II SA/Bk 617/04
WyrokWSA w Białymstoku2004-11-23
Skład orzekający: Jerzy Bujko, Anna Sobolewska-Nazarczyk, Elżbieta Trykoszko
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji, stwierdzając uchybienie tego terminu, pomimo zarzutu skarżącej o niedoręczeniu decyzji I instancji do jej rąk własnych?Ratio decidendi
Sąd uznał, że organ administracji prawidłowo odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, stwierdzając uchybienie tego terminu. Zarzut skarżącej o niedoręczeniu decyzji I instancji do jej rąk własnych został uznany za niezasadny, gdyż doręczenie nastąpiło zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 39 i 43 kpa) do rąk dorosłego domownika. Ponadto, skarżąca nie uzasadniła wniosku o przywrócenie terminu brakiem swojej winy w uchybieniu terminu.Stan faktyczny
Prezydent Miasta Ł. odmówił D. K. świadczenia pielęgnacyjnego. D. K. złożyła odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło przywrócenia terminu i stwierdziło uchybienie terminu. D. K. zaskarżyła postanowienie SKO, podnosząc zarzut niedoręczenia decyzji I instancji do jej rąk własnych oraz polemizując merytorycznie z decyzją. Sąd oddalił skargę.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jerzy Bujko, Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk (spr.), sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Protokolant Elżbieta Stasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2004 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] sierpnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. oddala skargę, -
Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...]06.2004r. nr [...] ([...]) – nie przyznał Pani D. K. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dzieckiem K. K., legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, z uwagi na przekroczenie kwoty progowej 583 złotych o 694, 59 złotych miesięcznie.
Odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tegoż odwołania złożyła Pani D. K., polemizując merytorycznie z treścią wyżej wymienionej decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniem z dnia [...]08.2004r. nr [...] odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdziło uchybienie tegoż terminu.
Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
w B. za pośrednictwem organu wywiodła Pani D. K., podnosząc fakt nie podpisania odbioru decyzji I instancji. Skarżąca polemizowała także merytorycznie z treścią wyżej wymienionej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., wnosząc
o jej oddalenie, podkreślało okoliczność prawidłowego doręczenia skarżącej decyzji
I instancji i braku wykazania przez Panią D. K., że nie ponosi ona winy za uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 129 kpa odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.
W sprawie niniejszej decyzja została doręczona stronie w dniu [...]06.2004r. zaś odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu zostało wywiedzione przez skarżącą dopiero w dniu [...]08.2004r. – a więc po upływie 14-dniowego terminu.
Należy dodać, że w świetle art. 39 kpa organ administracji państwowej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. W przypadku zaś nieobecności adresata w mieszkaniu, pisma doręcza się za pokwitowaniem do rąk dorosłego domownika, sąsiada lub dozorcy domu
(art. 43 kpa). W świetle powyższego nie można uznać za zasadny zarzut skargi
o niedoręczeniu do rąk własnych skarżącej decyzji organu I instancji, skoro spełnione zostały przesłanki dotyczące doręczeń z art. 39 i 43 kpa, bowiem decyzje odebrała osoba zamieszkała razem ze skarżącą.
Należy podkreślić, że wyżej wymieniony zarzut został zgłoszony dopiero w skardze, bowiem w odwołaniu skarżąca nie podnosiła tej okoliczności, przyznając okoliczność uchybienia terminowi do wniesienia odwołania poprzez zgłoszenie wniosku o jego przywrócenie. Wniosku tego jednak nie uzasadniła żadnym argumentem świadczącym
o braku winy w uchybieniu tegoż terminu, co skutkowałoby jego przywróceniem (art. 58 § 1 i 2 kpa). Również w skardze Pani D. K. nie wskazała żadnego uprawdopodobnienia braku swojej winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania poza stwierdzeniem o nieodebraniu osobiście decyzji I instancji. Zarzut ten jednak Sąd uznał za niezasadny z przyczyn już omówionych w niniejszym uzasadnieniu.
Należy także dodać, iż skoro odwołanie skarżącej zostało wniesione po terminie i nie ma podstaw do jego przywrócenia, Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny zasadności decyzji I instancji.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z 2002r.).
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło