II SA/Bk 601/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, sędzia WSA Marek Leszczyński,, sędzia NSA Mieczysław Markowski (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A.K.i K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2015r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. i K. K. (zwani też dalej: "skarżącymi") oraz A. K., od decyzji Burmistrza C. z dnia [...] maja 2015r., nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej FW C. o mocy do 6 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, zlokalizowanej na działkach nr: [...], [...], [...] (obręb W.) oraz [...] i [...] (obręb C.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja SKO w Ł. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2011 r. Firma Elektrownie Wiatrowe S. Sp. z o.o. w W. (dalej zwana "Spółką") zwróciła się do Burmistrza C. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej FW C. o mocy do 6 MW wraz z elementami infrastruktury technicznej niezbędnymi do prawidłowego funkcjonowania przedsięwzięcia, na działkach nr: [...], [...], [...] (obręb W.) oraz [...] i [...] (obręb C.), gm. C. Do wniosku załączyła kartę informacyjną przedsięwzięcia, mapę ewidencyjną oraz wypisy uproszczone z rejestru gruntów. W toku postępowania przedłożyła zaś Raport o oddziaływaniu na środowisko tego przedsięwzięcia, w którym określono, że maksymalna moc pojedynczej turbiny wynosić będzie do 3 MW, maksymalna wysokość masztu - 140 m, maksymalna średnica rotora - 120 m, zaś maksymalna moc akustyczna - Lwa= 106 dB(A). Decyzją z dnia [...] maja 2015r. organ I instancji, działając na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82, art. 84 i art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. - dalej jako: u.o.u.i.ś), w związku z § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z zm., dalej jako: "rozporządzenie"), ustalił środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia. Decyzja ta była drugim z kolei rozstrzygnięciem organu I instancji wydanym w tej sprawie, gdyż poprzednia decyzja z dnia [...] maja 2013r., nr [...], została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] lipca 2013r., nr [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W decyzji z dnia [...] maja 2015r. organ I instancji określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, jak również zawarł wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Stwierdził, że w przypadku planowanego przedsięwzięcia nie występuje ryzyko poważnych awarii przemysłowych, nie istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nie istnieje także potrzeba utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania. Stwierdził ponadto, że nie ma potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.o.u.i.ś. Nałożył natomiast obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływań akustycznego oraz monitoringu awifauny i chiropterofauny, określając szereg wskazań co do sposobu prowadzenia badań oraz monitoringu. W przypadku stwierdzenia przekroczeń dopuszczalnego poziomu hałasu, nakazał doprowadzenie oddziaływania akustycznego do poziomu dopuszczalnego. W uzasadnieniu zapisu pkt VIII sentencji decyzji dotyczącego braku potrzeby ponownego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przed wydaniem pozwolenia na budowę (s. 18 decyzji) wskazał m.in.. że: (-) informacje zawarte w raporcie są wystarczające do tego, aby móc ocenić rodzaj, skalę i charakter przedsięwzięcia oraz jego wpływ na środowisko, a także do określenia warunków środowiskowych jego realizacji, (-) stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. w omawianym zakresie jest zbieżne ze stanowiskiem organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wskazał, że teren objęty przedmiotowym przedsięwzięciem znajduje się na obszarze nieposiadającym planu zagospodarowania przestrzennego, leży w strefie obszarów rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Planowane przedsięwzięcie będzie zlokalizowane poza formami ochrony przyrody w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.) oraz poza korytarzami ekologicznymi, będącymi szlakami migracji zwierząt. Wskazał, że na przedmiotowych działkach nie występują gatunki roślin i zwierząt i ich siedliska, a także siedliska przyrodnicze, będące w kręgu zainteresowania Unii Europejskiej i będące przedmiotem ochrony ww. obszarów Natura 2000. Organ I instancji podkreślił, że przy podejmowaniu decyzji