II SA/Bk 582/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jacek Pruszyński,, sędzia WSA Wojciech Stachurski, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 03 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. T. – G. na postanowienie P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Skarga została wywiedziona w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Starosta W. umorzył postępowanie z wniosku L. T. – G. w sprawie aktualizacji i sprostowania danych zawartych w rejestrze ewidencji gruntów m. C. w części dotyczącej działek oznaczonych nr 2369 i 2370/1 oraz wprowadził zmianę w stosunku do działek nr 2424, 2370/2 położonych w tym samym obrębie ewidencyjnym. Odwołanie od tej decyzji złożyła L. T. – G.. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2010 r. odwołująca się wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r. organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia [...] stycznia 2011 r. sygn. akt [...] uchylił to postanowienie i wskazał by przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ najpierw wezwał odwołującą się do uzupełnienia braku wniosku o przywrócenie terminu poprzez podanie okoliczności uprawdopadabniających, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Następnie po jego uzupełnieniu dokona merytorycznej oceny wniosku lub w razie nie usunięcia braków - zastosuje tryb określony w art. 63 § 2 kpa, tj. pozostawi wniosek bez rozpoznania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w B. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], na podstawie art. 59 § 2 kpa, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podano, że poza sporem pozostaje to, że złożenie odwołania nastąpiło w dniu 23 czerwca 2010 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia, który mijał w dniu 12 maja 2010 r. W treści odwołania nie zawarto ani konkretnego żądania, ani też sformułowania, które mogłoby być potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu. Prośba taka została sformułowana przez odwołującą się dopiero w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Zdaniem organu w sprawie niniejszej podstawowe znaczenie ma data ustania przyczyny uchybienia terminu do złożenia odwołania. Organ podał, że w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. odwołująca się podała iż o istnieniu pism, których nie otrzymała dowiedziała się dopiero w dniu 5 sierpnia 2010 r., przebywając u siostry w Warszawie. To stanowisko zostało podtrzymane zarówno w skardze z dnia 21 stycznia 2011 r. do WSA w Białymstoku jak i w piśmie z dnia 6 czerwca 2011 r. dotyczącym uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nie można się jednak zgodzić ze stanowiskiem odwołującej się, że bieg terminu wskazanego w art. 58 § 2 kpa powinien być liczony od tego dnia. Data początkową biegu terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu może być dzień, w jakim strona powzięła wiadomość o jego uchybieniu. W przedmiotowej sprawie odwołująca się już w dniu 23 czerwca 2010 r. zapoznana była z treścią decyzji organu I instancji, wysyłając odwołanie. W tej sytuacji winna mieć świadomość naruszenia przepisu procesowego i naruszenie to winna usprawiedliwić. Organ wskazał, że złożenie odwołania z uchybieniem terminu do jego wniesienia, bez wniosku o przywrócenie terminu, nie pozbawia jeszcze strony prawa do jego złożenia w późniejszym terminie, ale nie później niż w terminie 7 dni. W sprawie niniejszej odwołująca się wniosek o przywrócenie terminu złożyła po upływie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Zdaniem organu termin 7 dni powinien być liczony od dnia wniesienia odwołania, tj. od 23 czerwca 2010 r., albowiem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu. Termin na złożenie prośby o przywrócenie terminu upływał zatem w dniu 30 czerwca 2010 r. Wniosek złożony dopiero w dniu 12 sierpnia 2001 r. jest wnioskiem złożonym po terminie. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się L. T. – G. i wniosła skargę do sądu administracyjnego. Zarzuciła nieważność na skutek naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa poprzez pominięcie osoby jej pełnomocnika ustanowionego przez WSA na czas trwania postępowania administracyjnego i nie kierowanie do niego korespondencji, wezwań i orzeczeń administracyjnych w tym kwestionowanego postanowienia. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające wpływa na treść zaskarżonego postanowienia, tj.: - art. 6 kpa, poprzez przyjmowanie przez organ każdej okoliczności, każdego pretekstu na niekorzyść skarżącej i przez wadliwą interpretację przepisów kpa od 3 lat wstecz i uniemożliwienie obrony interesów, - art. 7 kpa, poprzez posługiwanie się przez organ tylko względami formalnymi ażeby uniknąć wypowiedzenia się merytorycznego w sprawie wyrządzonej krzywdy dla skarżącej, polegającej na zmanipulowaniu dokumentów geodezyjnych, - zasad współżycia społecznego poprzez uniemożliwienie przez cały czas postępowania przez organ należnych skarżącej praw po rodzicach do nieruchomości w miejscowości C., - niewykonanie ustaleń i wytycznych zawartych w wyrokach sygn. akt [...] i [...]. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedmiotem oceny sądu jest postanowienie organu odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Przepis art. 58 kpa stanowi, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Z regulacji tej wynika, że dla skutecznego przywrócenia terminu muszą być łącznie spełnione cztery przesłanki: 1. wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, 2. uprawdopodobnienie przez osobę zainteresowaną braku swojej winy, 3. dochowanie 7 – dniowego terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, 4. dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony termin. W przedmiotowej sprawie bezspornym pozostaje fakt złożenia przez skarżącą odwołania z uchybieniem ustawowego terminu. Odwołanie zostało złożone w dniu 23 czerwca 2010 r., a więc po upływie 14-dniowego terminu do jego wniesienia, który mijał w dniu 12 maja 2010 r. Skuteczne doręczenie decyzji w trybie art. 44 § 4 kpa nastąpiło w dniu 28 kwietnia 2010 r. Bezspornym w sprawie pozostaje również fakt, że w treści odwołania nie zawarto konkretnego żądania, ani też sformułowania, które mogłoby być potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu. Prośba taka została sformułowana przez skarżącą dopiero w piśmie z dnia 12 sierpnia 2010 r. Dlatego też rzeczą podlegającą ustaleniu przez organ było to czy wniosek (prośba) o przywrócenie terminu został złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Sądu, prawidłowo organ przyjął, że termin ten w sprawie niniejszej powinien być liczony od dnia wniesienia odwołania, tj. od dnia 23 czerwca 2010 r., albowiem w tym dniu ustała przyczyna uchybienia terminu. W tym dniu najpóźniej skarżąca zapoznana była z treścią decyzji organu I instancji. Tym samym nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że bieg 7 –dniowego terminu powinien być liczony od dnia 5 sierpnia 2010 r. kiedy to zdaniem skarżącej dowiedziała się ona o treści pism, których nie otrzymała, przebywając u siostry w Warszawie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że termin na złożenie prośby o przywrócenie terminu upływał w dniu 30 czerwca 2010 r. a wniosek złożony dopiero w dniu 12 sierpnia 2001 r. jest wnioskiem złożonym po terminie. Zasadnie zatem, zgodnie z przepisami prawa, organ odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że są one bezzasadne. Skupiają się one właściwie na wytknięciu organowi kierowania się tylko względami formalnymi bez uwzględnienia zasad współżycia społecznego. Zarzuty takie w kontekście działania organu zgodnie z przepisami prawa nie mają racji bytu. Bezzasadnym pozostaje również zarzut niewykonanie ustaleń i wytycznych zawartych w wyrokach sygn. akt [...] i [...], albowiem organ zgodnie z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu wyroku [...] wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku poprzez uzasadnienie wskazujące na okoliczności uprawdopodabniające, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Natomiast odnośnie wyroku wydanego w sprawie [...] podać należy, że był on wydany w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie aktualizacji i sprostowania danych zawartych w operacie ewidencji gruntów, dlatego też organ w sprawie dotyczącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nie mógł być związany wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku (z uwagi na inny przedmiot postępowania). Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut dotyczący naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa, poprzez pominięcie osoby pełnomocnika ustanowionego przez WSA na czas trwania postępowania administracyjnego i nie kierowanie do niego korespondencji, wezwań i orzeczeń administracyjnych w tym kwestionowanego postanowienia. Istotnie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie [...] dotyczącej oceny legalności pierwotnego postanowienia organu o odmowie przywrócenia terminu z dnia 18 sierpnia 2001 r. został ustanowiony skarżącej pełnomocnik z urzędu. Zakres tego pełnomocnictwa obejmował tylko i wyłącznie postępowanie przez sądem administracyjnym. Pełnomocnik taki nie jest umocowany do działania za stronę w postępowaniu administracyjnym toczącym się ponownie przed organem na skutek uwzględnienia skargi przez sąd. Dlatego też zasadnie wszelka korespondencja w sprawie administracyjnej była kierowana bezpośrednio do skarżącej. Wobec niepotwierdzenia zarzutów skargi podlegała ona oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).