II SA/Bk 603/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie asesor WSA Jacek Pruszyński, asesor WSA Małgorzata Roleder (spr.), Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi Witolda R. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego 1. oddala skargę 2. przyznaje radcy prawnemu J. W. od Skarbu Państwa (Kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B.) kwotę 292, 80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] Kierownika Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. w sprawie bezzwrotnej pomocy pieniężnej z formie zasiłku okresowego. U podstaw pojętego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Podaniem z dnia [...] maja 2007 r. W. R. B. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w T. o udzielenie pomocy finansowej okresowej. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ l instancji decyzją z dnia [...] maja 2007 r. przyznał wnioskodawcy zasiłek okresowy z powodu bezrobocia, w miesięcznej wysokości [...] zł na okres od [...] maja 2007 r. do [...] czerwca 2007 r. W odwołaniu od powyższej decyzji podpisanym przez R. W. B. zgłoszono wniosek o zmianę formy przyznanego świadczenia z pieniężnej na w naturze i biletach. Organ zaś l instancji przesłał do Kolegium pismo z dnia [...] czerwca 2007 r. wraz z oświadczeniem W. B. i kartą informacyjną jego leczenia szpitalnego. W złożonym oświadczeniu R. W. B. wyjaśnił, że nie podpisywał odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] przyznającej mu zasiłek okresowy. Własnoręczność podpisu W. B. na złożonym oświadczeniu została potwierdzona przez pracownika socjalnego MGOPS w T. W następstwie rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu podjętej decyzji wskazano, iż w myśl art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy o pomocy stołecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Warunkiem przyznania pomocy jest spełnianie również kryterium dochodowego określonego art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł. Co do sposobów ustalania wysokości zasiłku okresowego wyjaśniono, iż określają je przepisy art. 38 ust. 2 i 4 w zw. z art. 147 ust. 1 ustawy i w przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi ona 35% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. W sytuacji osób nie posiadających własnych źródeł dochodu jest to kwota 166,95 zł. Mając na względzie powyższe organ stwierdził, iż ustawowe przesłanki do udzielenia odwołującemu pomocy w powyższej formie zostały spełnione. W. R. B. jest osobą bezrobotną, w trakcie leczenia, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, bez źródła utrzymania. Odnosząc się do kwoty przyznanego świadczenia wskazano, iż w realiach niniejszej sprawy brak było możliwości świadczenia pomocy w większej wysokości. Wysokość przyznawanych świadczeń przy ich obligatoryjnym charakterze determinowana jest bowiem posiadanymi przez ośrodki pomocy społecznej, środkami finansowymi na realizację zadań o charakterze obowiązkowym, które obok zasiłków okresowych obejmują także inne świadczenia z pomocy społecznej. W tych uwarunkowaniach w ocenie Kolegium organ prowadzący postępowanie w sposób dostateczny wykazał istnienie przesłanek uzasadniających zarówno udzielenie wnioskowanego świadczenia jak i jego wysokość. Jednocześnie przyznanie świadczenia w pieniężnej formie jest zgodne z żądaniem wnioskodawcy i znajduje potwierdzenie w złożonej prośbie oraz wywiadzie środowiskowym, sporządzonym na potrzeby niniejszego postępowania. Odnośnie oświadczenia złożonego na etapie postępowania odwoławczego, w którym W. R. B. stwierdził, że nie podpisywał odwołania od decyzji przyznającej zasiłek okresowy Kolegium wskazało, że prowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie prawdziwości podpisu widniejącego pod treścią odwołania, wykracza poza kompetencje organów administracji. Jeżeli podpis na odwołaniu został złożony przez inną osobę niż podana, jako wnoszący, to składająca taki podpis osoba popełniła czyn podlegający ściganiu w trybie przepisów kodeksu karnego. W tej sytuacji Kolegium poinformowało o przysługującym prawie powiadomienia o zaistniałym zdarzeniu prokuratora lub organów ścigania. Nadto skoro skarżący, jak sam stwierdza ma trudności z pamięcią może także nie pamiętać, że w trakcie wywiadu środowiskowego prosił o zasiłek okresowy w formie pieniężnej, co potwierdził własnoręcznym podpisem w obecności pracownika socjalnego. Mając zaś na względzie tę część odwołania, w której W. R. B. podnosi, iż ma długotrwałą chorobę, jest bezrobotny, niepełnosprawny, bez środków do życia i powinien otrzymywać [...] zł, zdaniem organu należy przypuszczać, iż chodzi mu o pomoc w formie zasiłku stałego. Jednakże taka forma pomocy nie była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. O uzyskanie pomocy w takiej formie strona winna zwrócić się do Miejsko - Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. Nie godząc się z powyższą decyzją W. R. B. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. zarzucając jej naruszenie prawa oraz potwierdzenie nieprawdy. Skarżący podniósł, iż ma upośledzoną pamięć długoterminową i krótkoterminową, stąd "co mówi i pisze lub oświadcza może stale się różnić". Podobnie jak w postępowaniu odwoławczym wskazał, iż jest niepełnosprawny, bezrobotny, bez środków do życia. Powinien otrzymywać [...] zł, w miesiącu lipcu nie dostał takiej kwoty. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował zarzuty skargi podnosząc naruszenie art. 3 ust. 3 i art. 36 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej poprzez brak oceny decyzji organu I instancji, co do możliwości przyznania skarżącemu innych rodzajów i form pomocy poza zasiłkiem okresowym oraz art. 77 § 1 kpa poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie oceny zasadności przyznania skarżącemu przez organ I instancji wyłącznie zasiłku okresowego jak również jego wysokości. Pełnomocnik podkreślił, iż ani z wyżej wskazanych przepisów ustawy o pomocy społecznej ani z żadnych innych przepisów nie wynika, aby organ pomocy był związany wnioskiem uprawnionego, co do rodzaju i formy, w jakiej pomoc ma być udzielona. Nie ma też ustawowego zakazu udzielania pomocy w kilku rodzajach lub formach jednocześnie. Zatem wyznacznikiem zakresu udzielonej pomocy i jej wysokości powinny być, jak wynika z art. 3 ust 3 w/w ustawy okoliczności uzasadniające jej przyznanie, a nie wyłącznie żądanie uprawnionego zawarte w jego wniosku o udzielenie pomocy społecznej. Natomiast na ograniczenia w zakresie przyznawanej pomocy ze względu na możliwości organu można się powoływać dopiero wtedy, gdy zostaną uprzednio dokonane prawidłowe ustalenia, co do potrzeb uprawnionego. Ponadto skarżący w swoim podaniu z dnia 9 maja 2007 r. wystąpił o udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego i w konsekwencji tylko w takim zakresie jego wniosek został rozpoznany. Tymczasem w świetle art. 36 pkt 1 ustawy tego rodzaju pomoc nie musi oznaczać wyłącznie zasiłku okresowego. Pomocą finansową okresową może być zdaniem pełnomocnika również zasiłek celowy przyznawany na czas określony. W sprawie bezspornym jest, iż skarżący cierpi między innymi na zaburzenia osobowości i zaniki pamięci, stąd w tej sytuacji koniecznym było dokonanie wnikliwej oceny okoliczności mających wpływ na ustalenie rodzaju, formy i wysokości przyznawanej pomocy społecznej. Z uzasadnienia zaś organu I instancji nie wynika, aby ten rozważał możliwość przyznania innej formy pomocy poza zasiłkiem okresowym. Podobnie postąpił organ odwoławczy. Zdaniem pełnomocnika nie została również wyjaśniona w sposób dostateczny kwestia stanu zdrowia skarżącego i jej znaczenie dla zakresu i wysokości wymaganej pomocy społecznej. Z zebranego zaś w sprawie materiału dowodowego, a także załączonego do skargi zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2007 r. i karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] listopada 2007 r. (pełnomocnik wniósł o dopuszczenie dowodu z tych dokumentów) wynika, iż skarżący cierpi na szereg schorzeń i leczy się w poradniach specjalistycznych. W tym celu dojeżdża prawie codziennie z T. do B., w związku z czym ponosi duże wydatki na dojazdy i lekarstwa. Powyższe okoliczności również nie zostały uwzględnione przy ustalaniu rodzaju, formy i wysokości przyznanej pomocy. Dodatkowo podczas rozprawy podniesiono, iż skarżący składając wniosek o przyznanie pomocy społecznej zainteresowany był otrzymaniem zasiłku okresowego, ale w wyższej wysokości, a ponadto zasiłku celowego na pokrycie przede wszystkim kosztów dojazdu do lekarzy, lekarstw, żywności i odzieży. W tych uwarunkowaniach pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. podtrzymało dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do treści skargi – stwierdzono, iż skarżący bezspornie spełnia przesłanki do przyznania mu zasiłku okresowego, z którego już wcześniej korzystał, udzielone zaś świadczenie w formie pieniężnej jest zgodne z żądaniem i przepisami ustawy o pomocy społecznej. Także ustalona wysokość przyznanego zasiłku odpowiada prawu. Organ zwrócił uwagę, iż wysokość dotacji celowej z budżetu państwa na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe przekazywana jest gminom w minimalnej wysokości zasiłku okresowego i w budżecie gminy nie ma wystarczających środków na uzupełnienie kwoty wydatków związanych z zasiłkami okresowymi ponad kwotę minimalną, uzyskaną z budżetu państwa. Stąd brak wystarczających własnych funduszy na uzupełnienie minimalnych kwot zasiłków okresowych, przekazywanych z dotacji celowych budżetu państwa powoduje ich przyznawanie w minimalnej wysokości. Jest to problemem większości gmin województwa p., który znany jest z urzędu organowi odwoławczemu. Z tych też względów brak było możliwości świadczenia pomocy w wyższej wysokości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje. Skarga nie jest uzasadniona. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej i oceny tej dokonuje w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Sąd administracyjny nie ma natomiast uprawnień do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w jej treści podstawą prawną. Czyni to wedle stanu prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Zatem zgłoszenie przez stronę w postępowaniu sądowym dowodu (zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2007 r. i karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia [...] listopada 2007 r.), wystawionego po dacie wydania zaskarżonej decyzji nie może mieć znaczenia dla oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostały naruszone przepisy prawa obowiązujące w chwili jej wydawania. W szczególności uznać należy, iż organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny zaistniały w niniejszej sprawie oraz właściwie zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa będące podstawą kontrolowanej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż zasady udzielania świadczeń z publicznych środków pomocy społecznej regulują przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) – zwanej ustawą, zaś tryb rozpatrywania tych spraw - Kodeks postępowania administracyjnego z pewnymi modyfikacjami wynikającymi z przepisów ustawy o pomocy społecznej. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy, celem pomocy społecznej jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Według zaś art. 3 - pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłek okresowy jest świadczeniem pieniężnym z pomocy społecznej, którego otrzymanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego określonego art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 477 zł. Jego beneficjentem może być osoba samotnie gospodarująca lub rodzina. Przysługuje on ze względu na szczególne okoliczności przykładowo wymienione przez ustawę, a mianowicie długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. W tym miejscu podkreślić należy, iż zgodnie z wyżej cytowanym przepisem zasiłek okresowy jest świadczeniem obligatoryjnym, co oznacza, że jeżeli zaistnieją przesłanki do jego przyznania organ zobligowany jest do udzielenia tej formy pomocy. Natomiast w części dotyczącej jego wysokości oraz okresu, na jaki ma być przyznany – ma charakter uznaniowy (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 lipca 2006 r., SA/Wa 603/06, LEX nr 271583). Uznaniowość nie oznacza jednak dowolności organu, który musi mieć na uwadze z jednej strony rozmiar potrzeb wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przyznawany, a z drugiej strony – możliwości finansowe organów pomocy społecznej. Także wynikający z treści art. 7 kpa obowiązek załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela nie powinien być odczytywany jako bezwzględny nakaz, skoro należy badać czy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwianiu sprawy, ale i nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00, opubl. LEX nr 79608). Przechodząc do meritum sprawy stwierdzić należy, iż skarżący bez wątpienia spełnia ustawowe przesłanki uprawniające do otrzymania pomocy w formie zasiłku okresowego. Jak ustalono W. R. B. jest osobą bezrobotną, w trakcie leczenia, prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe, bez źródła utrzymania. Powyższe okoliczności znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i jako takie nie budzą wątpliwości. Nie budzi również zastrzeżeń sposób ustalania wysokości zasiłku, który odpowiada przepisom art. 38 ust. 2 i 4 ustawy. W przypadku osoby samotnie gospodarującej zasiłek okresowy ustala się bowiem do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie i niższa niż 20 zł. Minimalna wysokość zasiłku okresowego w roku 2007 wynika z art. 147 ust. 1 ustawy i przypadku osoby samotnie gospodarującej wynosi ona 35% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, a dochodem tej osoby. W przypadku osób nie posiadających własnych źródeł dochodu jest to kwota 166,95 zł i w takiej tez wysokości zasiłek okresowy został przyznany skarżącemu. Jak wskazał organ I instancji gminy w 2007 roku otrzymały dotacje celowe z budżetu państwa na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w minimalnej wysokości zasiłku okresowego. Stąd na zadania własne (zasiłek okresowy jest świadczeniem pieniężnym należącym do zadań własnych gminy o charakterze obowiązkowym) nie ma wystarczających środków, w tym na uzupełnienie kwoty wydatków związanych z zasiłkami okresowymi ponad kwotę minimalną uzyskiwaną z budżetu państwa. A zatem jak słusznie zauważa organ odwoławczy wysokość zasiłku okresowego determinowana jest posiadanymi przez ośrodek pomocy społecznej