uwzględnił także wszystkie uwagi oraz wnioski złożone przez społeczeństwo, w tym Fundacji "C." oraz dołożył wszelkich starań w celu skutecznego poinformowania zarówno stron postępowania o planowanej inwestycji i prowadzonym postępowaniu, jak i ogółu społeczeństwa poprzez wywieszenie obwieszczenia na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w C., na tablicach ogłoszeń w miejscowościach W. i C. oraz zamieszczeniu obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w C., a także poprzez wywieszenie obwieszczenia w miejscach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli skarżący oraz A.. K. Skarżący zarzucili organowi l instancji naruszenie prawa procesowego, które w ich ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. oraz naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: art. 42, art. 82 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 2 pkt 1 i art. 63 ust. 1 pkt 1 lit "b" u.o.u.i.ś. Z kolei A. K. podniósł, że jest zainteresowany wypowiedzeniem umowy dzierżawy, gdyż dotychczasowy kontakt ze Spółką jest dla niego uciążliwy i trudny. Zaznaczył także, że jest słabo informowany przez organy odpowiedzialne o toczącym się postępowaniu oraz, że obawia się wpływu planowanej turbiny wiatrowej na jego życie i zdrowie. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] lipca 2015r., nr [...], SKO w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło zasady wydawania decyzji środowiskowych oraz podzieliło kwalifikację inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium podniosło również, że inwestor do wniosku dołączył stosowne dokumenty, przez co wypełnił wymagania wynikające z art. 73 ust. 1 i art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.u.i.ś. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji wykazał w sposób logiczny i wyczerpujący, opierając się na danych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia, opiniach organów uzgadniających (Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B.) oraz po uwzględnieniu uwarunkowań zawartych w art. 63 ust. 1 u.o.u.i.ś. potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia powyższej oceny. W postanowieniu tym nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie jakie zagadnienia należy w Raporcie poddać szczegółowej analizie. Po stwierdzeniu, że przedłożony Raport zawiera braki niepozwalające sformułować warunków środowiskowych, wezwał inwestora do ich uzupełnienia (pismo z dnia [...] czerwca 2014r. i z dnia [...] lipca 2014r.). W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że znajdujący się w aktach sprawy Raport wraz z uzupełnieniami jest pełny, rzetelny, wyczerpujący i spójny, spełniający wymagania, o których mowa w art. 66 u.o.u.i.ś. Organ podniósł, że zawarty w Raporcie zakres analizy oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w poszczególnych fazach jego realizacji, jest szeroki i uwzględnia aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne i logistyczne inwestycji. Organ odwoławczy zaznaczył, wbrew twierdzeniom odwołujących, że treść Raportu nie pozostawia wątpliwości, iż realizacja przedsięwzięcia po zastosowaniu środków minimalizujących oddziaływanie na środowisko nie stworzy zagrożenia dla środowiska, nie pogorszy jego stanu na terenach przyległych, nie będzie oddziaływała negatywnie na środowisko poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny, nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi, nie będzie wpływać negatywnie na obszary wchodzące w skład sieci Natura 2000. Uzupełniony Raport został przedstawiony do uzgodnienia Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w W. i Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w B. Oba te organy wydały pozytywne uzgodnienia. W związku z tym, że kompetentne organy zaopiniowały pozytywnie przedmiotową inwestycję, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję, prawidłowo uwzględnił wymogi zawarte we wskazanych powyżej postanowieniach, dotyczące zgodności planowanej inwestycji z koniecznością ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wskazując w prawidłowy sposób wymagania dotyczące ochrony środowiska, które winny zostać uwzględnione w projekcie budowlanym. Zdaniem Kolegium postępowanie w przedmiocie zaskarżonej decyzji zostało zatem przeprowadzone zgodnie z art. 79 ust. 1 u.o.u.i.ś. Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że decyzja Burmistrza C. z dnia [...] maja 2015 r. spełnia wszystkie wymogi ustawowe wynikające zarówno z art. 107 k.p.a., jak i z art. 82 ust. 1 oraz art. 85 u.o.u.i.ś. W dalszej kolejności Kolegium odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ odwoławczy za bezzasadny uznał zarzut naruszenie przepisów art. 82 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 2 pkt 1 oraz art. 63 ust. 1 pkt. 1 lit. b u.o.u.i.ś. oraz podniósł, że wynika on z niedokładnego zapoznania się odwołujących z Raportem. Ponadto organ zaznaczył, że odwołujący nie przedstawili żadnych dowodów przemawiających za koniecznością ponowienia przeprowadzonych w toku zakończonego postępowania badań. Kolegium wyjaśniło, że w pkt 12.2. Raportu (str. 96) wskazano, że występowanie oddziaływań skumulowanych jest bezpośrednio związane z pojawieniem się w środowisku nowego rodzaju oddziaływania, spowodowanego nakładaniem się dwóch lub więcej innych oddziaływań. W przypadku oddziaływań skumulowanych dla elektrowni wiatrowych należy rozpatrywać wpływ inwestycji na klimat akustyczny. Analiza hałasowa dla efektu skumulowanego Farmy Wiatrowej C. oraz okolicznych planowanych elektrowni: w obrębie A., na działce nr [...] (o mocy do 2 MW) oraz w obrębie C., na działkach nr [...] i [...] (o mocy do 2.5 MW) jednoznacznie wykazała, że sąsiedztwo planowanej elektrowni w A. i C. nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. i art. 61 § 4 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.u.i.ś. i w zw. z art. 49 k.p.a., polegający na niezawiadomieniu prawidłowo wszystkich stron o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Kolegium zaznaczyło, że organ l instancji informował strony o postępowaniu na każdym jego etapie poprzez wywieszanie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w C., na tablicach ogłoszeń w miejscowościach W. i C. oraz zamieszczanie ich w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w C. Nadto udział społeczeństwa, został zapewniony poprzez informacje zamieszczone w obwieszczeniach umieszczonych na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w C., na tablicach ogłoszeń w miejscowościach W. i C. oraz zamieszczeniu obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w C., a także poprzez wywieszenie obwieszczenia w miejscach realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy podniósł również, że liczba stron postępowania przekracza 20 osób i w sprawie miał zastosowanie art. 49 k.p.a. w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.u.i.ś. Kolegium podniosło również, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 42 u.o.u.i.ś., poprzez brak odniesienia się do wszystkich uwag i wniosków stron postępowania składanych w ramach niniejszego postępowania z dwóch powodów. Po pierwsze w trakcie ponownego rozpatrywania wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wnioskodawca przedłożył nowy Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został uzgodniony i zaopiniowany przez organy współdziałające (RDOŚ w B. i PPIS w W.), do którego w trakcie toczącego się postępowania nie wpłynęły żadne uwagi czy zastrzeżenia. Po drugie, organ odwoławczy podniósł, że w aktach sprawy brak jest pełnomocnictwa udzielonego odwołującym przez Fundację "C." do działania w jej imieniu i na jej rzecz. Ponadto za chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a, poprzez brak wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego, polegający zwłaszcza na nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał, że nie zachodziła konieczność wykonania opinii biegłego z zakresu energetyki i środowiska, na okoliczność ustalenia zasięgu oddziaływania projektowanych farm wiatrowych na ludzi, ich wpływu na ludzkie zdrowie i samopoczucie, gdyż przedłożony przez Inwestora Raport spełnia oczekiwania odwołujących. Autorzy Raportu w pkt 8.3.15 (str. 83-88) szczegółowo omówili, na podstawie wykonanych i załączonych analiz oddziaływanie na zdrowie i warunki życia ludzi: hałasu, w tym infradźwięków, efektu migotania cienia, efektu stroboskopowego, promieniowania elektromagnetycznego i stwierdzili, że oddziaływania te będą poniżej dopuszczalnych norm. Nie godząc się z ww. rozstrzygnięciem, skarżący złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc jednocześnie o uchylenie w całości decyzji organów I i II instancji, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili: 1) naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, że: - w ramach toczącego się postępowania przed organem l instancji, wszystkie strony postępowania były prawidłowo zawiadamiane o toczącym się postępowaniu, - negatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko (zwłaszcza w zakresie jego wpływu na zdrowie i samopoczucie zamieszkujących w okolicy ludzi) będzie możliwe do zlikwidowania lub zminimalizowania do poziomu dopuszczalnych emisji, - nie zachodzi konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwolenie na budowę; 2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. c u.o.u.i.