów gospodarczy - usług stolarskich – co jest nie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Po raz kolejny organ I instancji po rozpoznaniu sprawy wydał decyzję z dnia [...] lutego 2002 roku. Powołując się na art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 prawa budowlanego z 1994 roku w zw. z art. 71 ust. 3 tego prawa oraz na art. 42 ust. 2 prawa budowlanego z 1974 roku, nakazał panu A. S. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego oraz uzyskanie pozwolenia na użytkowanie dwóch przybudówek do budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr [...] we wsi O., w terminie do 30 września 2002 roku, w tym też celu zobligował go do złożenia stosownych dokumentów. Uznał bowiem że może dojść do legalizacji wskazanego obiektu, z uwagi na to że przeprowadzona kontrola potwierdziła iż K. S. nie prowadzi żadnej działalności stolarskiej w budynku gospodarczym. Legalizacji obiektu nie sprzeciwia się zatem plan miejscowego zagospodarowania przestrzennego. W uzasadnieniu tej decyzji organ, powołując się na stanowisko Burmistrza Miasta i Gminy w C. stwierdził, że droga gminna o numerze geodezyjnym [...], przy której położony jest obiekt została w nowo opracowanym planie zagospodarowania przestrzennego zakwalifikowana jako droga rolnicza zagumienna o istniejącej szerokości 6 metrów. W miejscu istniejącego budynku stolarni jest zawężona do szerokości 4,10 metra, a zawężenie to nie jest sprzeczne z warunkami technicznymi obowiązującymi dla dróg i spełnia wymogi dla dróg pożarowych. Organ dodał ponadto na końcu, że sprawa zajęcia części drogi pod budynek nie leży w kompetencji służb nadzoru budowlanego a do drogi postępowania cywilnego przed sądem powszechnym oraz, że legalizacja zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego w świetle nowego prawa budowlanego i legalizacja dwóch przybudówek w myśl art. 42 ust. 2 prawa budowlanego z 1974 r., nie wymaga żądania dowodu własności działki, na której usytuowany jest obiekt. Odwołanie od powyższej decyzji ponownie wywiódł inicjator postępowania H. B., zarzucając decyzji naruszenie prawa i bezpodstawne podjęcie kroków legalizujących ewidentną samowolę budowlaną. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 roku, powołując się na art. 138 § 2 kpa orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazaniu sprawy do kolejnego, ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego Burmistrz Miasta i Gminy C. wyjaśnił, iż sporny budynek rzeczywiście zawęża drogę do szerokości jedynie 3,20 metra. Powyższe ustalenie, odmienne od przyjętego w I instancji, nakazuje ponownie zbadać kwestię należytego usytuowania obiektu zważywszy na obowiązujące wymogi techniczne, jakim winny odpowiadać drogi, w tym również wymogi przeciwpożarowe. Nadto na potrzebę uchylenia decyzji organu I instancji wpłynęła też treść pisma Komendy Wojewódzkiej Policji z [...].11.2000 r., prostującego poprzednie pismo co do braku zagrożeń dla ruchu usytuowaniem obiektu. Organ odwoławczy wskazał też na konieczność uwzględnienia zasadnych zarzutów odwołującego się. Skargę do NSA na powyższą decyzję kasacyjną wywiódł właściciel spornego obiektu – adresat nakazu zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej A. S. Podał w skardze, że decyzja kasacyjna go krzywdzi. Budynek stodoły został wzniesiony za pozwoleniem budowlanym, częściowo na gruncie własnej działki a częściowo na gruncie odkupionym od sąsiadów, wówczas właścicieli obecnej drogi. Powołał się na spisane oświadczenia świadków umowy kupna części drogi, dołączone do akt administracyjnych. Zarzucił, że H. B. nie powinien być traktowany jako strona postępowania albowiem jego nieruchomość nie graniczy bezpośrednio z siedliskiem skarżącego. Podnosząc powyższe wniósł o podjęcie przez sąd wyroku definitywnie kończącego postępowanie administracyjne w sprawie. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o oddalenie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku wyrokiem z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie sygn. akt SA/Bk 727/02 – oddalił skargę na decyzję kasacyjną, zalecając dokonanie szeregu ustaleń, mających zasadniczy wpływ na wynik sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., Nr [...], nakazał Panu A. S. w terminie do dnia 30 grudnia 2003 r. uzyskanie pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego oraz dwóch dobudówek, dołączając wyszczególnione w tejże decyzji dokumenty. Na skutek odwołania pani H. T. i pana H. B. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r., Nr [...] – uchylił w całości zaskarżoną decyzję i orzekł o nakazie przedłożenia przez inwestora do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w terminie do 30 grudnia 2003 roku enumeratywnie wymienionych dokumentów w wyżej wymienionej decyzji. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wywiedli państwo H. T. i H. B., zarzucając próbę zalegalizowania samowoli budowlanej, posadowionej częściowo na drodze gminnej i utrudniającej tym samym przejazd przez nią. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 17 lutego 2004 roku sygn. akt SA/Bk 1192/03 – uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł, iż nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się tego wyroku. W uzasadnieniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, że w toku ponownego postępowania administracyjnego organy nadzoru budowlanego nie zastosowały się do wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego tj. nie wyjaśniły jednoznacznie rodzaju drogi, bowiem raz określają ją jako "droga gminna", następnie zaś jako "droga gminna zagumienna". Organy także nie ustaliły stanu prawnego przedmiotowej działki, na której posadowiony jest budynek oraz nie wykazały, że przepisy szczególne, a zwłaszcza ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. Nr 71, poz. 838 z 2000 roku z późn. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz. 430 z 1999 roku) – nie sprzeciwiają się zwężeniu przedmiotowej drogi. Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2004 roku nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał panu A. S., zamieszkałemu O. nr [...] do 30 sierpnia 2005 roku przedłożyć w Inspektoracie dokumenty w celu uzyskania pozwolenia na użytkowania budynku - gospodarczego /zrealizowanego na podstawie pozwolenia na budowę/ oraz dwóch przybudówek przylegających do budynku gospodarczego wybudowanych samowolnie na działce nr [...] we wsi O., a częściowo na drodze wewnętrznej należącej do Urzędu Miasta i Gminy tj. inwentaryzację geodezyjną powykonawczą w/w budynku gospodarczego wraz z przylegającymi murowanymi dobudówkami z podaniem wymiarów, 4 egz. dokumentacji powykonawczej budynku gospodarczego wraz z dobudówkami wybudowanego na działce we wsi O. nr [...], a wykonanej zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi, opinię osoby posiadającej stosowne kwalifikacje zawodowe w budownictwie o przydatności obiektów do użytkowania i oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustosunkowując się do wytycznych wskazanych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2004 roku sygn. akt SA/Bk1192/03, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i następną kontrolę w terenie, w trakcie której ustalono, iż Pan K. S. /poprzedni właściciel /na działce nr [...] we wsi O. nr [...] wybudował w 1960 roku stodołę na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia [...].12.1959 r. wydanego przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B., natomiast usytuował jąś niezgodnie z planem sytuacyjnym, będącym załącznikiem do powyższego pozwoleniem na budowę. Budynek winien być usytuowany 3,0 m od granicy działki o nr geodezyjnym [...]/drogi/, a został wybudowany częściowo w drodze należącej do Urzędu Miasta i Gminy w C. Organ nadzoru ustalił, iż z pisma Burmistrza Miasta i Gminy w C. nr [...] z dnia [...].08.2001r. wynika że, droga gminna o nr geodezyjnym [...], przy której położony jest obiekt zgodnie z nowo opracowanym planem zagospodarowania przestrzennego zakwalifikowana została jako droga rolnicza zagumienna o istniejącej szerokości 6,0 m. W miejscu istniejącego budynku stodoły jest zawężona do szerokości 3,20 m. Z uwagi na to, że droga spełnia rolę drugorzędną, jako dojazdowa o znaczeniu gospodarczym organ postanowił zostawić drogę w jej istniejących liniach rozgraniczających . Organ uznał, iż zawężenie drogi wewnętrznej, z której korzystają nieliczne osoby - nie zaliczanej do żadnej z kategorii dróg publicznych , do szerokości 3,20 m w najwęższym miejscu z 6,0 m budynkiem gospodarczym z dobudową o długości 21,50 m, nie jest sprzeczne z obowiązującymi warunkami technicznymi dla dróg określonymi w § 14 ust. 8 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz spełnia wymogi dla dróg pożarowych określonych w § 11 ust 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15.01. 1999 r. w sprawie określenia szczegółowych wymagań w zakresie przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego oraz warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe. Dokonując dalszych ustaleń organ I instancji wskazał, że w 1982 roku inwestor dokonywał stopniowej modernizacji stodoły. W 1994 r. zmienił samowolnie sposób użytkowania istniejącej stodoły na zakład stolarski. W latach 1967/68 samowolnie dobudował do istniejącego budynku dwie murowane dobudówki, obie wykorzystywane do celów gospodarczych. Obecnie całe gospodarstwo wraz z budynkami K. S. przekazał synowi A. S., który pismem z dnia [...].09.2000 r. potwierdził, iż nie prowadzi żadnej działalności stolarskiej w budynku stodoły a jedynie sporadycznie wykorzystuje obiekt i maszyny dla własnych potrzeb. Przeprowadzona kontrola potwierdziła powyższe okoliczności. Na podstawie pisma Burmistrza Miasta i Gminy w C. nr [...] z dnia [...] października 2004 r. organ ustalił, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy C. teren oznaczony symbolem 183 MR MN przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową i mieszkaniową jednorodzinną i grunty orne zatwierdzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w C. z dnia [...].XII.2001 r. / Dz. U. Nr 4 /. W świetle obowiązującego więc planu organ podniósł, iż droga nie jest przewidziana do poszerzenia i nie ma większego znaczenia dla układu komunikacyjnego wsi, gdyż na podstawie art. 8 ust l ustawy z dnia 14.XI.2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych / DZ. U. z 2003, Nr 200, poz. 1953 / droga o nr geodezyjny [...] stanowi dojazd do gruntów rolnych i leśnych jest zaliczana do dróg wewnętrznych. Szerokość drogi w miejscu zawężenia wynosząca 3,20 m jest dopuszczalna i odpowiada wymaganiom, jakim powinny odpowiadać drogi pożarowe . Mając na uwadze powyższe organ uznał, iż w celu uregulowania stanu prawnego zrealizowanego budynku gospodarczego wraz z przyległymi dobudówkami należy zgodnie z decyzją przedłożyć wymagane dokumenty. Obiekt nie stwarza niedopuszczalnego pogorszenia warunków użytkowania, a zatem nie obliguje organu nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki w trybie art. 37 ust. l pkt 2 Prawa budowlanego. Natomiast zajęcie części drogi wewnętrznej /nr geodezyjny [...]/ o powierzchni 30 m2 pod istniejący budynek gospodarczy wraz z dobudówkami pan A. S. uregulował przez wydzierżawienie tej części gruntu od gminy /umowa z dnia 30 kwietnia 2003 roku zawarta pomiędzy Burmistrzem Gminy C., a Inwestorem. Od decyzji tej odwołał się H. B. i H. T. kwestionując ustalenia faktyczne i ich ocenę poczynioną przez organ. P. Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...] kwietnia 2005 roku utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wywiódł, iż z odpowiedzi zawartej w piśmie z dnia [...].01.2005 r. znak: [...](do którego dołączona była kserokopia uchwały WRN nr [...] z dnia [...].10.1986 r., w sprawie zaliczania dróg do kategorii gminnych oraz lokalnych miejskich w woj. b.) jednoznacznie wynika, że przedmiotowa droga nigdy nie była drogą gminną - zatem w świetle przepisu art. 8 w/w ustawy (jedn. tekst Dz. U. z 2000r. Nr 71, póz. 838) jest to droga wewnętrzna Gminy C., do której nie mają zastosowania przepisy o drogach publicznych. Zajęcie natomiast części działki o nr geod. [...] pod istniejący budynek gospodarczy wraz z dobudówkami pan A. S. uregulował poprzez wydzierżawienie tej części gruntu. Ponadto wizja lokalna wykazała, że przedmiotowy obiekt, usytuowany (ścianą murowaną i połacią dachową pokrytą dachówką cementową) w odległości 3,20 m od działki skarżących (o nr geod. [...]), nie powoduje jej zacieniania -wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy, mierzona w najbliższym punkcie do działki skarżących wynosi 6,89 m, a odległość z tego punktu do granicy działki 7,03 m. Organ II instancji podniósł ponadto, iż zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego teren, na którym znajduje się przedmiotowy budynek, jest przeznaczony pod zabudowę zagrodową mieszkaniową jednorodzinną i grunty orne. W budynku tym nie jest prowadzona żadna działalność stolarska, a znajdujące się w nim maszyny sporadycznie wykorzystywane są dla własnych potrzeb. Organ ustalił także, iż działki [...],[...] i [...] są wpisane w operacie ewidencji gruntów obrębu O. gm. C., jako użytek leśny od momentu założenia ewidencji gruntów, tj. od 8 kwietnia 1960 r. W trakcie dalszego postępowania dowodowego organ prowadzący ewidencję geodezyjną poinformował, że zgodnie z przepisami, obowiązującymi w roku 1960 (założenie ewidencji) i w latach wcześniejszych na urządzenie lasu była wymagana decyzja administracyjna. Wydział Geodezji, Katastru i Nieruchomości Starostwa Powiatowego w B. decyzji na zalesienie w/w działek w swojej ewidencji nie