II SA/Bk 579/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Lemańska, Sędziowie asesor sądowy WSA Marta Joanna Czubkowska (spr.) sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 maja 2025 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. w B. na decyzję Wojewody Podlaskiego z dnia 5 lutego 2025 r. nr AB-II.7843.25.2024.KR w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. U Z A S D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z 5 lutego 2025 r. nr AB-II.7843.25.2024.KR Wojewoda Podlaski, po rozpatrzeniu odwołania F. Sp. z o.o., od decyzji Prezydenta Miasta Białegostoku z 29 listopada 2024 r. nr DUA-X1.6743.1.301.2024 wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia robót budowlanych określonych jako posadowienie tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem na działce o nr geod. [...] (obręb [...]Płd.) przy ul. [...]w B., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została wydana na podstawie następujących okoliczności faktycznych i prawnych. W dniu 18 listopada 2024 r. F. Sp. z o.o. zgłosiła zamiar wykonania ww. robót budowlanych. Do zgłoszenia dołączono: oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, szkice przedstawiające schemat montażowy inwestycji, mapę z zaznaczoną lokalizacją inwestycji na działce inwestycyjnej oraz wypisy z Krajowego Rejestru Sądowego. Organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia. W uzasadnieniu stwierdził, że wykonanie przedmiotowych robót budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na przedmiotowej działce. Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka i zaskarżyła ją w części dotyczącej zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zarzucając naruszenie: - art. 64 Konstytucji RP, poprzez naruszenie prawa własności i prawa do dysponowania własnością polegające na uznaniu terenu prywatnego za przestrzeń publiczną; - art. 6 K.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności polegające na wydaniu decyzji mimo braku podstaw faktycznych i prawnych w stosunku do interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkujące pominięciem szeregu szczególnych okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia, prowadzące do błędu w ustaleniu stanu faktycznego polegającego m.in na pominięciu definicji terenu publicznego i uznanie terenu prywatnego za teren publiczny; - art. 8 oraz art. 11 K.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, która to decyzja z całą stanowczością nie pogłębia zaufania obywateli do organów władzy publicznej; - art. 105 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie, w sytuacji w której postępowanie jest bezprzedmiotowe a sama interpretacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest błędna. Wojewoda Podlaski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji przedstawił szeroką argumentację dotyczącą konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. W konkluzji rozważań w tym zakresie stwierdził, że zarówno wielkość projektowanego urządzenia reklamowego, jak i jego konstrukcja, a także sposób posadowienia na gruncie (bloki betonowe o wymiarach 0,5 m x 3,4 m w ilości 5 sztuk) świadczą o tym, że zgłoszona inwestycja jest budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy, tj. wolnostojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym. Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę - art. 28 ust. 1 ustawy. Stąd stwierdzono, że prawidłowo organ pierwszej instancji wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy. Odnośnie podstawy prawnej z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy, organ odwoławczy wskazał, że na terenie objętym przedmiotową inwestycją obowiązuje uchwała nr LXl/747/06 Rady Miejskiej Białegostoku z 25 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w Białymstoku (rejon ul. R. i S.). Przedmiotowa tablica reklamowa została usytuowana na terenie oznaczonym w planie symbolem KD-01G tj. ul. T.. Zgodnie z § 21 ust. 2 pkt 2 lit. b planu miejscowego na terenie oznaczonym tym symbolem zakazuje się lokalizacji nośników reklamowych i obiektów tymczasowych. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że realizacja zgłoszonej inwestycji na przedmiotowej działce jest niezgodna z zapisami planu miejscowego. Prawo miejscowe zakazuje bowiem na terenie oznaczonym symbolem KD-01G lokalizacji nośników reklamowych. Trafnie zatem organ pierwszej instancji zinterpretował zapisy planu miejscowego i w konsekwencji prawidłowo wniósł sprzeciw przyjęcia zgłoszenia z uwagi na brak zgodności inwestycji z planem miejscowym. Skargę od tej decyzji do sądu administracyjnego wniosła Spółka i zaskarżyła ją w części, tj. w zakresie ograniczeń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i uznania przez organ pierwszej instancji prywatnej nieruchomości za teren publiczny. Zarzucono naruszenie: - art. 50 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez pominięcie przez organ pierwszej instancji zasad lokalizacji inwestycji celu publicznego, które są określone w katalogu zamkniętym, a organ pierwszej instancji twierdzi są one zawarte w uchwale miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 2, art. 21 ust. 1 oraz art. 64 § 1 i 3 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji RP, przez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie że brak jest faktycznej możliwości dysponowania nieruchomością zgodnie z wolą właściciela, poprzez zmianę celu jej przeznaczenia bez zastosowania drogi administracyjnej oraz odszkodowawczej; - art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez uznanie prywatnej nieruchomości za działkę przeznaczoną pod cele publiczne, gdzie ustawodawca jednoznacznie wymienił w jakich celach publicznych nieruchomość może być przeznaczona jako teren publiczny; - art. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 6 u.g.n., które w samej swojej definicji stanowią definicje przestrzeni publicznej; - art. 6 K.p.a., poprzez naruszenia zasady praworządności polegające na wydaniu decyzji mimo braku podstaw faktycznych i prawnych w stosunku do interpretacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy skutkujące pominięciem przez organ szeregu szczególnych okoliczności sprawy istotnych dla rozstrzygnięcia, prowadzącego do błędu w ustaleniu stanu faktycznego polegającego m.in na pominięciu definicji terenu publicznego i uznanie terenu prywatnego za teren publiczny; - art. 8 oraz art. 11 K.p.a., poprzez naruszenie wyrażonej w tych przepisach zasady przekonywania polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji, która to decyzja z całą stanowczością nie pogłębia zaufania obywateli do organów władzy publicznej; - art. 105 § 1 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i merytoryczne orzeczenie w sprawie w sytuacji w której postępowanie jest bezprzedmiotowe a sama interpretacja miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest błędna. Wskazując na powyższe naruszenia Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Skarżąca Spółka w piśmie procesowym z 15 kwietnia 2025 r. podkreśliła, że nie zgadza się z decyzją tylko w części dotyczącej niezgodności inwestycji z planem miejscowym. Zgadza się natomiast z organem, że inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Tymczasem decyzja Wojewody dotyczy całej decyzji organu pierwszej instancji co świadczy, zdaniem Spółki, o braku zrozumienia skargi. Spółka podniosła, że nie zgadza się z interpretacją planu miejscowego w zakresie przeznaczenia prywatnej działki pod tereny publiczne. Zarzuciła, że Wojewoda mylnie stwierdza, że działka nr [...] jest przeznaczona pod budowę drogi, gdyż działka pod budowę drogi została wykupiona od Spółki i wyodrębniona pod numerem [...]. Nadmieniono przy tym, że nie ma w planach poszerzenia pasa drogowego o kolejną część działki. Nie ma żadnej uchwały gminy ani planów poszerzenia drogi o prywatny teren Spółki, a zarazem działkę nr [...], na której planowana jest inwestycja. Stwierdzenie organu jest dowolnością nie popartą żadnym dokumentem. Planowana inwestycja ma być na prywatnej działce a nie na działce przeznaczonej pod drogę. Dopiero w toku tego postępowania miasto przeznaczyło drogę pod rozbudowę, ustaliło działkę jako teren publiczny, nie mając do niej żadnych praw, jedynie generalizując zapisy planu miejscowego. Uchwalając plan naruszono własność prywatną w związku z tym Spółka nie wyklucza, że wniesie o zmianę planu, tak by mogła dysponować nieruchomością prywatną. Do pisma dołączono dowód z mapy wraz numerami działek na okoliczność, że działka inwestycyjna jest działką prywatną, a działka odkupiona pod cel publiczny jest odrębną działką oraz dowód z graficznego przebiegu planu miejscowego na działce inwestycyjnej. Organ w odpowiedzi na to pismo podtrzymał stanowisko o niezgodności planowanej inwestycji z planem miejscowym i podał, że jest zobowiązany do przestrzegania obowiązujących na przedmiotowym terenie przepisów prawa miejscowego, bez względu na aktualne i potencjalne wykorzystanie działki inwestycyjnej w przyszłości. Plan miejscowy obowiązuje i organy są nim związane do czasu zmiany. Wskazano także, że właściciel nieruchomości ma prawo na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do zaskarżenia planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody Podlaskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Białegostoku wnoszącą sprzeciw w sprawie dotyczącej zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na posadowieniu tablicy reklamowej niezwiązanej trawle z gruntem na działce o nr geod. [...] (obręb [...]) przy ul. [...] w Białymstoku. Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 725 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa). Ze stanowiska skarżącej Spółki wynika, że kwestionuje ona ten sprzeciw tylko w zakresie podstawy z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy, zgadza się zaś z organem odnośnie podstawy z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy i nie kwestionuje konieczności uzyskania pozwolenia na budowę. Odnosząc się do tego stanowiska wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...)– vide: art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.). Oznacza to, że sąd zobligowany był do skontrolowania zgodności z prawem kwestionowanej decyzji w zakresie obydwu podstaw wniesionego sprzeciwu, czyli do dokonania kontroli legalności całej decyzji bez względu na zakres zaskarżenia określony w skardze. Odnosząc się do wystąpienia przesłanki określonej w art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem sąd prawidłowo w sprawie niniejszej organy przyjęły, że planowana inwestycja stanowi budowlę wymagającą pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c ustawy, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy, przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy, budowla to każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Pod pojęciem budowy zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy, należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Budowa budowli w postaci urządzenia reklamowego wolnostojącego trwale związanego z gruntem wymaga pozwolenia na budowę – art. 28 ustawy. Z powyższego wynika, że podstawowym kryterium pozwalającym na ustalenie, czy roboty budowlane wymagają przed ich rozpoczęciem uzyskania pozwolenia na budowę, czy też można je rozpocząć po dokonaniu jedynie zgłoszenia jest rodzaj wykonywanego obiektu. Jeżeli obiekt jest wolno stojącym urządzeniem, a sposób jego posadowienia na gruncie wskazuje na trwałe z tym gruntem związanie, to jest to obiekt budowlany, powstały w wyniku budowy. Jeżeli natomiast urządzenie reklamowe lub reklama nie jest wolno stojące i nie zostało trwale z gruntem związane, wówczas obiektem budowlanym nie jest, a powstaje w wyniku instalacji, a nie budowy. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy niniejszej wskazać należy, że Spółka w zgłoszeniu podała, że dotyczy ono posadowienia tablicy reklamowej niezwiązanej trwale z gruntem. Taki sposób określenia inwestycji wymaga interpretacji pojęcia trwałego związania z gruntem. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem o tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Dla określenia trwałego związania z gruntem nie ma więc znaczenia okoliczność zagłębienia w gruncie czy też posadowienia na nim obiektu ani technika w jakiej tego dokonano. Istotny dla rozstrzygnięcia jest stopień trwałości połączenia oraz to czy konstrukcja opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru (stanowisko takie wyrażono m.in. w wyrokach NSA z: 1 marca 2012 r., II OSK 2558/10; z 5 stycznia 2011 r., II OSK 25/10, z 10 października 2010 r., II OSK 1596/09, pub. CBOSA). W ocenie sądu, w sprawie niniejszej w pełni uprawnione było stwierdzenie, że wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego, jak i jego konstrukcja oraz sposób posadowienia, świadczą o tym, że jest to obiekt trwale związany z gruntem. Jego posadowienie na gruncie jest stabilne, składa się z 5 bloków betonowych o wymiarach 0,5 m x 3,4 m. Taki sposób umocowania budowli, jej rozmiar, ciężar, rodzaj użytych materiałów wskazuje jednoznacznie że zamiarem inwestora była stabilizacja budowli i połącznie z gruntem, tak by jej stabilność nie poddawała się czynnikom zewnętrznym. W świetle tych ustaleń zasadnie organy przyjęły, że inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy stąd sprzeciw wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 był zasadny. Odnosząc się do podstawy wniesienia sprzeciwu o której mowa w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy, wskazać należy, że zgodnie z tą regulacją organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że na terenie działki inwestycyjnej w miejscu planowanej inwestycji, obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (uchwała nr LXI/747/06 RM Białegostoku z 25 września 2006 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części osiedla B. w Białymstoku (rejon ul. R. i S.). Bezsporne jest również i to, że przedmiotowa tablica reklamowa została usytuowana na terenie oznaczonym w planie symbolem KD-01G, tj. ul. T.. Na terenie tym zgodnie z § 21 ust. 2 pkt 2 lit. b zakazuje się lokalizacji nośników reklamowych i obiektów tymczasowych. Są to okoliczności, które wynikają również z map dołączonych do akt sprawy przez skarżącą Spółkę. Zarzuty skargi dotyczące tej podstawy sprzeciwu sprowadzają się do argumentacji związanej z naruszeniem prawa własności i prawa do dysponowania nieruchomością prywatną, poprzez błędną interpretację planu miejscowego w wyniku której działkę prywatną przeznaczono pod teren prywatny. Zdaniem skarżącej Spółki organy mylnie stwierdziły, że działka inwestycyjna nr [...] jest przeznaczona pod budowę drogi, gdyż pod drogę została przeznaczona działka nr [...] wydzielona z działki inwestycyjnej i wykupiona od Spółki. W związku z tym przedmiotowa inwestycja planowana jest na działce prywatnej a nie na działce przeznaczonej pod drogę. Odnosząc się do tego stanowiska wskazać należy, że pojęcie własności zdefiniowane jest w art. 140 K.c. i obejmuje korzystanie z wyłączeniem innych osób z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. W tych też granicach właściciel może w szczególności pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy i rozporządzać rzeczą. Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, jak również art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje ograniczeń. Prawo własności nie stanowi prawa absolutnego. Ograniczenie prawa własności dopuszcza Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Taką ustawą jest między innymi ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która przyznaje gminie upoważnienie do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na jej obszarze. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego, określają więc granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie sposobu prawa własności nieruchomości, mogąc w efekcie przez ustalenie przeznaczenia danego terenu prowadzić do ograniczeń prawa własności na obszarze objętym planem. Przysługujące gminie władztwo planistyczne umożliwia tym samym daleko idące ograniczenie prawa własności nieruchomości, aż do wprowadzenia zakazów zabudowy włącznie. W tej sytuacji właściciel nieruchomości nie ma pełnej swobody w kształtowaniu jej ładu przestrzennego i nie może niezgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dokonywać jej zagospodarowania. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne gminy stanowi uprawnienie organu do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności. W sprawie niniejszej oznacza to tyle, że dopóki na terenie inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zakazujący lokalizacji nośników reklamowanych, to planowana inwestycja nie może być zrealizowana. Sąd stwierdza, że zarzuty skargi właściwie sprowadzają się do kwestionowania zapisów planu miejscowego. Nie mogły być one przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej, gdyż skarga nie dotyczy planu. Nadmienić przy tym należy, że prawidłowo organ wskazał, że kwestionowanie planu miejscowego odbywa się w trybie określonym w art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Mając powyższe na uwadze skargę oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.