II SA/Bk 608/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko,, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Anna Makal, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi J. H. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu U. G. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 312,20 (trzysta dwanaście złotych dwadzieścia groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.- Zaskarżoną decyzją z dnia [...].07.2011 r. nr [...]P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. po rozpatrzeniu odwołania J. H., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...].05.2011 r. nr [...]nakazującej ww. inwestorowi dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego drewnianego budynku gospodarczego o wymiarach 4,10 m x 5,10 m wraz z opaską betonową wokół budynku, zlokalizowanego na działce ozn. nr geodezyjnym [...] znajdującej się w J. D., gmina J. K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. U podstaw rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia. Na skutek pisemnej interwencji mieszkańców budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr geod. [...] w J. D. [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu [...].07.2009 r. dokonał kontroli w terenie podczas której stwierdził, że na ww. działce znajduje się budynek parterowy wolnostojący o wymiarach 4,10 x 5,10 m z dachem jednospadowym pokrytym blachodachówką. Stwierdzono, że przedmiotowy budynek został usytuowany w narożniku posesji, w odległości 0,4 m i 0,5 m z dachem jednospadowym pokrytym blachodachówką, ze spadkiem w stronę działki sąsiedniej. Ustalono również, że inwestor przedmiotowego garażu – J. H. (zwany również Skarżącym) nie posiada pozwolenia na budowę wykonanej inwestycji oraz, że nie zamierza legalizować popełnionej samowoli i zobowiązuje się dokonać jej rozbiórki. W związku z powyższym pismem z dnia [...].07.2009 r. nr [...], nr [...]w B. wezwał Skarżącego do złożenia wyjaśnień w sprawie realizowanych budów na przedmiotowej działce. Na skutek niewykonania powyższego obowiązku (po przedłużeniu terminu), PINB w B. decyzją z dnia [...].10.2009 r. nr [...] nakazał Skarżącemu wykonanie rozbiórki przedmiotowego garażu wraz z opaską betonową wokół garażu. Decyzją z dnia [...].12.2009 r. P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem organu brak jest możliwości doprowadzenia garażu do zgodności z warunkami technicznymi, gdyż lokalizacja garażu w odległości 0,4 m i 0,5 m od działek sąsiednich nie spełnia wymogów określonych w § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W efekcie doprowadzenie garażu do zgodności z warunkami technicznymi musiałoby w ocenie organu oznaczać de facto jego rozbiórkę i budowę od podstaw w miejscu zgodnym z przepisami prawa. Organ też stwierdził, że nie podziela argumentacji Skarżącego w przedmiocie braku fundamentów przedmiotowego garażu uznając, że nie można go zakwalifikować do żadnego z rodzajów obiektów budowlanych nietrwale połączonych z gruntów, które na podstawie przepisów ustawy – Prawo budowlane zwolnione są z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (strona 3 uzasadnienia decyzji, wersy 3-5 od dołu). Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem strona skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Białymstoku, który wyrokiem z dnia 22.07.2010 r. sygn. akt II SA/Bk 83/10 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję PINB w B. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organ zaniechał zbadania, czy naruszenie przepisów techniczno – budowlanych nastąpiło rzeczywiście w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, tj. zgodnego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Sądu organ zaniechał zbadania, czy obiekt będący przedmiotem postępowania posiada fundamenty, a co za tym idzie, czy możliwe jest jego przeniesienie w miejsce zgodne z przepisami rozporządzenia. Ponadto Sąd stwierdził, że uwadze organów uszła zmiana § 12 cyt. rozporządzenia. W związku z powyższym Sąd zlecił organowi, aby ponownie rozpatrując sprawę ustalił i uzasadnił jak należy zakwalifikować obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania z uwagi na jego podstawową i dominującą funkcję a przede wszystkim ustalił czy przedmiotowy obiekt jest trwale związany z gruntem. W efekcie powyższego , w ocenie Sądu, organ powinien rozstrzygnąć, jaką procedurę legalizacyjną można byłoby potencjalnie zastosować wobec tego obiektu, badając jednakże w pierwszym rzędzie możliwość przesunięcia obiektu w miejsce zgodne z przepisami techniczno – budowlanymi, uwzględniając znowelizowane brzmienie rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponownie rozpatrując sprawę w dniu [...].01.2011 r. inspektor PINB w B. przeprowadził kolejną wizję lokalną w terenie, w wyniku której ustalił przeznaczenie budynku jako gospodarczy. Ponadto stwierdził, że wewnątrz budynku znajduje się posadzka betonowa, nie stwierdził natomiast żadnych instalacji. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...].02.2011 r. nr [...] PINB w B. wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych oraz nałożył na niego obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni określonych dokumentów. Ponadto organ pouczył inwestora, ze w przypadku nieprzedłożenia dokumentacji będzie wydana decyzja nakazująca rozbiórkę. W związku z niedopełnieniem przez Skarżącego ww. obowiązku, decyzją z dnia [...].05.2011 r. PINB nakazał rozbiórkę przedmiotowego obiektu wraz z opaską betonową. Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, PWINB w B. stwierdził , że wobec niepodjęcia przez Skarżącego obowiązków związanych z legalizacją obiektu, na podstawie art. 49 b ust. 3 ustawy Prawo budowlane należało orzec rozbiórkę samowolnie wybudowanego drewnianego budynku gospodarczego. PWINB wyjaśnił również, że rolą organów nadzoru budowlanego jest usuwanie skutków samowoli budowlanej bądź przez legalizację, bądź rozbiórkę. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że podjęte przez organ pierwszej instancji działania w przedmiotowej sprawie były zgodne z prawem. Ponadto [...]WINB wskazał, że organy obu instancji uwzględniły wytyczne zawarte w wyroku WSA w Białymstoku z dnia 22.07.2010 r. jednoznacznie określając, iż obiekt będący przedmiotem postępowania jest budynkiem gospodarczym i taka jest jego dominująca funkcja. Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania [...]WINB stwierdził, że są one niezasadne. Wbrew bowiem twierdzeniom odwołującego się Sąd nie umorzył postępowania w sprawie, lecz uchylając obie zaskarżone decyzje organów wskazał jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę ponownie rozpoznając sprawę. Ponadto za nieuzasadniony organ uznał zarzut, ze obiekt został zalegalizowany poprzez złożenie przez inwestora wniosku o wydanie zaświadczenia o pozwoleniu na użytkowanie budynku, gdyż jedyną możliwością legalizacji obiektu jest wyłącznie aktualnie wdrożona procedura, z której inwestor pomimo, iż został prawidłowo pouczony o skutkach swoich działań, nie skorzystał. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej decyzji zarzucił: naruszenie oraz obrazę: 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz 49 b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie w związku z utrzymaniem w mocy decyzji z dnia [...].05.2011 r. ; 2) art. 28-31 ustawy Prawo budowlane poprzez pominięcie milczeniem dyspozycji tych norm prawnych-Prawa budowlanego, które powinny być stosowane w sprawie; 3) art. 6-8 k.p.a. poprzez pominiecie milczeniem podstawowych norm w postępowaniu administracyjnym, złamanie zasady prawdy obiektywnej oraz pominięcie słusznego interesu obywatela. Powyższa skarga została uzupełniona pismem procesowym pełnomocnika ustanowionego na zasadzie prawa pomocy z dnia 08.12.2011 r. Strona skarżąca zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu pierwszej instancji zarzuciła naruszenie: 1) art. 49b ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez bezpodstawne nakazanie rozbiórki, w sytuacji gdy Skarżący nie został prawidłowo wezwany do złożenia dokumentów w procedurze legalizacyjnej, 2) art. 30 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7, 77 k.p.a. poprzez bezprawne rozszerzenie zakresu wymaganych dokumentów, a co za tym