ś mające istotny wpływ na wynik sprawy polegające na braku uzasadnienia swojego stanowiska w zakresie braku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę; 3) naruszenie przepisu art. 138 § 1 k.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji na podstawie błędnego przyjęcia, że w ramach toczącego się postępowania przed organem I instancji, wszystkie strony postępowania były prawidłowo zawiadamiane o toczącym się postępowaniu, oraz że organ I instancji wszechstronnie i wyczerpująco zgromadził w sprawie materiał dowodowy; oraz utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji pomimo braku zamieszczenia w niej uzasadnienia, braku stwierdzenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę; 4) naruszenie przepisów art. 82 ust. 1 pkt 4 i art. 82 ust. 2 pkt 1 u.o.u.i.ś., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę, w sytuacji gdy posiadane przez organ dane na temat przedsięwzięcia, nie pozwalają wystarczająco ocenić oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz braku uzasadnienia swojego stanowiska. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżących rozwinął podniesione w niej zarzuty. Podniósł, że strony postępowania, mające miejsce zamieszkania w miejscowości C. ( w tym skarżący), nie były prawidłowo zawiadamiane o toczącym się postępowaniu, co doprowadziło do naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 79 ust. 1 u.o.u.i.ś. Ponadto, w ocenie strony skarżącej, organ II instancji całkowicie pominął kwestie rozbieżności w nauce dotyczące negatywnego wpływu farm wiatrowych na zdrowie i życie ludzkie w tym zwłaszcza zasięgu immisji generowanych przez te farmy. Nie odniósł się również do ekspertyzy Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN. W związku z rozbieżnościami w ww. kwestii, w ocenie pełnomocnika, organ II instancji winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego na okoliczność wpływu planowanego przedsięwzięcia na ludzkie zdrowie i samopoczucie. Pełnomocnik podniósł również, że z uwagi na brak informacji dotyczącego ostatecznego rozmieszczenia turbin, organ I instancji nie dysponował danymi pozwalającymi na wystarczającą ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując uprzednio wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa stanowiącego podstawę jej wydania. Zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego skarżący wskazują w pierwszej kolejności na niewyjaśnienie okoliczności związanych z zawiadomieniem stron o toczącym się postępowaniu. W tym zakresie organ wskazał, że wobec ustalenia, że w postępowaniu występuje ponad 20 osób zgodnie z art. 49 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.u.i.ś. zawiadomień stron o dokonanych czynnościach w postępowaniu organ dokonywał poprzez wywieszanie obwieszczeń na tablicy ogłoszeń w miejscowościach W. i C. oraz zamieszczenie ich w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miejskiego w C. W ten sam sposób zamieszczono informację o toczącym się postępowaniu zapewniając tym samym społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu. W ocenie Sądu ten tryb zawiadomienia stron i społeczeństwa był zgodny z prawem i nie zmienia tej oceny podnoszony przez skarżących brak tablicy ogłoszeń w miejscowości C. Ewentualny brak wywieszenia obwieszczenia na tablicy ogłoszeń w C. nie daje jeszcze podstaw do przyjęcia, że naruszono tryb zawiadomień określony w art. 49 kpa w zw. z art. 74 ust. 3 u.o.u.i.