II SA/Bk 580/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, asesor WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 listopada 2006 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] w przedmiocie przyznania prawa do dodatku szkoleniowego oddala skargę. Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności: Starosta Z. decyzją z dnia [...] czerwca 2006 roku znak [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b w zw. z art. 41 ust. 1 -3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa uznał, iż panu J. M. od dnia 22 czerwca 2006 roku przysługuje prawo do dodatku szkoleniowego, w wysokości 106,60 zł. Swoje rozstrzygnięcie organ uzasadnił tym, że pan J. M. w dniu 22 czerwca 2006 roku ponownie zaczął szkolenie. W odwołaniu od powyższej decyzji pan J. M. wskazał, iż pracę na podstawie umowy zlecenia wykonywał od 15 czerwca 2006 roku do 18 czerwca 2006 roku. Błędne jest zatem twierdzenie o rozpoczęciu szkolenia z dniem 22 czerwca 2006 roku, gdyż skarżący cały czas brał udział w szkoleniu księgowego, a wykonywania praca w żaden sposób nie kolidowała z jego uczestnictwem na szkoleniu. Nadto w dniu 14 czerwca 2006 roku żadna praca z tytułu umowy zlecenia nie była wykonywana. Wojewoda P. po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 roku nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu swego stanowiska organ wskazał, iż pan J. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. w dniu 21.07.2003 roku i z tym dniem został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Będąc w okresie posiadania statusu bezrobotnego skarżący podjął od dnia 15 maja 2006 roku szkolenie w zakresie księgowy – bilansista, na które został skierowany przez powiatowy urząd pracy. Z tytułu rozpoczęcia szkolenia Starosta Z. przyznał skarżącemu prawo do dodatku szkoleniowego od dnia 15 maja 2006 roku w wysokości 104,40 zł miesięcznie. W dniu 21 czerwca 2006 roku skarżący zgłosił się do powiatowego urzędu pracy i przedłożył umowę zlecenia, z której wynikało, że w dniach 14 - 20.06.2006 r. wykonywał czynności księgowego w PPHU "A." spółce cywilnej M. S., W. A. W związku z powyższym organ I instancji orzekł, iż skarżący z dniem 14 czerwca 2006 roku utracił status osoby bezrobotnej. Ponownie status osoby bezrobotnej skarżący uzyskał z dniem 21 czerwca 2006 roku (decyzja Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 roku znak[...]). Mając na uwadze treść art. 41 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przedstawiony powyżej stan faktyczny, organ I instancji zobligowany był do ponownego przyznania dodatku szkoleniowego dopiero od dnia uzyskania ponownie statusu osoby bezrobotnej. W ocenie organu odwoławczego decyzja Starosty Z. nie narusza prawa i jest prawidłowo. Organ jedynie podkreślił, iż zawarte w zaskarżonej decyzji uzasadnienie jest nie zgodne ze stanem faktycznym sprawy, niemniej jednak nie miało ono znaczenia dla jej merytorycznego rozpatrzenia. Z tych też względów utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze na tą decyzję wywiedzionej do sądu administracyjnego, pan J. M. powołując się na art. 41 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazał, iż przysługuje mu dodatek szkoleniowy w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany. Podkreślił, iż wykonywanie umowy zlecenia w okresie od 15 do 18 czerwca 2006 roku nie miało żadnego wpływu na jego udział w szkoleniu, w którym zresztą uczestniczył w dniach 19 i 20 czerwca 2006 roku, co potwierdza lista obecności. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Organy obu instancji orzekające w sprawie nie naruszyły bowiem przepisów prawa materialnego uznając, iż skarżący pan J. M. z dniem 22 czerwca 2006 roku ponownie nabył prawo do dodatku szkoleniowego, a postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie kwestionowanej decyzji nie uchybiło przepisom proceduralnym. Wprawdzie uzasadnienie decyzji Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 roku znak [...] było błędne i nie odpowiadało stanowi faktycznemu przedmiotowej sprawy, niemniej jednak uchybienie to nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie tego organu, a tym samym naruszenie przepisów postępowanie, nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Tylko takie zaś naruszenia mogą skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny przedmiotowej sprawy sprowadzał się do tego, iż skarżący będąc osobą bezrobotną, od dnia 15 maja 2006 roku został skierowany przez powiatowy urząd pracy na szkolenie, w zakresie księgowy – bilansista. Z tytułu rozpoczęcia szkolenia Starosta Z. przyznał skarżącemu prawo do dodatku szkoleniowego od dnia 15 maja 2006 roku w wysokości 104,40 zł miesięcznie. Jednakże jak wynikało, z przedłożonych przez skarżącego dokumentów, w okresie od 14 do 20 czerwca 2006 roku wykonywał on czynności księgowego w PPHU "A." spółce cywilnej M. S., W. A., na podstawie umowy zlecenia, przez co decyzją Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 roku znak [...] od 14 czerwca 2006 roku utracił status bezrobotnego. Ponownie status osoby bezrobotnej skarżący uzyskał z dniem 21 czerwca 2006 roku (decyzja Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 roku znak[...]). Fundamentalne znaczenie w sprawie miało zatem ustalenie korelacji prawnych między powyższymi faktami a regulacją prawną przyznania prawa do dodatku szkoleniowego. Zgodnie z treścią art. 41 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje dodatek szkoleniowy, z zastrzeżeniem art. 52. Wykładnia językowa tego przepisu wskazuje wprost, iż dodatek szkoleniowy przysługuje jedynie bezrobotnemu. W świetle natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. z pkt 11 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) za osobę bezrobotną uważa się m.in. osobę, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej (także na podstawie umowy zlecenia), zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej. Jak wykazał organ II instancji skarżący z dniem 14 czerwca 2006 roku utracił status osoby bezrobotnej (decyzja Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 roku znak [...], utrzymana w mocy decyzja Wojewody P. z dnia [...] sierpnia 2006 roku). Ponownie status osoby bezrobotnej skarżący uzyskał z dniem 21 czerwca 2006 roku (decyzja Starosty Z. z dnia [...] czerwca 2006 roku znak [...]). Tym samym skarżącemu należało przyznać ponownie prawo do dodatku szkoleniowego dopiero od dnia 22 czerwca 2006 roku, kiedy to już skarżący ponownie uzyskał status osoby bezrobotnej. Podkreślić przy tym należy, iż argumenty skarżącego w kwestii uczestnictwa w szkoleniu, w okresie wykonywania umowy zlecenia nie mają żadnego prawnego znaczenia w przedmiotowej sprawie. Już bowiem sam fakt świadczenia usług na podstawie umowy zlecenia powoduje wykluczenie z kręgu osób bezrobotnych. Powyższe wynika wprost z przepisów regulujących te kwestie, a organy administracji nie mogą w tej mierze stosować żadnej dowolności. Tylko zaś osoby bezrobotne mają prawo do dodatku szkoleniowego, z tytułu odbywania szkolenia, na które zostali skierowani przez starostę. Skarżący zaś ponownie stał się osobą bezrobotną dopiero w dniu 22 czerwca 2006 roku. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do podważenia legalności zaskarżonej decyzji podzielając w całości stanowisko organu. Stąd skargę oddalono (art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).