idzie poprzez naruszenie zasady uwzględnienia słusznego interesu obywateli, 3) art. 8 i art. 9 k.p.a. poprzez nieprawidłowe wezwanie Skarżącego postanowieniem z dnia 14.02.2011 r. do złożenia dokumentów oraz nieudzielenie niezbędnych wyjaśnień, co do treści przepisów i nieudzielenie wskazówek, jak należy postąpić w związku z nałożonymi obowiązkami, w skutek czego została wydana decyzja z dnia 10.05.2011 r. nakazująca Skarżącemu rozbiórkę. Mając powyższe zarzuty na względzie pełnomocnik wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu pierwszej instancji, a także o uchylenie postanowienia PINB w B. z dnia [...].02.2011 r. nr [...]. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że postanowienie PINB z dnia [...].02.2011 r. zawiera wady prawne, co w konsekwencji przełożyło się na wadliwość decyzji ww. organu z dnia [...].05.2011 r. Pełnomocnik podniosła, że zgodnie z art. 30 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w zgłoszeniu budowy, o której mowa w ust. 1 pkt 4, (budowa obiektów małej architektury w miejscach publicznych) należy ponadto przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, wykonany przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia budowlane. Zdaniem pełnomocnika art. 30 ustawy Prawo budowlane wskazuje, iż ust. 3 i 4 tego przepisu nie mogły mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Pełnomocnik zarzuciła również, że organ w sposób nieprawidłowy zobowiązał Skarżącego do przedłożenia dokumentów wskazanych w art. 30 ust. 2 oraz w ustępie 3 ww. przepisu. W ocenie strony skarżącej w przedmiotowej sprawie organ miał możliwość zobowiązania inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania działki lub terenu, ale na podstawie art. 49b ust. 2 ustawy Prawo budowlane i to bez obligowania strony by projekt ten był sporządzony przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienia budowlane. Poza tym pełnomocnik zarzuciła organowi pierwszej instancji brak skutecznego wezwania w postanowieniu z dnia [...].02.2011 r. Skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów, a tym samym brak podstaw do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. Strona skarżąca podniosła, że organ w ww. postanowieniu posługiwał się nieprecyzyjnymi sformułowaniami dotyczącymi obowiązku dostarczenia m.in. "pozwolenia i opinii wymaganych odrębnymi przepisami". Poza tym podniosła, że użycie zwrotu "w zależności od potrzeb" nie oznacza, że obowiązek dołączenia do zgłoszenia odpowiednich szkiców lub rysunków powstaje zawsze. Mając powyższe na względzie pełnomocnik podniosła zarzut naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. Końcowo pełnomocnik podniosła, że w postanowieniu z dnia [...].02.2011 r. organ pierwszej instancji użył zwrotu, że decyzja ma być złożona " w dniu wszczęcia postępowania", co oznacza sprzeczność z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.09.2009 r. – P46/08. W odpowiedzi na skargę [...]WINB w B. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Wykonując zalecenia WSA w Białymstoku zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 22.07.2010 r. o sygn. akt II SA/Bk 83/10, PINB w B. ustalił, że samowolnie wzniesiony, przez J. H., na działce nr [...] w J. D., budynek drewniany o wymiarach 4,10 x 5,10 m ma charakter budynku gospodarczego, posadowionego w odległościach 0,4 m i 0,5 m od granic działek sąsiednich. Zgodnie też z uwagami WSA (II SA/Bk 83/10), organ stwierdził, ze budowa takiego budynku wymagała zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego), a skoro Skarżący tego obowiązku nie dopełnił, to organ wszczął postępowanie legalizacyjne, nakazując postanowieniem z dnia [...].02.2011 r., na podstawie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego, aby inwestor złożył dokumentację dotyczącą: 1. "Określenia rodzaju, zakresu i sposobu wykonania robót oraz odpowiednie szkice lub rysunki (uwzględniające konieczność doprowadzenia budynku do wymogów obowiązujących warunków technicznych i przepisów p.poż. w związku z usytuowaniem obiektu względem granic i innych obiektów), a także pozwolenia, uzgodnienia (z rzeczoznawcą p.poż.) i opinie wymagane odrębnymi przepisami, 2. Oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 5 wyżej cytowanej ustawy, 3. Projektu zagospodarowania działki na aktualnej mapie zasadniczej spełniający wymogi sprecyzowane w § 12, 13, 271-273 aktualnie obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, sporządzony przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej oraz ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, 4. Ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczącej budowy przedmiotowego budynku gospodarczego." Nie ulega wątpliwości, że Skarżący, w zakreślonym terminie nie wypełnił żadnego z nałożonych obowiązków. Stad też, organ postąpił prawidłowo, nakazując rozbiórkę obiektu decyzją z dnia [...].05.2011 r. w oparciu o treść art. 49 b ust. 1 w związku z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą". Zarzuty skargi nie są zasadne. Organy obydwu instancji wyczerpująco i prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne, nie naruszając przepisów art. 6-8 k.p.a. ani tez art. 28-31 ustawy. Skarżący nie wskazał, na czym te uchybienia miałyby polegać. "Budka drewniana", jak to określa Skarżący, nie wymagała pozwolenia na budowę lecz niewątpliwie zamiar jej budowy wymagał zgłoszenia, zaś legalizacja polegała na spełnieniu obowiązków, które Skarżący zlekceważył. Zgłoszenie budynku do użytkowania (wnioskiem z [...].01.2010 r. i z [...].03.2010 r.) nie mogło odnieść żadnego skutku przy popełnieniu samowoli budowlanej ani zastąpić procedury legalizacyjnej. Także odpowiedzialność karna J. H. za popełnioną samowolę (w sprawie [...]. w B.) nie spełniła warunku legalizacji, regulowanej przepisami prawa budowlanego, a nie prawa karnego. Zarzutów skargi, skonkretyzowanych w piśmie procesowym pełnomocnika Skarżącego (ustanowionego z urzędu) z dnia 8.12.2011 r. nie można uznać, w ocenie Sądu, za trafne. Pełnomocnik Skarżącego , w oderwaniu od pierwotnej treści skargi, niesłusznego nakazu rozbiórki upatruje w wadliwej, prawnie, treści postanowienia z dnia [...].02.2011 r., co w konsekwencji doprowadziło, jego zdaniem, do wadliwości decyzji rozbiórkowej, jako że na postanowienie nie przysługiwał środek odwoławczy. Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez pełnomocnika Skarżącego w piśmie z dnia [...].12.2011 r. To, że w postanowieniu z dnia [...].02.2011 r. organ powołał ogólnie, jako podstawę prawną art. 49 b ust. 2 ustawy nie oznacza, że nałożył na Skarżącego wykonanie wszystkich obowiązków tam wymienionych: "z art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3 albo art. 30 ust. 2 i 4", bowiem przeczy temu treść postanowienia. W punkcie 1 i 2 postanowienia organ nałożył obowiązki wynikające z art. 30 ust. 2 ustawy, który stanowi, że " w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres, sposób wykonywania robót, oświadczenie o prawie dysponowania gruntem, odpowiednie szkice, rysunki w zależności od potrzeb, pozwolenia, uzgodnienia , opinie...". Organ sprecyzował w pkt 1 postanowienia, że chodzi o przedłożenie uzgodnienia z rzeczoznawcą p.poż., a szkice i rysunki mają uwzględniać odległości z warunków technicznych i przepisów p.poż., bo obiekt budowlany jest usytuowany w nienormatywnych odległościach od granic działek sąsiednich. Wymieniony w pkt 3 postanowienia nakaz złożenia projektu zagospodarowania działki sporządzony przez architekta był również zgodny z prawem. Art. 49b ust.2 ustawy stanowi o konieczności złożenia projektu zagospodarowania działki (nie wymieniając, kto ma ten projekt sporządzić), to jednakże trudno przyjąć, że taki projekt może pochodzić od osoby nieprofesjonalnej, choćby od Skarżącego. Częścią składową projektu architektoniczno-budowlanego jest zawsze projekt zagospodarowania działki. Dotyczy to zarówno pozwolenia na budowę (art. 34 ustawy) jak i zgłoszenia. Przepisy rozdziału 2 (art. 12 i następne) ustawy określają, jakie osoby sprawują samodzielnie funkcje techniczne w budownictwie i są uprawnione do sporządzania projektów. W punkcie 4 postanowienia zobowiązano Skarżącego do złożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika nie użyto zwrotu, że decyzja ma być złożona " w dniu wszczęcia postępowania", co oznacza brak sprzeczności z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21.09.2009 r. – P46/08, na który powołuje się pełnomocnik. Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika Skarżącego, naruszenia przez organy art. 49b ust. 3 ustawy poprzez bezpodstawne nakazanie rozbiórki w sytuacji zastosowania nieprawidłowej procedury legalizacyjnej, polegającej na nałożeniu rozszerzonych obowiązków w postanowieniu z dnia [...].02.2011 r., a tym samym naruszenia przepisów proceduralnych (art. 7, 8, 9, 77 k.p.a.). Sąd zauważa, ze treść obowiązków z postanowienia z dnia [...].02.2011 r. była jasna. O ile Skarżący miał trudności ze zrozumieniem treści postanowienia, mógł zwrócić się do [...]WINB o wytłumaczenie zawiłości. Jednakże Skarżący, od daty otrzymania postanowienia nie podjął żadnych czynności i nie wykonał żadnego z nałożonych obowiązków. Nie ubiegał się też o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, pozostając w błędnym subiektywnym przekonaniu, iż złożony przez niego wniosek o użytkowanie nielegalnego budynku zostanie pozytywnie rozpatrzony. Słusznie, zatem stwierdził organ drugiej instancji, powołując się na wyrok NSA z dnia 20.01.2009 r. (II OSK 1879/07), stanowiący: "nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji z tym, że oczywiście legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora". Odnosząc się, raz jeszcze, do pisma procesowego pełnomocnika Skarżącego z dnia 8.12.2011 r. Sąd zauważa, że stanowisko tam zawarte zostało oparte o analizę wyroków: WSA w Warszawie z dnia 17.01.2008 r. (VII SA/Wa 1697/07) i WSA w Poznaniu z dnia 24.08.2011 r. (II SA/Po 391/11). W ocenie Sądu, rozważania sądów w tych orzeczeniach nie znajdują odniesienia do stanu faktycznego i oceny w sprawie niniejszej. W sprawie o sygn. VII SA/Wa 1697/07 chodziło o ocenę, przez organ budowlany, dokumentów potrzebnych do zgłoszenia reklamy. Z istoty rzeczy, taki obiekt wymaga spełnienia innych wymogów niż są wymagane przy zgłoszeniu budowy budynku gospodarczego. Stąd przedłożenie "szkiców rysunków" wymaganych w art. 30 ust. 2 ustawy, przybiera różną formę w zależności od charakteru obiektu, co nie oznacza, że mogą być sporządzone zawsze w dowolnej formie z wykluczeniem osoby posiadającej uprawnienia budowlane. Z kolei wyrok w sprawie o sygn. II SA/Po 391/Po dotyczył rozbiórki wiaty drewniano-stalowej z powodu niedopełnienia przez inwestora wymogów legalizacji. Sąd tamże uznał, że organ zastosował błędną podstawę prawną, z art. 30 ust. 3 ustawy, zobowiązując inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania działki w sytuacji, gdy przepis odnosi się do instalacji i przyłączy (nie dotyczył wiaty). Sąd wypowiedział też stanowisko, że w przypadku legalizacji wiaty należało zobowiązać inwestora do złożenia projektu zagospodarowania działki na podstawie art. 49 b ust. 2 pkt 2 tj. bez wymogu jego sporządzenia przez projektanta z uprawnieniami. Sąd jednakże z powyższą wykładnią nie zgadza się w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy niniejszej. Zachodziły tu inne przesłanki skoro legalizacją objęto inny rodzaj obiektu-budynek gospodarczy. Żądanie złożenia projektu zagospodarowania działki w oparciu o treść art. 49b ust. 2 pkt 2 ustawy nie oznacza, że projekt taki może być sporządzony przez dowolną osobę tylko z tego tytułu, że w pkt 2 ust. 2 art. 49b ustawy nie zapisano, że projekt winien pochodzić od uprawnionego projektanta. Zdaniem Sądu, w tej sytuacji znajdują zastosowanie (jak wyżej wspomniano) przepisy art. 12 i następne ustawy, które określają kwalifikacje projektantów w zakresie budownictwa i ograniczają możliwość sporządzania dokumentacji, dla celów budowlanych, przez takie a nie inne osoby. Sprawą budowlaną pozostaje, niewątpliwie, nie tylko uzyskanie zezwolenia na budowę, ale również zgłoszenie zamiaru budowy obiektu dla którego nie jest wymagane zezwolenie. Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 Sąd skargę oddalił. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 p.p.s.a. oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)