II SA/Bk 583/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Sobolewska - Nazarczyk (spr.), po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2010 r. Nr[...] w przedmiocie zasiłku okresowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] maja 2010r. Nr [...] utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...] kwietnia 2010r. o odmowie przyznania K. C. zasiłku okresowego. W dniu 26 sierpnia 2010r. K. C. złożył skargę na opisaną wyżej decyzję SKO w B. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cytowanej: p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie, natomiast z art. 58 §1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi jest warunkiem jej dopuszczalności i obok warunków formalnych skargi podlega ocenie Sądu już na wstępnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Trzeba przy tym podkreślić, iż badanie zachowania terminu do wniesienia skargi możliwe jest tylko wówczas, gdy decyzja administracyjna została prawidłowo doręczona, a co za tym idzie wprowadzona do obrotu prawnego. Doręczenie (lub ogłoszenie) decyzji stanowi, bowiem jej wprowadzenie do obrotu prawnego (tak Janusz Borkowski w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., 6. wydanie, Wyd. C.H. Beck, s. 518, teza 3). Stosownie do treści art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: kpa, w razie niemożności doręczenia pisma przez pocztę w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. (tj. doręczenia w mieszkaniu, miejscu pracy, lokalu organu administracji publicznej, w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie lub za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi, dozorcy domu, którzy podjęliby się oddania pisma adresatowi), poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej (§ 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w §1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). Z kolei, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w §1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4). W okolicznościach rozpoznanej sprawy organ II instancji prawidłowo, w sposób zgodny z treścią zacytowanego wyżej art. 44 kpa, doręczył zaskarżoną decyzję ze skutkiem na dzień 11 czerwca 2010r. tj. z upływem czternastego dnia licząc od dnia pierwszego awiza, czyli 28 maja 2010r. Termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego rozpoczął, zatem swój bieg od dnia 12 czerwca 2010r. Oznacza to, że skarga powinna zostać złożona najpóźniej w dniu 12 lipca 2010r. Z kolei skarga K. C. została złożona dopiero w dniu 26 sierpnia 2010r., a zatem z uchybieniem ustawowego terminu. W konsekwencji, skoro skarga została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej wniesienia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i §3 p.p.s.a.