II SA/Bk 60/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska,, sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012 r. sprawy ze skargi E. L. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji w sprawie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...].10.2011r., wydaną na podstawie art. 4 pkt 1 , art. 5 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 87 ust. 1 i ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt 3, art. 92 ust. 1 i 4, art. 93 ust. 1, ust. 3, ust. 4 i ust. 7 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007r. Nr 125, poz. 874) oraz pkt 1.1, 1.8.3. załącznika do w/w ustawy, Naczelnik Urzędu Celnego w S. nałożył na przedsiębiorcę E. L. karę pieniężną w kwocie 8 tysięcy złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz karę pieniężną w kwocie 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie oraz spełnienie wszystkich wymagań określonych ustawą. Decyzji tej organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż w dniu 1.08.2011 r. funkcjonariusze celni w miejscowości A. zatrzymali do kontroli pojazd o nr. rej. [...] poruszający się po drodze krajowej nr 8. Jak wynika ze sporządzonego protokołu kontroli, jak również z dokumentu – raport dostaw dla jazdy: [...] z [...].08.2011 r. – przedsiębiorstwo: L. E. z K. wykonywało krajowy transport drogowy, powracało po rozładunku przesyłek kurierskich w firmach znajdujących się w A., J. oraz w S. W trakcie kontroli kierowca w/w pojazdu Pan W. G. nie okazał wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzielonej przewoźnikowi. Natomiast okazany w trakcie kontroli wypis nr 1 z zaświadczenia nr 0251991 na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy na potrzeby własne dotyczył innej firmy (Zakład Mięsny "[...]" K. Spółka Jawna, ul. [...]). W dniu 4.08.2011 r. Strona przedstawiła w Urzędzie Celnym w S. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy udzieloną dnia 2.08.2011 r. i ważną do dnia 2.08.2031 r. oraz wypis nr 1 z przedmiotowej licencji. Strona zwróciła się z wnioskiem o umorzenie postępowania twierdząc, iż zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewoźnik ma 14 dni od daty kontroli na uzyskanie licencji na wykonywanie transportu drogowego. Organ nie uwzględnił wniosku stwierdzając, że przepisy prawa jednoznacznie określają, iż przepisy prawa jednoznacznie określają, iż podjecie i wykonywanie transportu drogowego jest możliwe dopiero po uzyskaniu licencji. Powyższa decyzja, z prawidłowym pouczeniem o przysługującym prawie odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia, została skarżącemu doręczona w dniu 24 października 2010 r. (poświadczenie odbioru k. 34 akt administracyjnych). Skarżący wniósł odwołanie w dniu 9 listopada 2011 r., a więc z przekroczeniem ustawowego terminu do wniesienia odwołania, który to termin upłynął w dniu 7 listopada 2011 r. W odwołaniu skarżący wniósł o odstąpienie od ukarania w zakresie kary 500 złotych nałożonej za brak wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie, a także o znaczące obniżenie kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Dyrektor Izby Celnej w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził, że odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...].10.2011 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, iż mając na uwadze przepisy art. 129 § 2 oraz art. 134 K.p.a. oraz fakt, iż odwołanie od decyzji I instancji zostało nadane w Urzędzie Pocztowym K. w dniu 9.11.2011 r. (odcisk pieczęci na kopercie), a zatem 2 dni po upływie ustawowego terminu należy stwierdzić, że odwołanie zostało złożone bez zachowania ustawowego terminu. W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w B. skarżący, powielając treść odwołania, wniósł o odstąpienie od ukarania karą 500 zł nałożoną za brak wystawienia kierowcy zaświadczenia poświadczającego jego zatrudnienie, a także o obniżenie kary 8000 zł nałożonej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W skardze skarżący nie odnosi się w ogóle do sentencji i uzasadnienia postanowienia będącego przedmiotem skargi. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, kiedy przedmiotem skargi do Sądu Administracyjnego jest ostateczne postanowienie organu odwoławczego stwierdzające uchybienie przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania. Natomiast skarżący, wnosząc formalnie skargę na to postanowienie o charakterze procesowym, nie przedstawia żadnych zarzutów dotyczących legalności skarżonego postanowienia, a podnosi zarzuty i formułuje wnioski natury merytorycznej odnoszące się do decyzji organu I instancji wymierzającej stosowne kary na podstawie ustawy o transporcie drogowym. Należy zatem wyjaśnić skarżącemu, iż: "Warunkiem skuteczności czynności procesowej – wniesienia odwołania – jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Organ odwoławczy obowiązany jest zatem w postępowaniu wstępnym zbadać czy odwołanie zostało wniesione w przewidzianym terminie" (B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego – Komentarz, 8. wydanie Warszawa 2006, s. 598). W sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione (tak jak w niniejszej sprawie) z przekroczeniem ustawowego terminu, a odwołujący się nie wnosił o przywrócenie uchybionego terminu do wniesienia odwołania, organ II instancji nie mógł rozpatrywać wniosków i zarzutów odwołania, albowiem rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Organ II instancji postąpił prawidłowo i zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego wydając postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. Postanowienie to kończy postępowanie odwoławcze, a zatem należy do kategorii postanowień kończących postępowanie w sprawie, na które przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd administracyjny – zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje i rozstrzyga o zasadności skargi "w granicach danej sprawy", co oznacza, iż Sąd orzeka co do legalności zaskarżonego aktu administracyjnego. W niniejszej sprawie zaskarżonym aktem jest postanowienie stwierdzające, iż odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Jak wyżej wskazano postanowienie to jest w pełni zgodne z przesłankami jego wydania, określonymi przepisem art. 134 K.p.a. Natomiast podnoszone w skardze zarzuty dotyczące prawidłowości wymierzenia kar określonych decyzją organu I instancji nie mogą być przedmiotem rozpoznania Sądu. Mając na uwadze, iż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.