środkami finansowymi. Te zaś jak wynika z powyższego są ograniczone, co w zestawieniu z liczbą potrzebujących powoduje, iż nie jest możliwe przyznanie świadczeń pieniężnych w wysokości satysfakcjonującej wnioskodawcę. W tych uwarunkowaniach przyjąć należy, iż organ mając na uwadze interes wszystkich osób ubiegających się o pomoc, nie tylko skarżącego oraz możliwości finansowe ośrodka nie mógł przyznać zasiłku okresowego w wyższej kwocie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia w sposób wyczerpujący i przekonujący organ uzasadnił swoje stanowisko. Reasumując tą część rozważeń stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie organy administracyjne dokonały prawidłowych ustaleń, co do stanu faktycznego oraz jego prawidłowej oceny. W oparciu o wyniki wywiadu środowiskowego została prawidłowo ustalona sytuacja materialna i rodzinna oraz potrzeby skarżącego, przedstawiona analiza własnych możliwości finansowych ośrodka nie budzi wątpliwości. Trudna sytuacja ośrodków pomocy społecznej na terenie województwa p. znana jest również z urzędu tut. Sądowi z racji wielu rozpatrywanych spraw w tym przedmiocie. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi zawartych w piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2007 r. oraz podniesionych podczas rozprawy stwierdzić należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim analiza akt sprawy wskazuje, iż skarżący jest w stanie formułować wnioski o przyznanie konkretnej pomocy społecznej, w następstwie czego systematycznie korzysta z różnych form pomocy ośrodka. Oprócz zasiłku okresowego otrzymywał zasiłki z przeznaczeniem na żywność oraz dojazdy związane z leczeniem, a także zasiłek celowy na zakup żywności. Stąd twierdzenie pełnomocnika, iż W. B. składając wniosek o udzielenie pomocy finansowej okresowej oczekiwał zasiłku okresowego (w wyższej wysokości), a także zasiłku celowego na żywność oraz dojazdy na leczenie i lekarstwa uznać należy za całkowicie bezpodstawne. W szczególności zauważyć należy, iż skarżący w trakcie wywiadu środowiskowego w rubryce "potrzeby i oczekiwania osoby zgłaszane podczas przeprowadzania wywiadu" podał, iż wnosi o zasiłek okresowy w formie pieniężnej, co potwierdził własnoręcznie złożonym podpisem. Nadto dodać należy, iż w okresie składania omawianego wniosku skarżącemu nie mógł być przyznany zasiłek celowy na zakup żywności, gdyż ten mocą decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. został mu już udzielony na okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] czerwca 2007 r. Złożone zaś dodatkowe zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia skarżącego pochodzące z daty późniejszej niż skarżona decyzja nie mogą stanowić dowodu w sprawie - o czym była już mowa na wstępie, a tym bardziej dawać podstawy do formułowania zarzutu o nie przyznaniu w rozpatrywanej sprawie innych form pomocy. Nie można również zgodzić się z poglądem pełnomocnika skarżącego, iż pomocą finansową okresową może być zasiłek celowy przyznawany na czas określony. Wedle stanowiska zaprezentowanego między innymi w wyroku NSA z dnia 13 marca 1998 r. sygn. akt I SA 1853/97, Lex nr 45800 zasiłek celowy ze swej istoty nie jest świadczeniem okresowym. Także zarzut o braku związaniu organu wnioskiem o przyznanie pomocy społecznej nie znajduje potwierdzenia w obowiązującym porządku prawnym – art. 102 ustawy o pomocy społecznej. W ocenie Sądu przy podejmowaniu skarżonej decyzji organy obu instancji nie naruszyły również przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 77 i 7 kpa organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny. W szczególności nie można zgodzić się z poglądem, iż w rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono w stopniu dostatecznym kwestii stanu zdrowia skarżącego oraz znaczenia jej dla zakresu i wysokości wymaganej pomocy społecznej. Powyższemu przeczy materiał dowodowy w niniejszej sprawie, zawierający liczne informacje, w tym zaświadczenia lekarskie o stanie zdrowia skarżącego potwierdzające fakt jego leczenia się w poradniach specjalistycznych, czemu organy dały wyraz w uzasadnieniach swoich decyzji wskazując, iż skarżący pozostaje w trakcie leczenia. Na tej podstawie stwierdzić należy, iż okoliczność ta nie była negowana przy ustalaniu trudnej sytuacji skarżącego, w konsekwencji przy podejmowaniu omawianego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację rozstrzygnięć organów administracji, albowiem jest ona zgodna z obowiązującym prawem, specyfiką świadczeń z opieki społecznej i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym. Mając powyższe na względzie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak na wstępie. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 cyt. ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c oraz § 15 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.