II SA/Bk 614/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Zakładu E. Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty stałej za pobór wód podziemnych oddala skargę Dyrektor Zarządu Zlewni w B. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: Dyrektor) decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr[...] , określił Zakładowi E. C. W. i K. w C. Sp. z o.o. w C. (dalej: Spółka"), za okres 1 stycznia 2019 r. - 19 lutego 2019 r., opłatę stałą w wysokości 30 zł za pobór wód podziemnych w związku z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], wydanym przez Starostę B. Decyzja Dyrektora wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu 20 maja 2019 r. Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie Zarząd Zlewni w B. (dalej: Zarząd Zlewni), na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy Prawo wodne ustalił dla Spółki, w formie informacji rocznej, za okres 1 stycznia 2019 r. - 19 lutego 2019 r. opłatę stałą w wysokości 30 zł za pobór wód podziemnych, w związku z pozwoleniem wodnoprawnym z dnia [....] lutego 2014 r., znak:[...] , wydanym przez Starostę B. (płatną w czterech ratach). Pismem z dnia 4 czerwca 2019 r. Spółka złożyła reklamację od ww. informacji ustalającej wysokości opłaty stałej za usługi wodne w zakresie wysokości naliczonej opłaty stałej. Zdaniem Dyrektora reklamacja jest niezasadna i stąd zachodziła podstawa do wydania decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] Opłata stała za usługi wodne jest ściśle powiązana z pozwoleniem wodnoprawnym, w związku z czym podmiot zobowiązany jest obowiązany do jej ponoszenia za usługi wodne wynikające z danego pozwolenia. Została ona ustalona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach wynoszącego 50 dni (Spółka zrzekła się przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego dnia 20 lutego 2019 r., wobec czego obowiązywało ono przez 50 dni w 2019 r.) i maksymalnej ilości wód podziemnych, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego wartości Qmax rocz. = 38 400 m3/rok i wynoszącej po przeliczeniu 0,00121766 m3/s. Powyższe podyktowane jest przepisem art. 271 ust 2 ustawy. Dalej organ wyjaśnił, że Spółka pismem z dnia 27 grudnia 2018 r., przekazanym do tut. zarządu przez Starostwo Powiatowe z B. dnia [...] stycznia 2019 r., wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia ww. pozwolenia wodnoprawnego od dnia 1 stycznia 2019 r. W sprawie tej, mając na względzie konstrukcję prawną przepisu art. 414 ustawy, skutek w postaci wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nastąpił w dacie jego zrzeczenia się przez Spółkę, tj. z dniem 20 lutego 2019 r., czyli dniem złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się przez podmiot pozwolenia wodnoprawnego wobec właściwego organu (w przedmiotowej sprawie - z dniem jego nadania w placówce pocztowej), które nastąpiło później niż data określona we wniosku Spółki o stwierdzenie jego wygaśnięcia (1 stycznia 2019 r.), w którym to takiego zrzeczenia się (oświadczenia) nie zawarto. Organ wyjaśnił też, że Spółka korzystała z usługi wodnej na podstawie obowiązującego wówczas pozwolenia wodnoprawnego z dnia 12 lutego 2014 r. wydanego przez Starostę B. na pobór wód podziemnych, co oznacza, że zgodnie z art. 298 pkt 1 ustawy obowiązana była ponosić opłatę za usługi wodne. W tym przypadku opłata stała była zasadna za okres od 1 stycznia 2019 r. do 19 lutego 2019 r. w wysokości 30 zł. Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła Spółka, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła, że: 1) Uzasadnienie zaskarżonej decyzji [...] w sprawie wymierzenia opłaty stałej zostało oparte przez organ w nawiązaniu do innego postępowania organu w sprawie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lutego 2014 r., znak:[...] , wydanego przez Starostę B., co implikuje konieczność wskazania i powołania przez skarżącą przebiegu postępowania organu w sprawie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, aby możliwe było wskazanie: a) bezzasadnego nieuznania pierwotnego wniosku skarżącej z dn. 27 grudnia 2018 r. w sprawie wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego za dowód w sprawie, w myśl art. 75 § 1 k.p.a., z dnia [...] czerwca 2019 r. nr[...]