ś. skoro obwieszczenia były dokonywane na tablicach ogłoszeń w siedzibie organu i biuletynie prowadzonym przez organ. Zgłaszając zarzut niewyjaśnienia negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, zwłaszcza w zakresie jego wpływu na zdrowie i samopoczucie ludzi zamieszkujących w okolicy, skarżący podnoszą, że wobec wątpliwości i rozbieżności w nauce, co do wpływu przedmiotowego przedsięwzięcia na życie i zdrowie ludzi, organ winien był przeprowadzić na tę okoliczność dowód z opinii biegłego. Ustaleń mających znaczenie dla oceny zasadności tego zarzutu, organ dokonał na podstawie sporządzonego w sprawie raportu wraz z jego uzupełnieniem o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także uzgodnień wyspecjalizowanych organów tj. Regionalnego Inspektora Ochrony Środowiska i Państwowego Inspektora Sanitarnego. Organ po przeanalizowaniu tych dokumentów stwierdził, że odpowiadają one w pełni wymaganiom ustawowym wynikającym z art. 66 u.o.u.i.ś., zawierają pełne i wyczerpujące dane, dające podstawę do przyjęcia, że realizacja przedsięwzięcia po zastosowaniu środków minimalizujących oddziaływanie na środowisko nie stworzy zagrożenia dla środowiska, nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko, nie pogorszy jego stanu na terenach przyległych i nie będzie negatywnie oddziaływać na ludzi, nie będzie wpływać negatywnie na obszary wchodząc w skład sieci Natura 2000. Ocena ta ma zatem oparcie w zebranym przez organ materiale dowodowym i jej zweryfikowanie nie wymagało dopuszczenia dowodu z opinii biegłego skoro skarżący nie stawiają konkretnych zarzutów w tym zakresie, a opierają je jedynie na wątpliwościach i rozbieżnościach podnoszonych w nauce, co do wpływu tego rodzaju przedsięwzięć na życie i zachowanie ludzi. Chybiony jest zarzut dotyczący kwestii dokonania ustaleń przez organ I instancji na ekspertyzie Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania PAN, która to ekspertyza została wydana dla innego obszaru geograficznego, tym samym dla innych uwarunkowań geograficznych, do których to ustaleń organ II instancji się nie odniósł. Wprawdzie organ I instancji dokonał analizy tej ekspertyzy, z której wynikało, że dopuszczalne jest lokalizowanie tego typu przedsięwzięcia w odległości co najmniej 500m od najbliższych zabudowań, jednakże odległość dla przedmiotowego przedsięwzięcia ustalił zgodnie z ustaleniami wynikającymi z oceny wskazanej w raporcie stwierdzając, że lokalizacja przedsięwzięcia nie może być mniejsza niż 634m od najbliższej zabudowy i to ustalenie było przedmiotem oceny przez organ II instancji oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Nie ma więc podstaw do twierdzenia, że wskazana powyżej ekspertyza stanowiła podstawę ustaleń w zakresie skutków oddziaływania przedsięwzięcia na życie i zdrowie ludzi jak to twierdzą skarżący. Stwierdzenie przez organ braku konieczności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę było wynikiem ustaleń raportu. Dawały one podstawę, w ocenie organu, którą Sąd uważa za zasadną, do przyjęcia, że informacje w nim zawarte są wystarczające do oceny rodzaju, skali i charakteru przedsięwzięcia oraz jego wpływu na środowisko, a także warunków środowiskowych jego realizacji. Skoro więc znane były wszystkie warunki realizacji przedsięwzięcia nie było podstaw do nakładania obowiązku przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wbrew zarzutom skarżącej nie można przyjąć, że nałożenie obowiązku rozmieszczenia turbin w odległości nie mniejszej niż 634m uzasadniało ponowną ocenę oddziaływania na środowisko w ramach postępowania o pozwolenie na budowę. Lokalizacja przedsięwzięcia została ściśle określona w raporcie i jak wynika zarówno z raportu, jak i uzupełnienia raportu, ocena oddziaływania na środowisko w tym także dotyczące oddziaływania na życie, zdrowie wynikające z faktu oddziaływania hałasowego, elektromagnetycznego emitowania infradźwięków i oddziaływania na klimat akustyczny została dokonana z uwzględnieniem odległości do najbliżej położonej nieruchomości zabudowanej. Z oceny tej jednoznacznie wynika, że żadne normy przewidziane prawem nie zostaną przekroczone, w związku z czym zasadnie organy podzieliły stanowisko wynikające z raportu oraz postanowienia, i opinii organów uzgadniających o braku znaczącego negatywnego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia. W sytuacji gdy nie istniały inne okoliczności wskazane przez organ uzasadniające odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, a postępowanie w sprawie przeprowadzone zostało bez naruszenia zarówno przepisów kpa jak i przepisów ustawy z dnia 3.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach odziaływania na środowisko, Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych więc względów skargę oddalił zgodnie z art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.