posiada. Brak jest ich także w Urzędzie Miejskim w C. W świetle powyższego organ uznał, iż brak jest możliwości ustosunkowania się co do odległości budynku gospodarczego pana A. S. od granicy lasu, gdyż powstał on prawdopodobnie samowolnie i jego linia jest nie określona. Na taki stan prawny lasu wskazuje też wygląd zadrzewienia. Na podstawie powyższego organ wskazał, że to obowiązkiem właścicieli w/w działek będzie uregulowanie stanu prawnego "zalesienia". Jeżeli w trakcie tego postępowania wystąpi kolizja pomiędzy linią lasu, a przedmiotowym budynkiem - to problem ten będzie musiał być rozstrzygnięty. W kwestii uregulowania stanu prawnego "zalesienia" organy nadzoru budowlanego nie są właściwe. Dodatkowo organ podkreślił, iż w trakcie przeprowadzonej wizji lokalnej Komenda Miejska Państwowej Straży Pożarnej w B., nie stwierdziła konieczności ingerencji służb straży pożarnej, co do ewentualnego zagrożenia pożarowego. Biorąc powyższe pod uwagę oraz fakt posiadania przez pana A. S. prawa do dysponowania częścią działki o nr geodezyjnym [...] na cele budowlane - organ II instancji wskazał – że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji, nakazującą przedłożyć określone dokumenty, w celu uregulowania stanu prawnego budynku gospodarczego z dobudówkami, jest prawidłowa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku pan H. B. w dalszym ciągu zarzucił niezgodną z prawem próbę zalegalizowania samowoli budowlanej, posadowionej częściowo na drodze gminnej i utrudniającej tym samym przejazd przez nią. Podkreślił, iż całe postępowanie administracyjne jest niekompletne i nierzetelne, a wydawane decyzje nie zawierają faktycznego i prawnego uzasadnienia zgodnie z przepisami Kpa. Skarżący twierdził, że: - decyzja organu I instancji z dnia [...].12. 2004r. została wydana w wyniku przestępstwa by zataić samowolę budowlaną, a pracownik który ją wydał został wyłączony z postępowania na własną prośbę., - zaskarżona decyzja organu II instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego zgodnie z art. 107 § 3 kpa zaś interpretacja pism, jakie były żądane do akt sprawy od różnych organów, jest nieprawidłowa, - nie wyjaśniono nadal, jaki charakter ma droga oznaczona nr [...], - dołączono do akt plan zagospodarowania przestrzennego nie odpowiadający rzeczywistości, - w aktach brakuje dokumentów dotyczących spornych budynków A. S.: pozwolenia na budowę, bo znajdujące się w aktach stanowiło o zachowaniu odległości 3 m od drogi. Dlatego zastosować art. 37 starego prawa budowlanego i nakazać rozbiórkę obiektu. Brakuje, też zdaniem skarżącego, innych dokumentów: projektu budowlanego wraz z uzgodnieniami i pozwoleniami, brak dowodu stwierdzającego prawo do dysponowania nieruchomością (tytuł własności) a także brakuje wymogów co do ochrony interesów osób trzecich. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Jak wynika z obszernych akt postępowania administracyjnego sprawa niniejsza toczy się od 1999 roku, decyzje były wydawane wielokrotnie, a także poddawane kontroli sądowej. Skarżący H. B. cały czas dąży do nakazania A. S. rozbiórki budynku stodoły wraz z przybudówkami, zajmującymi część pasa drogi oznaczonej nr [...], chociaż budynki tak posadowione istnieją od około 40 lat. Niewątpliwie chodzi tu o zaogniony spór sąsiedzki. Tymczasem organy nadzoru budowlanego mają obowiązek stosować przepisy prawne w odniesieniu do zaistniałego stanu faktycznego. Ani organy ani też sąd nie mają wątpliwości, iż należało, w sprawie niniejszej zastosować procedurę legalizacyjną. Nie jest spornym w sprawie fakt, iż K. S. (ojciec A. S.) wybudował stodołę w 1960 roku na podstawie pozwolenia na budowę tyle, że usytuował ją niezgodnie z planem sytuacyjnym zajmując częściowo pas drogi gminnej wewnętrznej. Nie jest też spornym, iż w latach 1967/1968 zostały dobudowane samowolnie dwie dobudówki wykorzystywane do celów gospodarczych, zaś stodoła była modernizowana w latach 80-tych. Art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016) stanowi, iż nie stosuje się nakazu rozbiórki (art. 48) do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed 1 stycznia 1995 roku. Zatem do obiektów wzniesionych przez K. S. przepis ten ma zastosowanie. Ponieważ stodoła została postawiona z odstępstwami od pozwolenia na budowę, zaś dobudówki samowolnie, to organy nadzoru budowlanego słusznie podjęły procedurę zmierzającą do doprowadzenia zabudowy do zgodności z prawem poprzez nałożenie określonych obowiązków na inwestora. Zaskarżona decyzja jest zgodna z przepisami art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 07.07.1994r. – Prawo budowlane i art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16.04.2004r. o zmianie ustawy Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 93, poz. 888) oraz z art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 24.10.1974 Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 roku. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 07.06.2002r. sygn. akt I SA 952/99 wypowiedział tezę mającą zastosowanie też w sprawie niniejszej: "Inwestorowi nie można uczynić zarzutu dopuszczenia się samowoli budowlanej, w rozumieniu art. 48 Prawa budowlanego, jeżeli w dacie rozpoczęcia robót budowlanych legitymował się ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę. Natomiast realizowanie obiektu budowlanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach prawa budowlanego wypełnia dyspozycje przepisów art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego, których ratio legis polega na wymuszeniu na inwestorze doprowadzenia budowlanego obiektu do stanu zgodnego z warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę oraz z w przepisach prawa. Dopiero w przypadku niewykonania nałożonych w trybie powyższym przepisów obowiązków właściwy organ może w drodze decyzji nakazać inwestorowi zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części (art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego)". Sąd stwierdza, wbrew twierdzeniom skarżącego, iż po 2-krotnym uchyleniu poprzednich decyzji drugoinstancyjnych, P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. zastosował się do zaleceń sądowych i oceny prawnej wyrażonej w uzasadnieniach tych orzeczeń, zgodnie z przepisem art. 153 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wyjaśniono na podstawie pisma Burmistrza C. z dnia [...].01.2005r., że droga o nr geodezyjnym [...] nigdy nie była drogą gminną i w świetle art. 8 ustawy o drogach publicznych z 21.03.1985r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 71, poz. 838) jest drogą wewnętrzną gminną, do której nie mają zastosowania przepisy o drogach publicznych. Ustalono też, że zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego sporny teren jest przeznaczony pod zabudowę zagrodową, mieszkaniową jednorodzinną i grunty orne. Droga zaś nie jest przewidziana do poszerzenia, jest zaliczana do dróg wewnętrznych, a jej szerokość w miejscu zawężenia wynosząca 3,20 m jest dopuszczalna i odpowiada wymaganiom przeciwpożarowym (pismo Burmistrza z dnia [...].10.2004r.). Również Komendant Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w B., po przeprowadzeniu wizji lokalnej, wypowiedział się pismem z [...].11.2004r., że obiekty A. S. nie naruszają przepisu § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75 poz. 690 ze zm.) gdyż szerokość dojścia i dojazdu jest zachowana, przy wymagalnej minimalnej szerokości 3 m ( tu wynosi 3,20 m). Zatem zostały wyjaśnione okoliczności niezbędne umożliwiające wydanie zaskarżonej decyzji. Zarzuty zawarte w skardze H. B., nie są zasadne, albowiem: - decyzja pierwszoinstancyjna została wydana przez organ jakim jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B., a nie pracownik, który (zdaniem skarżącego) miałby się zwolnić z pracy (!), - sytuacja prawna i charakter drogi o nr geodezyjnym [...] zostały ostatecznie wyjaśnione; - faktem jest, że oprócz pozwolenia na budowę stodoły z [...].12.1959r., nie zachował się projekt budowy i inne dokumenty, lecz istotą zaskarżonej decyzji jest właśnie nakazanie A. S., aby przedłożył niezbędne dokumenty, co będzie warunkiem do wydania decyzji o użytkowaniu obiektów, - inwestor ma obowiązek przedstawić "prawo do dysponowania gruntami", a jego ocena zostanie dokonana dopiero w następnym etapie postępowania. Zatem ocena czy umowa dzierżawy jest odpowiednim dokumentem, nie należy do niniejszego postępowania, - Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż zaskarżona decyzja nie posiada uzasadnienia faktycznego i prawnego, albowiem spełnia ona wymogi art. 107 kpa. Organy szczegółowo ustosunkowały się do każdej kwestii, istotnej dla meritum decyzji, - niczym nie jest poparty zarzut skarżącego, iż plan zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada rzeczywistości. Skarżący nie przedstawił argumentów na poparcie tego twierdzenia, zaś w aktach znajduje się wypis z planu zagospodarowania przestrzennego wraz z opisem graficznym przy piśmie Burmistrza C. z dnia [...].10.2004r. Mając na względzie powyższe okoliczności skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).