II SA/Bk 59/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia WSA Małgorzata Roleder, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 lipca 2009 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sprawie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokat I.D.-S. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 309,80 (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 17 listopada 2008r. K.C. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 1991 r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii ABC (prawo jazdy nr [...]). Decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzyło postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że żądanie wnioskodawcy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 1991r., było już przedmiotem postępowania prowadzonego przed tym organem. Postępowanie to zostało zakończone ostatecznym postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...], którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji. Prowadzenie kolejnego postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co do którego zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawnych, zaś jego prowadzenie doprowadzić by mogło do podważenia zasady powagi rzeczy osądzonej i skutkować musiałoby nieważnością rozstrzygnięcia na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Nie godząc się z tym rozstrzygnięciem K.C. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, w której podał, iż od ponad półtora roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie może mu pomóc w rozwiązaniu sprawy. W uzasadnieniu skargi autor opisał okoliczności towarzyszące cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami kat. ABC. Jednocześnie wyjaśnił, że o decyzji z dnia [...] listopada 1991 r. w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami dowiedział się w grudniu 2006r., kiedy miał odebrać nowe prawo jazdy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jako spełniająca wymogi formalne a także merytorycznie poprawna, spełnia wymogi prawne zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie dostrzegając błędów przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia zobligowany był zatem do oddalenia skargi. Zgodnie z art. 16 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Natomiast, w myśl art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W niniejszej sprawie oczywistym jest, że postępowanie w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w B. z dnia [...] listopada 1991 r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii ABC, toczyło się już przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w B. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...] organ ten odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] listopada 1991r. Powyższa decyzja SKO stała się ostateczna, a skarga na nią wywiedziona przez K.C. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku została wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 r. w sprawie II SA/Bk 654/07 oddalona. W tych okolicznościach jasnym jest, że analizowana obecnie sprawa była już przedmiotem rozpoznania zarówno przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. jak i tutejszy sąd administracyjny. Rozpoznanie tej samej sprawy, tego samego skarżącego przez dany organ administracji powoduje stan powagi rzeczy osądzonej ("res iudicatae"). Tożsamość sprawy istnieje, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym tej sprawy. Powyższe przesłanki zaistniały podczas rozpoznawania przez organ wniosku K.C. z dnia [...] listopada 2008 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznając, że po rozstrzygnięciu merytorycznym wniosku zachodziłby stan rzeczy osądzonej załatwiło sprawę formalnie i umorzyło postępowanie, do czego obligował przepis art. 105 § 1 kpa. W ocenie Sądu, takie rozstrzygnięcie Kolegium było prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozstrzygając sprawę w przedmiocie wniosku, który był już przedmiotem innej, wcześniej rozstrzygniętej sprawy, organ nie miał innego wyjścia jak tylko postępowanie to umorzyć jako bezprzedmiotowe. Prowadzenie kolejnego postępowania w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, co do którego zapadło już ostateczne rozstrzygnięcie nie znajduje podstawy w obowiązujących przepisach prawnych, zaś jego prowadzenie doprowadzić by mogło do podważenia zasady rzeczy osądzonej. Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c § 2 ust. 3, oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł, a także wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w wysokości 17 zł (vide: wyrok SN z 12.03.2003 r., III CZP 2/03 OSNC 2003/12/161).