. z pominięciem faktu otrzymania pierwotnego wniosku skarżącej w dniu 4 stycznia 2019 r. i uwzględnienia skutków prawnych jakie żądanie wywołało, b) błędnego rozpatrzenia sprawy wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego bez zbadania jej całokształtu w myśl art. 80 k.p.a., c) opieszałego działania w prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia pozwolenia z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. i przeniesienia w konsekwencji takiego działania organu do zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], na niekorzyść skarżącej będącej komunalną spółką świadczącą usługi na rzecz ludności Gminy C. poprzez błędne uznanie, iż skarżąca posiadała i korzystała z pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], w okresie 01.01.2019r. do 19.02.2019 r. w sytuacji faktycznej braku takiego korzystania, co wyklucza możliwość naliczenia opłaty stałej; 2) Bezzasadne nieuznanie pisma skarżącej L.dz. [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. z załącznikami (kopia w załączeniu), które w myśl art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 4 k.p.a. oraz art. 220 § 1 k.p.a. organ powinien brać pod uwagę przy wydaniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr[...]; 3) Naruszenie przez organ administracji przepisu art. 35 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2011 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r. poz. 2268 z późń. zm.) poprzez błędne uznanie korzystania z wód w okresie od dn. 01.01.2019 r. do 19.02.2019 r. w decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...]w sytuacji faktycznej potwierdzonej pismem dostawcy energii elektrycznej PGE Obrót S.A. o rozwiązaniu umowy dostawy energii elektrycznej z dniem 01.01.2019 r., co czyniło niemożliwym pobór wód podziemnych, jej uzdatnianie i odprowadzanie wód popłucznych; 4) W zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr[...], w jej uzasadnieniu wskazano podstawę prawną decyzji z art. 271 ust. 1 pkt 3 lit. a ustawy z dnia 20 lipca 2017r. Prawo wodne, tj. za odprowadzanie do wód-wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, co oznacza, iż decyzja będąca przedmiotem skargi narusza przepisy o postępowaniu administracyjnym, a mianowicie art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. z uwagi na brak właściwego uzasadnienia decyzji. Również sentencja decyzji wskazująca niepełną podstawę prawną decyzji, tj. art. 271 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne jest obarczona ta samą wadą. W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Spółka wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 27 grudnia 2018 r. wystąpiła do organu niewłaściwego (Starostwo Powiatowe w B.) o wygaszenie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...]lutego 2014 r., znak: [...], wydanego przez Starostę B. Wniosek ten został przesłany przez Starostwo w dniu 31 grudnia 2018 r. do organu właściwego, czyli Wód Polskich – doręczony w dniu 4 stycznia 2019 r. Treść wniosku jednoznacznie wskazywała, że skarżąca wnosi o "wygaszenie od dn. 01.01.2019 r. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych i odprowadzenie wód popłucznych z ujęcia wód podziemnych zlokalizowanego na działce nr [...] w B. gm. C. powiat b. udzielonego tut. Zakładowi Decyzją jw. na okres do dn. 11.02.2025 r.". Organowi administracji pozostało przypisanie właściwej podstawy prawnej do wyrażonego jednoznacznie zrzeczenia się skarżącej prawa poboru wód ziemnych i odprowadzenia ścieków popłucznych. Tymczasem organ zwrócił się do Spółki pismem datowanym na [...] lutego 2019 r. znak:[...] . i doręczonym 13 lutego 2019 r., o jednoznaczne wskazanie, czy wnioskodawca zrzeka się pozwolenia wodnoprawnego. Żądanie to nie znajdowało żadnego uzasadnienia. Zdaniem skarżącej wniosek został doręczony do Zarządu Zlewni w dniu 4 stycznia 2019 r. i to z tym dniem wywołał skutki prawne w postaci uznania za skuteczne zawiadomienia organu o zrzeczeniu się przez skarżącą uprawnień z pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lutego 2014 r. Organ bezzasadnie nie uznaje pierwotnego wniosku skarżącej z dnia 27 grudnia 2018 r. za dowód w sprawie w myśl art. 75 § 1 k.p.a. Ponadto opieszałe działanie organu w prowadzonym postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 7 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. i w konsekwencji jego negatywne dla Spółki skutki przeniesiono do zaskarżonej decyzji z dnia [...] czerwca 2019 r. Tymczasem skarżąca Spółka nie korzystała z pozwolenia wodnoprawnego z dnia 12 lutego 2014 r. w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 19 lutego 2019 r., gdyż nie miała podłączonego prądu. W sytuacji faktycznej braku takiego korzystania, wyklucza to możliwość naliczenia opłaty stałej. Na tę okoliczność wniosła o dopuszczenie dowodu z pisma z dnia 7 lutego 2019 r. Dalej skarżąca wskazała, że w zaskarżonej decyzji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazano art. 271 ust. 1 pkt 3 lit a Prawa wodnego, co oznacza, iż decyzja ta narusza przepisy o postępowaniu administracyjnym, a mianowicie art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. z uwagi na brak właściwego uzasadnienia decyzji, która faktycznie stanowi o innym faktycznym - poborze wód podziemnych. Również, zdaniem Spółki, sentencja decyzji wskazująca niepełną podstawę prawną, tj. art. 271 ust. 1 Prawa wodnego, jest obarczona tą samą wadą i w związku z tym winna podlegać uchyleniu w oparciu o art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Materialnoprawną podstawę dla wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r.. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2268). W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organ administracji ustalił istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosował prawidłową podstawę prawną, a także uzasadnił swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 271 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Zgodnie z tymi przepisami wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustalają Wody Polskie oraz przekazują podmiotom obowiązanym do ponoszenia opłat za usługi wodne w formie informacji rocznej, zawierającej także sposób obliczenia tej opłaty. Zgodnie natomiast z ust. 2 wskazanego przepisu, wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i maksymalnej ilości wody podziemnej wyrażonej w m3/s, która może być pobrana na podstawie pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, z uwzględnieniem stosunku ilości wody podziemnej, która może być pobrana na podstawie tych pozwoleń, do dostępnych zasobów wód podziemnych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy, przy wyliczeniu opłaty stałej za pobór wód podziemnych, organ oparł się na pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym przez Starostę B. z dnia[...] lutego 2015 r., znak: [...]– k. 9 akt adm. Spór w sprawie nie dotyczy sposobu wyliczenia tej opłaty, tylko tego, czy w ogóle winna być ona naliczona. Zdaniem zarówno organu jak i skarżącej opłata taka mogła być naliczana za okres od 1 stycznia 2019 r. do dnia złożenia przez Spółkę oświadczenia o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego. Z tym, że wg. organu zrzeczenie to nastąpiło w dniu 19 lutego 2019 r., zaś zdaniem Spółki najpóźniej w dniu 4 stycznia 2019 r., tj. w dniu doręczenia organowi pisma Spółki z dnia 27 grudnia 2018 r. Zdaniem Sądu rację ma organ. Zauważenia bowiem wymaga, że wniosek Spółki z dnia 27 grudnia 2018 r., początkowo skierowany do Starostwa Powiatowego, a następnie przesłany przez ten organ do Zarządu Zlewni, dotyczył wygaszenia pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych a zatem wszczął postępowanie w tym przedmiocie. Wprawdzie we wniosku jako podstawę żądania wskazano przepis art. 155 k.p.a., ale nie budzi wątpliwości, że chodziło o art. 418 ust. 1 w zw. z art. 414 ust. 1 Prawa Wodnego. Postępowanie to przybrało następnie ten obrót, że skoro art. 414 ust. 1 Prawa wodnego zawiera cztery samodzielne podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego zawarte w punktach od 1 do 4, organ wezwał wnioskodawcę do wskazania tej podstawy – pismo z dn. 7 lutego 2019 r. Spółka odpowiedziała na wezwanie pismem z dnia 19 lutego 2019 r. wskazując podstawę z art. 414 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego i składając jednocześnie oświadczenie o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego. W związku z powyższym Dyrektor wydał w dniu 23 kwietnia 2019 r. decyzję nr[...], stwierdzającą wygaśniecie decyzji Starosty B. z dnia [...] lutego 2015 r. (pozwolenia wodnoprawnego). Dalszy etap tamtego postępowania polegał na tym, że Spółka pismem z dnia 6 maja 2019 r. wniosła o uzupełnienie powyższej decyzji o stwierdzenie, że decyzja o pozwoleniu wodnoprawnym wygasła od dnia 1 stycznia 2019 r., ale Dyrektor postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], wniosku nie uwzględnił, a w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w jego ocenie skutek wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego nastąpił w dacie jego zrzeczenia się przez Spółkę, tj. z dniem 20 lutego 2019 r., czyli dniem złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego wobec właściwego organu. Zauważenia jeszcze wymaga, że decyzja Dyrektora z dnia 23 kwietnia 2019 r. jest ostateczna i nie została przez Spółkę zaskarżona. Zdaniem Sądu podkreślić więc należy, że w sprawie niniejszej mamy do czynienia z dwoma niezależnymi od siebie postępowaniami administracyjnymi zakończonymi wydaniem decyzji podlegających odrębnym zaskarżeniom. Znaczna część zarzutów ze skargi skierowana jest do postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym i stąd są one niezasadne. W szczególności dotyczy to kwestii szybkości postępowania w tamtej sprawie oraz potrzeby wzywania Spółki do wskazywania podstawy prawnej do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Spółka mogła okoliczności te i zarzuty podnosić w tamtym postępowaniu. W sprawie niniejszej zaś znaczenie ma przede wszystkim data wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, gdyż zgodnie z art. 271 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 Prawa wodnego wysokość opłaty stałej za pobór wód podziemnych jest iloczynem m.in. czasu wyrażonego w dniach odnoszącego się do funkcjonowania w obrocie prawnym pozwolenia wodnoprawnego. Skoro więc jako podstawę wygaśnięcia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego Spółka wskazała zrzeczenie się tego pozwolenia (zgodnie z art. 414 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego), to trafnie organ przyjął, że zrzeczenie się pozwolenia wodnoprawnego nastąpiło z dniem 20 lutego 2019 r., gdyż oświadczenie o zrzeczeniu się zostało złożone przez Spółkę w piśmie z dnia 19 lutego 2019 r. i w tym dniu nadane pocztą do organu. W tym miejscu zauważenia wymaga, że decyzja o wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] kwietnia 2019 r. ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt, iż wygaśnięcie takie nastąpiło konstytutywnie w dniu złożenia oświadczenia o zrzeczeniu się tego pozwolenia wodnoprawnego (art. 414 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego). Dla niniejszego zaś postępowania nie ma żadnego znaczenia ani kiedy Spółka złożyła wniosek o wygaśnięcie decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, ani w jaki sposób organ procedował w tym postępowaniu. Znaczenie ma jedynie data złożenia przez Spółkę oświadczenia o zrzeczeniu się tego pozwolenia. Zgodnie zaś z art. 61 § 1 Kodeksu cywilnego (dalej: K.c.), który ma zastosowanie do oświadczeń woli, oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Ponadto z art. 65 § 1 K.c. wynika, że oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Oceniając więc z perspektywy powyższych regulacji oświadczenie Spółki wyrażone w jej piśmie z dnia 27 grudnia 2018 r. (k. 10 akt sądowych) nijak nie można przyjąć, że jest to oświadczenie o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego. Jest to bowiem wniosek o wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego, który na dodatek wszczął stosowne postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji administracyjnej. Wykazywanie więc przez stronę skarżącą, że w okolicznościach niniejszej sprawy mogło jej chodzić wyłącznie o wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego w powiązaniu ze zrzeczeniem się tego pozwolenia wodnoprawnego, niczego nie zmienia. Oświadczenie o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 414 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego, ma bowiem charakter materialnoprawny a nie procesowy, wywołuje określone skutki materialnoprawne, a zatem nie można go domniemywać. Stanowiska Spółki nie da się także obronić zasadami współżycia społecznego czy też ustalonymi zwyczajami, o których mowa w art. 65 K.c., gdyż po pierwsze na takie zwyczaje nie powołuje się nawet sama skarżąca, a ponadto jest ona spółką prawa handlowego (Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością), a nie nieporadną osobą fizyczną. Jako oświadczenie o zrzeczeniu się pozwolenia wodnoprawnego można było uznać wyłącznie oświadczenie Spółki z jej pisma z dnia 19 lutego 2019 r. – k. 12 akt sądowych. Jako niezasadne należy więc uznać wszystkie podniesione w skardze zarzuty. W szczególności niezasadny jest zarzut nr 3. Kwestia faktycznej możliwości poboru wód podziemnych nie ma wpływu na obowiązek ponoszenia opłaty stałej, która jest powiązana z faktem funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym. Natomiast jako częściowo zasadny, ale jednak pozostający bez wpływu na rozstrzygnięcie organu, jest zarzut przywołania w podstawie prawnej decyzji tylko art. 271 ust. 1 Prawa wodnego zamiast art. 271 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Zarówno bowiem z informacji rocznej ustalającej opłatę z dnia 20 maja 2019 r., jak i z zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie (i to już z ich sentencji), że chodzi o naliczenie opłaty stałej za pobór wód podziemnych, a kwestia ta uregulowana jest wyłącznie w art. 271 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Zdaniem Sądu podkreślenia więc wymaga, że z art. 107 § 1 k.p.a. wynika, że decyzja powinna zawierać między innymi powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie prawne. Powołanie podstawy prawnej to przytoczenie przepisów prawa materialnego, na których organ administracji publicznej oparł swoje rozstrzygnięcie. Dotyczy to przepisów prawa stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. Dopiero powołanie w decyzji administracyjnej jedynie tytułu ustawy, bez wskazania określonego jej przepisu, nie może być uznane za określenie podstawy prawnej podjętej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 18 listopada 1983 r., sygn. I SA 954/83). W stanie faktycznym niniejszej sprawy mamy natomiast do czynienia ze wskazaniem ustawy, przywołaniem przepisu w formie liczbowej (art. 271 ust. 1 Prawa wodnego) oraz powołanie się na przepis w formie opisowej w postaci "opłata stała za pobór wód podziemnych" a zatem odnoszącym się wyłącznie do art. 271 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, stwierdzone uchybienie procesowe nie stanowi naruszenia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w sprzeciwie zarzuty, mimo częściowej ich zasadności, okazały się niewystarczające do podważenia legalności zaskarżonej decyzji, gdyż postępowanie przed organem zostało przeprowadzone w sposób na tyle wyczerpujący, że wystarczyło to do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Właściwie zgromadzono także i oceniono materiał dowodowy. Prawidłowo również zinterpretowano, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.